Het is te lang geleden. Voor iedereen, zo blijkt, als ik er later naar vraag. Maar wat doet het precies met mij? Wat doet het met blanco pagina’s in een leeg babybrein. Het blijft gissen. En dat zal ook altijd zo wel blijven. Ondanks dat ik er naar blijf zoeken. Accepteren dan maar. Moeder is een beetje ziek. Veel ziek. Ernstig ziek. Maar we vertellen het niemand. Veel te moeilijk. Waarom zouden we?
De gordijnen blijven vandaag dicht. Alweer. Het is hartje zomer. Bloedheet. Mams verdraagt het felle zonlicht niet. Het houdt haar wakker. Dat wil ze niet. Bovenal houdt het haar gedachten wakker. Die verdragen het daglicht al helemaal niet. Ik zou ze willen vangen. Haar gedachten. Ze geselen en beknotten. Ze opnieuw vormgeven. Verzachten en plezieren. Met liefde en warmte terugplaatsen als een zalvend medicijn. Maar ik weet het. Net als moeder. Het kan niet. Het is goed mis in huize Mien.
Koest houden is nu de zaak. Noodtroepen mogen niet worden ingeroepen. Het is een kwestie van volhouden. Eat, sleep, rave, repeat. Eat, sleep, rave, repeat. Telkens hetzelfde liedje. Ik raak er aan gewend. Net als mams. De verstilling, de fysieke afstand. In de droomwereld van mams is weinig plek voor aarden. Alleen dingen die moeten, ja die gebeuren. Tot daar gaat het en niet verder. Uit alle stopcontacten lijken geluiden te komen. Het maakt mijn moeder angstig. De angst vliegt rauw door de lucht en landt op de vreemdste plekken. Op lege pagina’s in babybreinen. Wat nu?
Mams rust nog even uit. De kinderen komen zo van school en de vroege dienst van paps is bijna afgelopen. Ze raapt zichzelf bij elkaar en zet haar dag minutenlang op een rij. Nog even snel een Stuyvesant. Peter helpt haar dingen ordenen, in de plaatsing van de dag.
18 reacties
trawant · 7 januari 2015 op 12:31
Een nieuw tipje van de sluier. Krachtig geschreven!
La_vie_en_rose · 7 januari 2015 op 12:47
Ik volg geboeid, Mien! Ben al benieuwd naar het volgend stukje met een nieuwe onthulling.
Je hebt de smaak duidelijk te pakken!
Ferrara · 7 januari 2015 op 14:26
Per aflevering neemt bij mij de beklemming toe.
Mien · 7 januari 2015 op 23:25
Ben benieuwd of dat bij de volgende ook is.
pally · 7 januari 2015 op 15:45
Ja, en dan moet ik bekennen dat ik alleen deel 1 had gelezen en dat het mij niet aanzette tot meer delen lezen. Toch nummer 5 gelezen, vandaag en daarna 1 tm 4. En ondanks de korte springzinnen af en toe en het naar mijn mening iets te gekunsteld formuleren, heeft het mij nu toch gegrepen omdat er diepte in zit. Dus ik ga doorlezen, Mien.
Mien · 7 januari 2015 op 23:24
Soms moet je even door de zure appel heen bijten pally. 😉
Spencer · 7 januari 2015 op 17:01
Ik hou het op schizofrenie. Voorlopig.
troubadour · 7 januari 2015 op 19:20
Je hebt iets in handen Mien.
Mien · 7 januari 2015 op 23:31
Afwisselend mijn muis en toetsenbord.
Yfs · 7 januari 2015 op 21:10
Het is dat de naam “Mien” er in voorkomt, of anders had ik er (bijna) geen erg in dat het van jou was.
Behalve dan bij : ”
Moeder is een beetje ziek. Veel ziek. Ernstig ziek.”
Dat is dan weer zo typisch jou! 😉
Mooi Mien!! :rose:
Mien · 7 januari 2015 op 23:31
Bedankt voor jullie reacties.
Berlijntje · 9 januari 2015 op 14:13
Prachtig! Heel beklemmend, heel herkenbaar. Ik ben benieuwd wat volgt.
arta · 9 januari 2015 op 14:38
Langzaam rolt het verhaal zich uit.
Ik ben benieuwd waar het naartoe rolt.
Het boeit.
Mien · 9 januari 2015 op 19:19
Niet naar Den Bosch en niet naar zoete lieve Gerritje … 🙂
Dees · 9 januari 2015 op 16:48
Ik zag dubbel 😎
Mien · 9 januari 2015 op 19:19
Wie keek er mee? Drie keer raden.
Dees · 9 januari 2015 op 16:48
Voor wat het waard is, zelfs ik lees weer. En dat wil wat zeggen. Wat precies weet ik ook niet. Maar ben benieuwd, het is fijn om weer eens iets van je te lezen wat voor mij ook inhoud of essentie heeft. Ik ben benieuwd.
Mien · 9 januari 2015 op 19:21
Ik begrijp de weerstand. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan.