[i]”Ik háát je voor het geluk dat je mij hebt voorgehouden en het brandende verlangen ernaar dat je achterliet toen jij je eigen weg insloeg”[/i], schreeuwt hij uit. Met een waanzinnige blik in zijn ogen stormt hij op haar af en vliegt haar naar de keel. Ze verlamt van schrik. Aan de grond genageld verspeelt ze haar kans om weer te vluchten. Eindelijk heeft hij haar te pakken en dit keer zal hij haar nóóit meer laten gaan. O nee, daarvoor is zijn honger te groot. Als een roofdier heeft hij zich eindeloos lang verscholen in een duistere schuilplaats, geduldig wachtend om genadeloos toe te slaan. Nu is dat moment daar. Te laat beseft zij zich in welke situatie ze verkeert. Ze probeert met al haar levenskracht los te komen uit zijn wurging. Even lijkt hij uit balans gebracht door haar krachtuitspatting. De worsteling duurt slechts kort en snel heeft hij alles weer onder controle. Ze is niet opgewassen tegen zijn overmacht. Onvermijdelijk gevangen is ze overgeleverd aan de verstikkende greep van zijn wil. Haar mond wagenwijd open snakkend naar lucht die haar bruut ontnomen wordt. De oorverdovende noodkreet in haar hoofd wordt gesmoord tot een roggelend geluid als een pathetische roep om hulp. Hij verstevigt de grip rond haar hals om het smerig gorgelende geluid totaal te laten verstommen.

Zwijgend kijkt hij in de spiegel waarin hij ooit verdronken is. Op zoek naar zichzelf. Haar ogen zo groot als schoteltjes. Vragend, wat doe je me nu? Smekend, laat me toch gaan. Zinloos. Hij is voorbij de grens van rede en zijn gevoel verloochent hij reeds lange tijd. Wat heeft hij eraan als die enkel negatief is? De leegte gaf hem rust die hij nodig had zijn daad te beramen. Talloze keren was dit fragment door zijn hoofd geschoten overeenkomstig de werkelijkheid van nu. De macht te beschikken over het lot van haar leven wind hem op. Goddelijk. Het maakt hem harder dan hij ooit geweest is. Haar lippen kleuren blauw als die van een ijskoningin. In perfecte harmonie met deze koele daad.

Wellustig kust hij haar. Bevrediging volgt bij de aanraking van haar lippen. Nog even en samen met haar ontlasting laat ze het leven lopen. Een laatste daad in haar bestaan, onvermijdelijk bij een verstikkingsdood. Met het wegvloeien van haar leven neemt zijn kracht toe. Hij voert de druk nog verder op alsof hij zich aan haar laatste seconden wil vastklampen. Zacht krakend begeeft haar strottenhoofd het en tergend langzaam glijdt haar tijd door zijn vingers.

Met een indringend geluid gaat de wekker af. Hij sluit het venster naar zijn onderbewustzijn. Terug in het keurslijf van beheersing staat hij uitgerust op om aan de nieuwe dag te beginnen. In de badkamer opent hij de warme kraan en staart naar zichzelf in de spiegel. Slechts fragmentarisch herinnert hij zijn nachtelijk visioen. Een warm gevoel overspoelt hem bij de gedachte aan wat deze dag in het verschiet heeft. Vandaag zal hij zijn oude liefde na lange tijd weer ontmoeten.

Categorieën: Fictie

17 reacties

Trukie · 24 februari 2007 op 13:33

Heftig en spannend. Alleen jammer dat de titel al klip en klaar aangeeft waar het om gaat. Het zou meer kracht hebben gehad als de lezer het zelf mag ontdekken.
Ik ben nu wel benieuwd naar het vervolg. Is ze er zonder blauwe plekken vanaf gekomen? 😉

arta · 24 februari 2007 op 13:54

Ik vind de titel geweldig gekozen… in omgekeerde volgorde staat er: Droom!

[quote] Haar lippen kleuren blauw als die van een ijskoningin. In perfecte harmonie met deze koele daad. [/quote]
Prachtig geschreven!
Kippevel!

pally · 24 februari 2007 op 14:15

Heftige column, goed geschreven, spannend. En toch hier en daar net iets te veel, naar mijn gevoel.
De inleiding, dus wat hij uitschreeuwt, vind ik een te lange zin om geloofwaardig te zijn, als uitroep,tenminste.

