Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (16): Tafereel

Het middageten wordt in stilte genuttigd. Zo heet als de soep is, zo ijzig is de sfeer. De rook uit de soepborden slaat neer zodra mijn broer aan tafel schuift. Pa laat zijn afkeuring merken met een boze blik. Priemende ogen spreken boekdelen, duivels giftig.

“Kun je nou niet één keer op tijd komen?”
Mijn broer zwijgt met onverschilligheid.
“Had je je haren niet even kunnen kammen? Moet je eens zien hoe onverzorgd je eruit ziet, het is zondag, weet je?”
Mijn pa, in zondags pak met stropdas, lepelt langzaam zijn soep naar binnen. Ik zie de rook uit zijn oren komen.

“Heb je je tong verloren? Ik vraag je wat?”
Onverstoord eet broerlief verder. Voorovergebogen. Het grote peace-medaillon om zijn nek, hangt bijna in de soep.

“Hallo, ik vraag je wat, heb je niet eens het fatsoen om antwoord te geven? Ga eens even rechtop zitten als je eet. Je haren hangen bijna in het bord!”

Langzaam richt mijn broer het hoofd op en slaat met één hand zijn lange haardos achteloos naar achteren. Laatdunkend kijkt hij mijn vader aan.
“Man, zeur toch niet zo!”

Als een duvel uit de doos richt pa zich op en buigt voorover om mijn broer een draai om zijn oren te geven.
“Wat krijgen we nou? Jij … jij … Brutale vlegel …!”
De tafel is te lang en de klap mist doel. Broerlief is net op tijd naar achteren geschoten.

Compleet verbouwereerd door zijn falen en afgang, neemt pa plaats op zijn stoel. In al zijn woede leunt hij per ongeluk op zijn soepbord en trekt dit al zittend over zich heen. De tomatensoep spat spottend op zijn witte overhemd.

Het is doodstil aan tafel. Totdat mijn vader ineens begint te bulderen van de lach. En wij … wij bulderen mee. Heel even.