De eerste woordjes die ik leer zijn niet ‘papa’ en ‘mama’, maar ‘stil’ en ‘rustig’. Ik heb ze snel onder de knie. Ook al passen ze niet echt binnen de sferen waarin ik geboren ben. Huize Mien staat voortdurend op zijn kop. Ik verstouw alle troubles in mijn babydromen. Herinneren doe ik ze niet, voelen wel.
Al op jonge leeftijd droom ik kleine nachtmerries. Ze vinden vaak plaats in het grote bed bij oma en opa. Net baby-af word ik daar regelmatig, samen met mijn broer, tijdelijk ondergebracht als het weer eens stormt rondom mams. Knuffel Wallie behoedt me dan altijd voor het kwaad. De speelgoedteckel waar ik alle avonturen mee beleef en deel.
Hoe vaak ik Wallie onder mijn neus duw is ontelbaar. Hij ruikt ook zo lekker. Naar mams, naar Eau de Cologne en naar een combinatie van andere wateren. Het zijn mysterieuze wateren, uit net zo mysterieuze kleine flesjes, die ik in een verloren moment over Wallie heb uitgegoten, voor het dressoir met klapspiegels, in de slaapkamer van paps en mams. Met de poeierdozen op het dressoir heb ik nog geprobeerd om Wallie te drogen. Maar het mocht niet baten. Wallie rook sindsdien naar eeuwigheid.
De geur herinner ik mij nog goed. Een geur vol troost. Wallie bood vaak een vluchtroute voor mijn neus. Voor de lucht van langzaam opdrogende urine die bijna iedere nacht mijn neusvleugels prikkelde. Weeë lucht die eerst lauwwarm aanvoelde en daarna ijskoud. Een kil gevoel dat werd versterkt door het koude natte bruine zeiltje dat aan het linnen onderlaken vastplakte. Wakker en met mijn hoofd links en rechts schuddend in het kussen, probeerde ik iedere avond de slaap vatten. De benen strak gespannen om maar niet nat te liggen. Hopend op nachtrust. Bang voor nare dromen die ongetwijfeld zouden komen.
10 reacties
Nachtzuster · 12 januari 2015 op 00:16
:yes: Mien. Met name de details van geur en kleur van het konijntje en de urine. Mooi, beklemmend egodocument!
Mien · 12 januari 2015 op 08:20
[b][url=http://assets.dogtime.com/asset/image/4f96727eeadf725ead000503/column_dog-picture-photo-longhaired-dachshund-bunny-costume.jpg]Thanks![/url][/b] :yes:
.
Berlijntje · 12 januari 2015 op 10:52
Mien, ik lees het weer met tranen in mijn ogen. Herinner je je dit allemaal van vroeger? Ik kan me haast niet voorstellen dat je dit helemaal verzint. Het is zo gedetailleerd, zo echt!
Mien · 12 januari 2015 op 12:37
Het antwoord ligt in de titel opgesloten.
pally · 12 januari 2015 op 11:12
‘Wallie rook sindsdien naar eeuwigheid’ Prachtig, Mien! Fijne column vol zintuigelijke waarneming. Een ruikcolumn.
één muggezifterijtje: een kil gevoel ‘dat werd aangesterkt’ moet volgens mij zijn, ‘dat werd versterkt’. 😉 Alleen mensen kunnen aansterken, als ze ziek zijn geweest.
Mien · 12 januari 2015 op 12:42
Ik laat onmiddellijk azijn over de muggenbeet heengooien. Dat helpt alvast tegen de jeuk. Ergens jeukte het al. Ik wist alleen niet precies hoe en waar precies. Nu wel. Bedankt voor de aanwijzing en verbetering! :yes:
Spencer · 12 januari 2015 op 11:17
:yes:
arta · 12 januari 2015 op 11:55
Heftig deel dit…
Erg mooi geschreven!
La_vie_en_rose · 12 januari 2015 op 13:25
Jouw Wallie was wellicht makkelijker te vinden dan die van Martin Handford, hetzij met -y.
Weeral een pareltje!
Mien · 12 januari 2015 op 13:54
Zolang ie niet [b][url=https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/719hwzi0uTL._SL256_.jpg]vermomd[/url][/b] is als Waldo valt dat goed mee.