Zij is niet meer zo triest, mijn meidje. Ja, het is een niet Nederlands woord, maar zo noem ik haar altijd, mijn meidje. Ik kan honderd keer getrouwd zijn en duizend minnaressen hebben, maar zij blijft mijn meidje, zonder dat ik ooit intiem met haar ben geweest of zal zijn. Sparen zal ik moeten, voor een weekendje Triëst, zoals ik beloofd heb in mijn eerste verhaal. Ach, anders steek ik mij in de schulden, want wat zijn mijn financiële schulden tegenover haar geluk? De BKR-toets overleef ik wel. De ware is onderweg, daar ben ik van overtuigd. Tijd speelt geen rol, sparen is nooit weg.

Ongekend, zoals mijn meidje zich herstelt. Ik ben haar coach geweest en zal dat zijn zolang als ik leef. Die rol werd mij door haar toevertrouwd. Dankbaar maak ik van die gelegenheid gebruik, dankbaar is zij mij, zoals zij zelf zegt. Mij ging zij ooit vertrouwen, dat is al heel wat. Langzaam, maar heel zeker, ging zij op zichzelf vertrouwen, en dat is alles. Het is zo ongekend mooi om iemand mee te maken die een dergelijk groeiproces doormaakt. Pijn maakt plaats voor liefde, houden van (zichzelf, in de eerste plaats, maar dat kan ik haar nog niet wijsmaken).

Ja, zij heeft een soort van vriendje. Een absoluut stuk dat haar bemint, haar vrouw laat voelen. In een stortvloed van woorden stelt zij mij op de hoogte van alle intieme details die zij met hem meemaakt. Hoe hij lekker haar kont pakt, ’s nachts, zonder gelijk meer te willen. Hoe hij haar koestert en streelt, zonder gelijk meer te willen. Hoe hij haar laat frummelen met het condoom, omdat zij dat wil, zonder gelijk zonder te willen. Haar aankijkt, met een geile, maar liefdevolle, tedere blik, als zij eindelijk de bevrijdende woorden “ik wil jou!” uitgeschreeuwd heeft en alleen maar bevestigt dat zij dat ook krijgt, omdat zij dat wil.

Een gelukzalig gevoel maakt zich van mij meester. Leuk contact heeft zij opgedaan, zowel op het persoonlijke, als op het intieme vlak. Door haar overtuiging ben ik er van overtuigd dat dit alleen maar goed voor haar is, zowel op de korte als op de lange termijn. Ik geniet met haar mee, omdat ik van haar houd.

Nee, ik weet niet of ik hen op het beloofde weekendje Triëst kan trakteren. Zij gelooft nog niet in hem, hij niet in haar. Mijn beste vriendin en de man die ik niet ken, maar die wel al een van mijn beste vrienden is, hebben elkaar nodig, op weg naar …? Elkaar? Een ander? Vul het maar in, ik kan het niet.

Goed zijn zij voor elkaar, zij hebben elkaar nodig. Zo schattig is het, om vanuit de derde persoon te zien hoe twee mensen elkaar benaderen, helpen, sussen en op hun manier liefhebben. Elkaar waarschuwen voor vooral niet meer dan ‘innige vriendschap’. Het beiden oppikken, elkaar twintig keer per dag op allerlei manieren benaderen, en ondertussen die vrijheid voelen.

Als ervaringsdeskundige denk ik te weten hoe zich dit gaat ontwikkelen. Zij vraagt het mij niet, ik zeg het haar niet. Ik laat haar d’r eigen weg kiezen en ik bewonder haar wijze wijze. Raad kan ik haar niet geven, zij doet het precies zo, zoals ik het ook doe. Goed voor jezelf, goed voor de ander, waar het ook goed voor is.

Categorieën: Liefde

12 reacties

Mosje · 20 september 2005 op 17:37

Je kunt mooi schrijven, maar ik heb je eerste stukje niet gelezen, dus snap niet alles van wat je nu schrijft.