[quote]Ik haat je voor het geluk dat je mij hebt voorgehouden en het brandende verlangen er naar dat je achterliet toen jij je eigen weg insloeg[/quote]
even goed zeer de moeite waard om te lezen!

groet van Pally

DreamOn · 24 februari 2007 op 14:58

@Arta: wat ben jij scherpzinnig: gewoon eventjes een moord opgelost op cx! 😀
@pally: in dromen kan alles; ook lange ongeloofwaardige zinnen! 😉

Je zou niet meedoen King, maar toch stiekem wel 😉 Maar : hij is niet rond, daar voldoe je (net als ik!) dan weer niet aan… 😀

champagne · 24 februari 2007 op 16:33

Spannend beschreven en zo levensecht (dat laatste in schril contrast met de dodelijke afloop van het verhaal)

Wat er al niet uit de duistere spelonken van jouw onderbewustzijn naar boven komt…

Li · 24 februari 2007 op 17:18

IJzingwekkend, verstikkend en adembenemend beschreven hoe een droom verandert in een nachtmerrie…

Li

WritersBlocq · 24 februari 2007 op 17:59

Pffff….. juist die eerste zin is zo mooi en waar, prachtig. De titel had ik eerlijk gezegd nog niet eens gelezen 😉
[quote]Ze is niet opgewassen tegen zijn overmacht.[/quote]
Deze is weer zo perfect dubbel, zoals alleen jij ze kunt rijgen.
Alles wat daarna komt is verstikkend, benauwend goed geschreven, heel knap.

Joy · 24 februari 2007 op 19:17

Mooi!!

Ik kan wel genieten van spannende verhalen waar je de afloop zelf in kunt vullen.

Trukie · 24 februari 2007 op 19:22

Dat anagram had ik er 123 niet in gezien.
Dat maakt het wel ineens anders.

Mup · 24 februari 2007 op 20:14

Wauw King, ik ben onder de indruk van deze. Sorry, ik weet dat ik op de meeting beloofd heb wat kritischer te reageren, maar zou, wil ik hier kritiek op moeten uiten, moeten liegen.
Hij schreeuwt voor mij om een vervolg,

Groet Mup.

SIMBA · 24 februari 2007 op 20:57

Inderdaad super! Zal ik dan maar even kritisch zijn, een klein zinnetje wat niet loopt:
[quote]Te laat beseft zij zich in welke situatie ze verkeert[/quote]
Het woordje “zich” kan weg. Muggenzifterij, maar goed… 😀

Ma3anne · 25 februari 2007 op 10:11

Ja, inderdaad. Heavy.
Geweldige vondst om de themacolumn in ‘spiegelschrift’ te schrijven!

Effe zeuren: Het is rochelen en niet roggelen en ik mis ergens een werkwoords-t, maar die mag je zelf opzoeken. 😉

pepe · 25 februari 2007 op 10:53

Deze Moord-droom is beslist een bijzondere.
Hoe moet ik hier nu kritiek op geven? Sorry King dat lukt gewoon niet.

Dees · 25 februari 2007 op 12:30

Dit is wel een van je spannendste columns, vind ik. Voor mij is het wel zo dat minder meer is. De bijvoeglijke naamwoorden horen het spannender en beeldender te maken, maar soms liggen ze er voor mij net een tandje te dik bovenop. Ook zijn sommige zinnen op andere manieren opgesmukt, om ze mooier te maken. En ik vraag me af of ‘ze verlamt’ goed is. ‘Ze raakt verlamd’ lijkt me dan beter, maar ok, ik weet het niet zeker.

Juist in spanning kan soberheid een krachtig middel zijn. Oh en de derde alinea loopt niet door het wisselen van tijden en zinnen die minder lekker vloeien.

Tsja, ik las dat je het kritisch wilde, dus ik hoop dat je dit als opbouwende kritiek kunt zien 😉

WritersBlocq · 25 februari 2007 op 14:46

[quote]Ze verlamt van schrik. [/quote]
Dit is wel goed. Als het ‘ze verlamt’ zou zijn, dan zou ze óf ineens verlammeren, :lach: óf iemand verlammen. Maar nu verlamt de schrik haar, niks mis mee.
Als het anders is, dan hoor ik het ook graag!

KingArthur · 26 februari 2007 op 09:29

Dank voor de reacties.

@Trukie: zoals Arta aangeeft ik had weinig vrijheidsgraden bij het kiezen van de titel. Vandaar deze.

@Pally: Ik geef je gelijk. Ik heb gezocht naar een kortere zin met dezelfde lading maar die vond ik niet zo makkelijk. Bovendien moest het geheel 500 woorden zijn.

@WB: Ik weet niet zeker of verlamt goed is zelf had ik daar ook wat vraagtekens bij maar heb het uiteindelijk gewoon laten staan.

@Mup: ik zou niet weten hoe ik dit een vervolg kan geven maar misschien popt er in de toekomst nog iets op.

@Simba: Is het een fout of mag het weg? Ik had namelijk, zoals eerder gemeld, een 500 woorden voorwaarde.

@Ma3: Thanks. Ik dacht dat ik dit woord nog gecheckt had. Kennelijk niet goed gedaan.

@Dees: Van kritiek wordt een uiteindelijke tekst alleen maar beter. Daarom hoor ik graag een kritische mening.

KawaSutra · 4 maart 2007 op 23:13

Interessante uitvoering van een droomopdracht.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder