Ik voel me Maartsig, al is het januari. De zon schijnt, het lijkt voorjaar en het kriebelt. Niet alleen door de zon, ook voel ik ook Grote Schoonmaak Kriebels. Vroeger was mijn huis het huis van oma. Stiekum verdenk ik haar op het versturen van aardstralen. In elk geval komt de poetsdrang niet van mezelf. In onze huiskamer, haar oude huiskamer, staan enkele van haar meubelstukken. Een buffetkastje en een theekastje. Ze staan te Pronk, dat is ook haar meisjesachternaam. Ik ga aan het werk. Niet alleen het huis wordt schoon, ook ergens in mijn hoofd lossen stofwolken op en worden deuren gepoetst. Terwijl ik het theekastje in de boenwas zet, ruik ik de geur van vroeger.
Oma woonde naast ons in een twee-onder-een-kap woning uit 1911. Oma was dus óók onze buurvrouw. Als ik thuis iets had gegeten wat niet lekker was, dan kon ik altijd nog een toetje doen bij oma. Bij pech had ik twee keer spruitjes, maar dan nog vond ik ze bij oma lekkerder.
Geregeld stond ze in de deuropening met een lapje te wapperen. Niet om te zwaaien, maar tegen het stof. Dat wapperen was een hele kunst, het bleef namelijk een gok of de stofwolk terug naar binnen waaide.

In de keuken had ze een écht granieten aanrechtblad – waar de stukken uitvielen. Op de deuren van de keukenkastjes zaten houten klossen, waarmee je de boel kon openen en sluiten. Als het werkte, want dat wist je met een vochtig huis nooit. Voor het fornuis hing een bloemetjesgordijn. We hadden geen vluchtweg en van noodoefeningen om met de ogen dicht naar buiten te evacueren, had nog nooit iemand gehoord.

Er waren bakelieten knoppen voor het licht. Knoppen die een “knap” of “knop” lieten horen bij het aan- of uitdoen. Dat licht was altijd een verassing. Soms ging het aan, soms ook niet. Het lag eraan, of mijn moeder een was deed. Als kind hield ik al van de kastjes van oma en toen hield ik wel van het schoonmaken ervan. Samen poetsten en sopten we ons een ongeluk. Met groene zeep. Als we klaar waren, dan dronken we thee uit een echt theeservies, dat in het eikenhouten theekastje stond. Het servies was een verlovingscadeau geweest. De kopjes waren wijduitlopend en er stond een mimosa-afbeelding op. Vanwege de vorm koelde de thee altijd goed af. Desondanks namen we altijd ruim de tijd om van die thee te genieten.

Het theekastje staat weer netjes in de boenwas. Natuurlijk drink ik nooit thee uit het mimosaservies. Dat is zonde en bovendien heb ik toch nooit tijd. Het staat er voor de sier. Terwijl ik het blikje boenwas in de lade met schoonmaakspullen opberg, gebeurt er iets. Ik voel een luchtstroom en ik ruik een vleugje eau de cologne.
Zou zij ook herinneringen hebben aan geur?

Categorieën: Verhalen

Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

18 reacties

Avalanche · 18 februari 2010 op 08:24

Prachtige nostalgische column met een mooie titel.

DreamOn · 18 februari 2010 op 08:30

Mooie column.
Maar stiekum is het wel stiekem… 😉

Ontwikkeling · 18 februari 2010 op 08:49

Technisch gesproken heb je gelijk, DO maar ik vond stiekum beter bij de titel en de nostalgie passen.

SIMBA · 18 februari 2010 op 09:15

Heel mooi en zo herkenbaar; die lichtknoppen en de groene zeep! Mijn oma had Boldoot (schrijf ik dat goed?) ook zo’n typisch oma-geurtje.

DACS1973 · 18 februari 2010 op 09:48

Ik lees dat het altijd een [b]verassing[/b] was als je daar het licht aandeed. Blijkbaar was er iets helemaal mis met de bedrading, met kortsluiting en elektriciteitsbrand als gevolg?

[quote]Als ik thuis iets had gegeten wat niet lekker was, dan kon ik altijd nog een toetje doen bij oma. Bij pech had ik twee keer spruitjes[/quote]
At oma dan spruitjes als nagerecht? Spruitjesvla….brrrrr!

