“Goeiemorgen Kippie. De eerste wakkermaak”, zeg ik. Ze rekt zich uit, kreunt behaaglijk, en zegt: “Nog vijf minuutjes hè?” Ik kus haar zachtjes, en sluip de slaapkamer weer uit. Ik ben dan al een poosje op. De koffie staat aan, ik heb mijn computer opgestart om wat rond te neuzen op allerlei nieuwspagina’s, om zodadelijk mijn kortje voor de weblog te schrijven. De plezierige geur van de koffie vult ons huis. Ik zet melk in de magnetron voor mijn koffie-verkeerd, doe een flinke scheut koffiemelk in haar beker, en schenk even later ons beider koffie in. Ik zet de havermout in de magnetron, neem de koffiebekers, wankel naar de woonkamer en zet het lekkers op tafel. Weer naar de slaapkamer. “Okee, Kippie, de tweede wakkermaak. Raad eens wat ik op tafel heb gezet?” Haar slaperige hoofd mompelt wat onverstaanbaars. Ik zeg pesterig: “Rozenbottelthee.” Ze slaat haar ogen op, speelt het dagelijks terugkerende spelletje mee, en zucht: “Ik lúst geen thee. Dat vind ik vies.” “Wat wil je dán,” vraag ik, “karnemelk?” Ze mompelt: “Ik wil kóffie.” Ik neem haar bij de armen, en trek haar zachtjes overeind. Ik pak haar ochtendjas, help haar erin, en we sloffen naar de bank. Voor koffie. En een kussie. En nog een. En nog een. Ze pakt haar eerste sigaret, en ik kijk naar haar. Wat is ze mooi.

We keuvelen wat, ik haal nog een keer koffie voor haar, we kletsen nog wat verder, en zij gaat richting badkamer. Ik zet de havermout op tafel en kijk op tv naar het journaal. Zij kleedt zich aan, verft een gezicht op haar hoofd, en we eten samen ons ontbijt. Tijd voor haar, om te gaan. Op de trap nog een kus, en nog een. En als een smoorverliefde puber zwaai ik haar uit.

We zijn nu een half jaar getrouwd, en ik ben de gelukkigste man van de hele wereld.

Waarom ik u het begin van onze dagen zo uitvoerig beschrijf? Omdat dat typerend is voor de heerlijk warme en vertrouwde band die wij hebben. Zo beginnen al onze dagen, en wanneer ik haar na een dag vol gedane arbeid thuis opwacht met opnieuw een pot heerlijke koffie en we elkaar weer in de armen sluiten, en samen onze belevenissen van de afgelopen dag doornemen en ik ons een heerlijke maaltijd bereid, gaan al die dagen ook op diezelfde warme manier verder.

Dik drie jaar geleden alweer. Stevige kritiek op de harde toon van mijn columns. Kritische vragen over wat ik bedoelde, wanneer ik Godsdienstige mensen de mantel uitveegde. Of ik iets tegen religie had? Zo begon ons contact. Ze was verbaasd, vertelde ze later, dat er achter die grofgebekte columnist zo’n zachte en aardige man schuil ging. En ik merkte dat die kritische tante eigenlijk gewoon een heel aardige vrouw bleek te zijn. Flink heen en weer gemaild. De telefoon gepakt. Een eerste afspraakje. Ze bleek, naast heel leuk, ook nog oogverblindend mooi. En echt, sindsdien kan ik mijn handen niet van haar af houden. Wat een onvoorstelbaar lekker wijf. Ook dat nog!

Het afgelopen weekend vond ik drie keer niks. Ze was een paar dagen weg met haar koor. Ze was een paar dagen weg met haar koor. Ze was een paar dagen weg met haar koor. Echt. Drie keer niks. En nee, daarmee bedoel ik niet het koor, want dat zingt prachtig. Mijn weekend. Drie keer niks dus. In de ochtend alleen wakker. De enige die op de bank aandacht voor me heeft, is de hond. Wat knutseldingetjes doen, maar zonder haar nabijheid vind ik er niets aan. Geen zin om buiten de deur koffie te gaan drinken. Want dat doe ik toch het liefst samen met haar. Eén keertje, zaterdag, gegeten in ons stamcafé, de plaats waar we ook ons huwelijk hebben gevierd. Daar zonder haar eten beviel me, ondanks al die andere aardige mensen, ook maar matigjes. Ik dankte God op mijn blote knieën toen ze vanmiddag weer thuis was. Eindelijk.

Ik snap het niet. Wat moet zo’n supervrouw in vredesnaam met zo’n doodgewone man als ik? Al een beetje oud, al een beetje versleten. Niet meer zo fit en gezond. En zij? Een supervrouw in de kracht van haar leven. Op haar kan ik bouwen. In alle opzichten. Als mijn gezondheid even tegenzit, sleept ze me er doorheen. Als ik worstel met de toonzetting van een column, staat ze me bij met wijze raad. We lachen, we zoenen, we vrijen. Alles is fantastisch. Een wonder, die vrouw van mij.

Ja. Ik ben de gelukkigste man van de hele wereld. Door haar. Zelfs mijn eeuwige dankbaarheid is niet genoeg om haar te laten zien hoe blij ik met haar ben. Daarom dit publieke eerbetoon aan mijn DreamOn.

