Nog voor ik kan lopen en zelf de wereld leer ontdekken, maak ik op piepjonge leeftijd kennis met vreemde oorden. Walhalla’s van bezinning en plezier. Twee noem ik er in het bijzonder. Ze ruiken beiden naar rook. Het ene ruikt naar wierook, het andere naar sigaren- en sigarettenrook. Ze ruiken ook naar drank. Het ene walhalla ruikt naar wijn, het andere naar bier.
In beide walhalla’s wordt de bel met regelmaat geluid. Aankondigingen voor brood, drank en gebed vinden plaats in kerk en café. Het zijn heuglijke momenten voor walhallagangers. Mijn kinderwagen wordt bij beide gelegenheden als een klein paardje in de gang gestald. Dicht bij het altaar of dicht bij de tap. Dicht bij hemelse vuren. Waarbij het ene vuur wat warmer voelt dan het andere.
Voor beide walhalla’s word ik opperbest gekleed, in zondagse kleren. Ik mag en moet gezien worden. Met Carnaval word ik verkleed als boertje van buiten, met geruite zakdoek, rood geschminkte wangetjes en een klein blauw petje. Als baby word ik vroeg ingewijd, in religies van bezinning, licht en plezier. Ingewijd in rituelen van katholieke kerk en Carnaval. Geheel volgens Limburgse traditie. Voorlopig alleen nog met brood, vlaai en melk. Gelukkig maar.
Pa en ma geven hun geloof en de bijbehorende feesten aan heel het gezin door. Met hoofd, hart en paplepel. Totdat mams sterft, veel te jong, achtenveertig jaar. Niet geheel onverwacht, maar toch nog plotseling. Ze bezwijkt door ziekte, angst en zorg. Ik ben dan negen. Geen enkel gebed, religie of feest biedt daarna nog troost. Carnaval, Pasen, Kerst, Oud en Nieuw, ze zullen nooit meer zoals vroeger zijn. Net als huize Mien. Diepe droevenis daalt neer. Maar niet voor mams. Zij is op weg naar haar ultiem Walhalla, naar welverdiende rust. Weg uit een wereld die voor haar totale chaos was.
10 reacties
troubadour · 14 januari 2015 op 19:46
‘Weg uit een wereld die voor haar totale chaos was.’
Elke episode heeft een ziel, dat grijpt me.
Spencer · 14 januari 2015 op 19:53
Maar was ze schizofreen?
La_vie_en_rose · 14 januari 2015 op 21:32
Je vervolgverhaal blijft boeien, Mien.
Is het het droevig randje eraan, de spitsvondige uitspraken… Ik moet je het antwoord schuldig blijven, maar het raakt!
Ferrara · 14 januari 2015 op 21:59
Mien, ik krijg bij aflevering 8 het gevoel dat je zevenmijlslaarzen hebt aangetrokken. Zo lig je nog in de kinderwagen naast altaar en tap en zo ben je negen en overlijdt je moeder. Een vreselijk gebeuren. Je vertelt niets over de jaren daartussen, behalve dat je ouders je geloof en feesten met de paplepel ingieten.
Mien · 14 januari 2015 op 23:53
Er valt nog genoeg te vertellen over die periode. De herinneringen moeten soms van ver komen. Vandaar de keuze om het te vatten in korte verhalen. Met de zevenmijlslaarsstap duid je naar mijn gevoel precies het gevoel van verlies. Verlies in geloof en feest. Frappant dat dat er zo uitkomt.
arta · 15 januari 2015 op 12:15
Een boeiend reisverhaal door jouw leven, Mien.
pally · 15 januari 2015 op 13:30
Mooi verteld, droefenis zonder larmoyante beschrijvingen en dat raakt meer.
Berlijntje · 15 januari 2015 op 18:37
Mooi de vergelijking tussen kerk en café. Mooi hoe het Walhalla aan het einde juist de hemel betekent.
´Ze bezwijkt door ziekte, angst en zorg.´ Dat vind ik heel treffend uitgedrukt.
Ik hoop ook nog veel over de tussenliggende episode (baby – negen jaar) te ervaren.
Yfs · 16 januari 2015 op 00:07
Eens met Ferrara. Door de zorgvuldige en uitgebreide opbouw in deel 1 t/m 7 lijkt de sprong die je nu opeens naar je 9e levensjaar maakt erg (te) groot.
In voorgaande delen genoot ik voornamelijk van een andere manier van schrijven van jou (in mijn beleving dan) In dit deel lijk je dat minder goed vast te kunnen houden met als gevolg dat mijn aandacht begint te verslappen.
“Mijn kinderwagen wordt bij beide gelegenheden als een klein paardje in de gang gestald”
Da’s dan weer mooi!! :rose:
Mien · 16 januari 2015 op 07:39
Opbouw? [quote]De herinneringen moeten soms van ver komen. Vandaar de keuze om het te vatten in korte verhalen.[/quote] De verhalen zullen dan ook niet altijd logisch chronologisch volgen. Het is geen vervolgverhaal.