😉

Anne · 18 februari 2010 op 10:08

Jij kunt kijken. Het hele stukje boordevol prachtige, heerlijke, prikkelende details. Je verplaatst ons lezers niet alleen naar nu, maar ook naar toen, en naar jouw emoties, zonder die te benoemen waardoor iedereen eigenlijk al lezende zijn eigen verhaal schrijft. Prachtig.

Ontwikkeling · 18 februari 2010 op 11:26

Dank je wel, Anne! Vind het een mooi compliment.

Ontwikkeling · 18 februari 2010 op 11:29

DACS1973, de bedrading was niet alleen een verrassing, het hele huis was gevaarlijk. Ik meen dat we op zolder een koperen knopje hadden en dat daar regelmatig de vonken (letterlijk) uitsloegen. In de douchecel (zo’n verplaatsbare) hing een open straalkachel. Er waren geen controles toen, dus kon het en deden we het zo. (althans, ouders en grootouder)
Niet voor niets heb ik 3 jaar verbouwd, want ik woon er nog steeds. Ben van links naar rechts verhuisd 😉 Inmiddels werkt het licht prima 😉

Ontwikkeling · 18 februari 2010 op 11:32

Boldoot klopt hoor 😉 Er was Boldoot, je had 4711 (Kolnisch Wasser) en heel soms Maja. Maar die laatste was natuurlijk veel te modern (oma was uit 1899)

Trukie · 18 februari 2010 op 12:15

Ik herken de keuken en het servieskastje. Alleen had mijn oma geen mimosa-kopjes. Wel 4711 eau de cologne en Maya-zeep. Ik proef weer het altijd welkom zijn en een vriendinnetje mee mogen brengen. Heel treffend geschreven.

Emiliever · 18 februari 2010 op 13:20

Als ik dit soort teksten lees, sla ik groen uit. Een van mijn Oma’s was al niet meer onder ons toen ik werd geboren en de andere was op dat moment al niet meer aanspreekbaar. Helaas. Maar al wat ik gemist heb, lees ik bij jou terug, dankjwel!

pally · 18 februari 2010 op 15:12

Heel mooi nostagisch stukje, waarbij je de lezer meevoert langs alle details. :wave:

groet van Pally

DreamOn · 18 februari 2010 op 18:49

[quote]Technisch gesproken heb je gelijk, DO maar ik vond stiekum beter bij de titel en de nostalgie passen. [/quote]

Slim! Ga ik ook doen. Als ik op een spelfout wordt gewezen, dan zeg ik voortaan gewoon, dat het bij de sfeer van mijn column past, of bij de titel! Of als ik een stam + t vergeet… :eh:

Ontwikkeling · 18 februari 2010 op 19:00

[quote]Slim! Ga ik ook doen. Als ik op een spelfout wordt gewezen, dan zeg ik voortaan gewoon, dat het bij de sfeer van mijn column past, of bij de titel! Of als ik een stam + t vergeet… [/quote]

Zoals Frans B. zegt: gewoon dóen.

Dees · 18 februari 2010 op 19:52

Stiekum is gewoon veel mooier! Net als kippevel. Er zitten wel wat andere slordigheidjes in, maar daar ga ik je toch niet ven genezen denk ik 😉

Beeldend en geurend dit stukje en inderdaad, zo geschreven dat er eigen herinneringen tussen passen, in passen, in overvloeien. Mooi gedaan.

arta · 18 februari 2010 op 20:50

Mooi!
🙂

doemaar88 · 18 februari 2010 op 20:56

Een stuk met hele mooie details. Heerlijk openingszin, die ik graag nog even quote:

[quote]Ik voel me Maartsig, al is het januari.[/quote]

Sommige zinnen voelen heel fragiel en breekbaar aan, alsof ze van porselein zijn (op een andere manier kan ik het niet verwoorden). Wat ik hiermee wil zeggen is de echtheid, de breekbaarheid en toch ook de schoonheid die je in zinnen hebt gestopt. Erg mooi.

Mien · 19 februari 2010 op 08:17

Mooie sferen. Deed me denken aan mijn oma Nuts.
Maar waarom hoofdletters bij aartsig en rote choonmaak riebels?
Waarom geen hoofdletters bij au de ologne?
Kortom in een fragiele, sfeervolle column liever geen slordigheden.
Tenzij je oma slordig was natuurlijk.

Mien Lux et Brillo

Geef een antwoord