WritersBlocq · 20 september 2005 op 18:24

Ik vind het een mooi vervolgverhaal. Is het een never ending story? Of ligt alles al vast en is ze inmiddels getrouwd met 3 kids enzo? Zo ja, dan kan je over jezelf gaan schrijven, kom maar op met smulverhalen over jouw 100 huwelijken en 1000 minnaressen 🙂 (ik ben vandaag in een ondeugende bui).
@ Mosje: de 1e column staat in zijn profiel. 😉
Je schrijft opvallend, vooral hoe je in je eerste column en in deze bepaalde dingen herhaalt, door dezelfde woorden te gebruiken. Normaal gesproken vind ik dat irritant, maar je bent voor mij ook een leuke coach op dit gebied; hetzelfde kan tóch vernieuwend zijn! Groetje, Pauline.

Dees · 20 september 2005 op 19:52

[quote]omdat zij dat wil, zonder gelijk zonder te willen.[/quote]

Wow, ik mag toch hopen dat dat logisch is. Verder goed ingeleefd 😉

Trukie · 20 september 2005 op 21:28

Laten we maar duimen voor eind goed al goed.
Of Triëst dan nog nodig is….
Zonder Triêst zou dit trouwens een op zichzelf staand verhaal kunnen zijn.

[quote]Sparen zal ik moeten, voor een weekendje Triëst, zoals ik beloofd heb in mijn eerste verhaal. [/quote]

Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat jij de zinnen achterstevoren opbouwt.
Ik zal er aan moeten wennen, of: Wennen zal ik er aan moeten.

KawaSutra · 21 september 2005 op 00:12

[quote]Ik geniet met haar mee, omdat ik van haar houd. [/quote]
Je geeft me de indruk dat ze een soort studieobject voor je is. Of komt dat misschien doordat je onbewust een latente jaloezie probeert te verbergen.

[quote]Goed voor jezelf, goed voor de ander, waar het ook goed voor is.[/quote]
Mooie slotzin, op twee manieren te lezen.

melady · 21 september 2005 op 01:43

[quote]met een geile, maar liefdevolle, tedere blik,[/quote]

Driedimensionaal kan je deze zin lezen.

Je columns zijn dat ook.

Heel mooi! Heel apart!

Louise · 21 september 2005 op 07:58

Omdat ik niet meteen je eerste column in gedachten had, dacht ik in eerste instantie dat het om de onvoorwaardelijke liefde voor een kind ging.
Heb toen beide columns nogmaals gelezen en toen klopte het weer.
Een bijzondere liefde die je op een bijzondere manier hebt opgeschreven 😉
Mooi.

Shitonya · 21 september 2005 op 10:12

dagboek materiaal. Sorry, maar dit is te simpel, standaard. Zoiets wat je in een mailtje naar iemand stuurt. Je bent duidelijk jaloers op haar geluk, ook al besef je dit misschien niet. Waarom anders zoveel moeite aan haar spenderen door een heel verhaal aan haar te wijden. Dit is geschreven als ene soort uitlaatklep voor jaloezie, maar je bevind jezelf nog in de ontkenningsfase.

Nick · 21 september 2005 op 17:59

Dank jullie wel voor de reacties.

Ik weet hoe het zit, en van jaloezie is geen sprake. Wel kan ik mij voorstellen dat een buitenstaander dit denkt…

Drie di/mens/ionale groeten, Nick.

pepe · 21 september 2005 op 21:16

Heel apart geschreven en ik kan de jaloezie niet vinden. Ik lees het misschien net even anders, ik zie in het verhaal meer een meeleven.

Gewoon lekker door blijven schrijven!!

klungel · 22 september 2005 op 08:30

Een aparte manier van zinsopbouw. Het lijken flarden van text die met elkaar samenhangen. Ik kan dit wel waarderen 🙂

[quote]ervaringsdeskundige[/quote] snap ik niet.
Van Dale snapt het ook niet 😉

WritersBlocq · 22 september 2005 op 10:23

[quote]Vandaag is er veel aandacht voor de “ervaringsdeskundige in de armoede”. [/quote]
Google snapt het wel, Klungel!
Ik vond het ook een rare term, maar nu hou ik hem erin, klinkt wel intueel, ervaringsdeskundige 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder