Oorlog

Onafhankelijk van elkaar zijn ze, ieder op hun specifieke gebied, best adequaat. Een enkele keer neemt er één het voortouw en vol bewondering observeer ik hoe er grote stappen worden gemaakt. Zo is de één vooral zeer energiek (druk), daadkrachtig, soms iets te impulsief maar dat weet ze altijd wel weer recht te breien. Ze heeft trouwens nooit spijt want ze is allang blij dat er eindelijk vaart in zit. Ze is verantwoordelijk voor menig spannend avontuur en van nieuwe ervaringen wordt ze heel gelukkig. Meestal gaat ze door tot de uitputting toeslaat. De ander is goed in logisch nadenken en vooral over de acties die ‘drukke tante’ heeft ondernomen. Meestal hobbelt zij maar een beetje mee. Ze staart ogenschijnlijk dromerig voor zich uit maar slaat alles op. Als de rust is weergekeerd is zij aan de beurt. Dan mijmert ze, schrijft wat en schildert iets. Dat vindt plaats in een zeer trage modus terwijl ‘Madam Druk’ ongeduldig met haar ogen rolt.

Prima geregeld zou je denken, die vullen elkaar mooi aan. Niks is minder waar. Tegenpolen trekken elkaar misschien aan maar als je zwart en wit mengt krijg je toch echt een nietszeggende kleur grijs.

Het probleem ligt in het feit dat ze beiden even sterk aanwezig zijn. Waar voorheen de drukke de overhand had, hebben ze nu beiden net zo veel in te brengen.
Het lijkt ook wel of ik als toeschouwer geen enkele zeggenschap meer heb. Waar ik eerst nog kon onderhandelen of afspraken met beiden kon maken doen ze nu gewoon hun eigen zin en dat is voornamelijk bekvechten over wie er gelijk heeft. Totaal zinloos dus.

Het wordt tijd dat ik ga ingrijpen. Er kunnen niet twee personen aan het roer staan. Het is misschien wat drastisch om één van de twee om te leggen maar er zal een keuze gemaakt moeten worden. Wordt het madam ADHD of mevrouw Asperger?

Ik heb dus een wedstrijd georganiseerd waar ze beiden hun kwaliteiten mogen gaan bewijzen. ‘So You Think You Can Live’. Ik ben benieuwd wie er wint.