God vroeg mij laatst iets waar ik erg om moest lachen.
‘Waarom heb je Mij eigenlijk nog nodig?’ Vroeg Hij; God, de Alwetende?! Aan mij?!
‘Ga even zitten.’ Antwoordde ik Hem. ‘Het is een lang verhaal, maar ik zal het kort houden. Ik heb U nodig, omdat ik het soms even niet meer weet. Dan ga ik doorgaans onfatsoenlijke dingen zeggen of doen. En zonder U heb ik daar geen excuus voor.’

‘Dus Ik ben jouw excuus?!’ Reageerde God geschrokken.
‘Nou, zo cru wil ik het ook niet stellen, maar een beetje wel ja. Overigens wel een goeie, hoor. Tot nu toe werkt het. Wie weet hoe lang de evolutie nog moet duren voordat het bewustzijn van de mens dat excuus niet meer kan handhaven? Dat ga ik niet meer meemaken.’
‘En tot die tijd besta Ik?’
‘Tsja, besta, besta. Lastige vraag. Als ik U zelf als oplossing geschapen heb, dan landt ieder antwoord daarop bij mijzelf terug. Dat boet in op de geloofwaardigheid van mijn excuus, waarmee Uw bestaan dubieus wordt… Wat niet wil zeggen dat het immer goede excuus uit Uw naam geen bestaansrecht heeft. Een causaal evenwicht, vindt U niet? Gelukkig ben ik niet de enige die U aanwendt als kapstok voor de ontkenning van zijn zonden. Als ik de enige zou zijn geweest, dan zat ik nu waarschijnlijk samen met U in een gesloten inrichting.’

‘Had je Mij niet eerst kunnen vragen of Ik zou willen bestaan?’
‘Hoe kon ik U dat vragen toen U er nog niet was?!’
‘En als Ik, jouw Schepper, jou zeg dat Ik niet besta. Geloof je Me dan?’ (Dat vroeg God aan mij. God?!)

‘Nee, tot nu toe zie ik daar geen aanleiding toe. Ik geloof in U, maar blijft U dan wel bij de les graag. Bij de les uit nota bene Uw eigen handleiding voor mijn bestaan waarin ik iedere dag lees, opdat ik mijn excuses kan blijven legitimeren. Ik vind trouwens wel dat U erg Uw best doet om mij te overtuigen dat U niet bestaat. Maar daar trap ik vooralsnog mooi niet in… Blieft U nog thee?’

‘Nee, dank je… En Allah dan?’
‘Zelfde laken en pak. Maar Allah is zo 15e eeuw. Zijn scheppers hebben hem getracht in deze tijd mee te integreren, maar daar valt niet tegenop te subsidiëren. De mensen die hem aanwenden zie ik gaandeweg op dezelfde manier teleurgesteld raken als degenen die destijds dat Griekse of Scandinavische projectje als excuus gebruikten. Wie misbruikt vandaag de dag nog Zeus of Odin om zich te schonen van zijn onvolmaaktheid?’

‘Ik vind het een slecht verhaal.’ Stelde God, waarna Hij Zijn handen op Zijn knieën sloeg, opstond en wilde vertrekken. ‘Je volhardt in dat Ik besta, al is het maar om je te ver excuseren, zonder Mij daarin te kennen? Zolang je van Mij niet wilt aannemen dat Ik niet besta, dan besta Ik tegen wil en dank. Daar doe Ik niet aan mee.’

‘Ja, ho eens even, dat gaat zomaar niet. Als U mij niet meer vrijwaart, dan heb ik geen excuus meer.’
‘Je hebt je kans gehad. Lees Mijn boek nog maar een keer en bid. Wie weet begrijp je het dan. Ik laat Mij niet meer inzetten voor een egocentrisch doel. Laat Mij zijn wie Ik ben. Want Ik ben! Desnoods zonder jou.’

Tsja, dat laatste begreep ik niet. Hoe kon Iemand die ik zelf geschapen had zich zo tegen mij keren?

 

 

Categorieën: Fictie

10 reacties

Mien · 8 april 2016 op 07:21

God 2.0. Welcome back. ? ? ? ? ?

    Mien · 8 april 2016 op 14:18

    Ik zie dat de smileys niet helemaal goed doorkomen.
    Opnieuw maar dan vertaald.
    :aapje horen: :aapje zien: :aapje zwijgen: :rood duiveltje: :duimpje omhoog:

Esther Suzanna · 8 april 2016 op 11:30

Een column die vragen oproept. Is de mijne dezelfde als die van jou? Wil de mijne ook niet bestaan? Zit mijn God mij ook in de maling te nemen?