Zo. Nu gauw verder. Ik moet nog een scheldcolumn schrijven, want dat bent u van mij gewend.


DriekOplopers

Driek Oplopers is het pseudoniem van veelschrijver Rikus Spithorst. Rikus is actief als voorzitter en woordvoerder van de Maatschappij Voor Beter OV en is hoofdredacteur bij stevigestukkies.nl

15 reacties

trawant · 26 november 2009 op 20:54

Even met Oplopers gebeld. Dat viel nog niet mee want meneer was met zijn Kippie aan de gang of aan de koffie of aan de wandel. En werken Ho maar.
Maar eindelijk had ik ons verbale kanon dan aan de lijn.
Wat zijn dat voor sentimentele praatjes Oplopers? Dat (D) riekt naar geluk en daar hebben we niks aan op ColumnX. Dan kunnen we allemaal wel uit onze kneiter gaan over onze respectievelijke geliefden.
Wat denk je dat Pally over háár man te vertellen heeft, of Dees of Mien of Neus, weet je wel hoe gelukkig sie zijn..! Of neem die verrukkelijke mevrouw Trawant van mij..Maar dat is ‘n weer heel ander verhaal..
Wij willen blunderende burgemeesters, prutsende politici, weifelende wethouders, sappige schadalen en dat in de bekende fijnzinnige Oplopersstijl.
Geen verbale serenades hier.’T is maar makkelijk na een half jaar. Ik wil je over een jaar of 20 nog wel eens horen over het huwelijk.
Daar had onze bebrilde Adonis niet van terug…etc etc..

But serious..;: Wat een prachtig stukje Driek, een heerlijke liefdesverklaring, lijst hem in en draai de versterker vol open bij ‘Our house’ van Crosby Stills Nash en Young..Het is jullie gegund dat geluk..

Avalanche · 26 november 2009 op 22:06

Oei, oei, oei, hier lopen de rillingen me van over de rug. Na ons digitale gekissebis van even geleden had ik me een bepaald beeld van jou gevormd. Een beeld dat, naar nu blijkt, bijstelling behoeft, want als je zo kunt schrijven over je grote liefde….. poeh!

(En ondertussen wacht ik geduldig op degene die zo’n prachtig eerbetoon voor mij schrijft. Ooit ;-))

Prlwytskovsky · 26 november 2009 op 22:26

[quote]Ik moet nog een scheldcolumn schrijven[/quote]
Ja ik dacht al: heeft Driek z’n pilletje nog niet gehad? 😉
Driek in de biecht. Prachtige homage.

@Avalanche: wil je erover praten?

Avalanche · 26 november 2009 op 22:53

Heb ik m’n weblog voor, maar…. dank voor het aanbod!

KawaSutra · 27 november 2009 op 01:32

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je na zo’n column direct weer in schelden bent uitgebarsten. Zo ja, dan was dat waarschijnlijk je slechtste scheldcolumn. 😀

‘Kippie’??? :eh:

Fem · 27 november 2009 op 08:12

Steek die maar in je zak DO!! 😀

Emiliever · 27 november 2009 op 10:35

Wow! Kippie had me al wel eens iets verteld over haar ‘gelukkig zijn’ met jou, maar nú begrijp ik het helemaal. Wat een mooie, lieve en indrukwekkende woorden! Ik wens jullie nog heel veel jaren van hetzelfde. En eigenlijk hoop ik dat iedereen zoveel geluk mag vinden.

lisa-marie · 27 november 2009 op 10:57

Wat een liefde…. :love2:
mooie hommage !

LouisP · 27 november 2009 op 13:51

D.
mooi geschreven..en grappig…en lief.. verft een gezicht op haar hoofd..grappig…en lief

L.

Hannes · 27 november 2009 op 14:43

Ja, de schijnwereld die onze drang naar voortplanting oproept, is een mooie wereld hè? Ik vind het wel knap dat veel schrijvers en columnisten op elk gebied kritisch durfen te zijn, maar op de liefde rust blijkbaar nog een soort taboe. Succes met voortplanten.

Emiliever · 27 november 2009 op 19:17

Goeiedag. Ben jij cynisch of lijkt dat maar zo? Ik wens je de ware liefde toe, dan zul je wel anders piepen.

Quinn · 27 november 2009 op 21:22

Het is jullie gegund. Je bent een typisch geval van grote bek, klein hartje!

Proost op jullie huwelijk :pint:, waar columns je al niet kunnen brengen…

Quinn, die gelukkig ook mag ervaren hoe het voelt om (wederzijds) verliefd te zijn :kus:

arta · 28 november 2009 op 11:26

Een leuke afwisseling op jouw normale oeuvre.

@ Hannes: Jouw reactie was een geniale glimlach-tovenaar-op-druilerige-zaterdagochtenden!:lol:

DreamOn · 28 november 2009 op 14:55

Dank je wel. Je bent de geweldigste man op de hele wereld. :kus:

pally · 29 november 2009 op 14:32

Ach, gewoon erg lief, Driek, en je schaamt je er niet voor.

groet van Pally

Geef een antwoord