Vragen vragen vragen…

🙂

Meralixe · 8 april 2016 op 17:00

Pierken, welkom!
Maar he, het kan natuurlijk aan mij liggen maar mijn inziens leest uw column niet gemakkelijk. Je luistert naar een God die NIET bestaat. Als ik het goed heb heb je zelf een God in je hoofdje toegelaten die je dan lekker de schuld kunt geven van van alles en nog wat. Bijvoorbeeld dat er heden ten dage zo veel vluchtelingen zijn of dichter bij huis (je hoofd) dat je jezelf bij wijlen een verschrikkelijke oen vind.
Tja, krijgen de trouwe volgers van column x nog wat meer uitleg of moeten we de verduidelijking van deze stelling op een andere site (van een andere schrijver) terug vinden?
Toch blij dat je terug bent.
Nu probeer ik nog een smileytje dat er niet altijd door komt. 😆

Yfs · 8 april 2016 op 20:17

Als groot fan van jouw schrijven doet het mij enorm deugd weer iets van jouw hand te mogen lezen Pierken.

Ik moest me af en toe even op het hoofd krabben, en vraag me af of de klemtoon op “Mijn” van mijn God ligt, gezien de laatste regel.

Hoe dan ook, het tafereel wat je schets om met (jouw?) God ongedwongen aan de babbel te zijn vind ik heerlijk. Vooral dat “blieft U nog thee?” (U met een eerbiedige hoofdletter)
Een dergelijke dialoog doet me wel denken aan de boeken “een ongewoon gesprek met God” door Neal Donald Walsh.

Kortom, het is me niet niet helemaal duidelijk wat je precies bedoelt. Voor mij is het een ‘hersenvretertje’, oftewel intrigerend! 🙂

pally · 8 april 2016 op 21:45

Even goed twee keer lezen maakte dat ik moest glimlachen om zoveel (on)logica, zo geestig opgeschreven. Toch ontbreekt de ernst niet, wat ik knap geconstrueerd vind, Pierken! Enne, blij dat je weer op honk bent…

Pierken · 9 april 2016 op 01:13

@Mien! Thnks! God 2.0. Daar doe ik het voor.

@En zo is het, Esther. Althans, volg jij wel een god? Nee, toch? Jij?! Tof je hier weer te lezen!!

@Precies, Meralixe. Hiermee laat ik God in mijn hoofdje toe. Fingeer ik het succes van mijn bestaan dat zgn. gebaseerd moet zijn op de aanwezigheid van een alles overstijgende macht. Ik heb nl. niets met de afhankelijkheid van een onzichtbare superioriteit en schreef dit om iedere verantwoordelijkheid naar wie of wat dan ook te ontnuchteren. Niets overruled het individu, is zoals ik het zie. Daarmee wil ik gelovigen, zoals jij, niet voor het hoofd stoten. Wil ik ook niet de discussie aangaan, maar wil ik wel aangeven, dat als hij bestaat, je jezelf kunt afvragen of hij andersom dezelfde behoefte heeft als rolmodel.

Verder heb ik (nog) geen letter geschreven op ‘Schrijversweb’. Noch stukjes, noch reacties. Als ik dat zou doen, dan zal ik dat doen onder mijn eigen naam. Wel zo open en eerlijk, niet?

@Dank je Yfs!! Zie voor enige uitleg mijn reactie op Meralixe.

@Wat een warm ontvangst, Pally! Dank je wel! Alleen ‘terug op honk’ staat w.m.b. nog even noodgedwongen geparkeerd.

Frans · 9 april 2016 op 10:03

Stemmen in je hoofd, het blijft lastig. Te hoog gegrepen, voor mij, deze column. Wellicht verwoordt het stuk perfect de gedachtekronkels van iemand die ik in de war zou noemen. Ik kan zogeheten normale mensen vaak al zo moeilijk volgen. De dubbele ontkenningen gaan me gewoon boven de pet.

Grumpy-old · 9 april 2016 op 20:08

een bijna schizofrene omschrijving van een gesprek met een al dan niet fictief persoon. Hier zou menig psychiater een stevig bot aan hebben . Onderhoudend geschreven 🙂

arta · 10 april 2016 op 21:01

Ook bij mij absoluut een glimlach!
Goed je weer te lezen, man!

Geef een reactie