Zij keek mij aan en ik zag aan haar ogen dat zij meer wilde dan een eenvoudig gedag zeggen bij de lift waar wij beiden op stonden te wachten. Ik kende haar niet en met een glimlach op mijn gezicht vroeg ik haar of zij hier pas in de flat woonde. Ja was het zachte antwoord. Een fluwelen stem, een zachte toon over die volle lippen die vroegen gewoon om gekust te worden. Ik wist dat zij daar geen bezwaar tegen zou hebben, dat soort instinct is nooit wetenschappelijk bewezen maar de antennes van lesbische of biseksuele mannen of vrouwen werken altijd als de beste. In mijn geval heb ik nog nooit mis geschoten.

Het kriebelde door mijn lichaam en in mijn onderste helft van mijn lichaam begonnen de vlinders hun vleugels uit te slaan. Nu zag ik haar vol in het gezicht, niet van drie hoog boven af de trap af lopen of de lift instappen, heel alleen. Nooit zonder man of vrouw. Ik rook en zag mijn kans, moest alleen uitkijken dat zij niet zou schrikken van mijn aandringen.

Ik wilde haar niet kwijt. Stelde mij voor en vertelde haar zo tussen neus en lippen door dat ik hier al 8 jaar woonde, alleen en dat het mij hier beviel. Zij knikte en vertelde dat zij hier pas een paar maanden woonde, ook alleen. Het beviel haar wel. Ik wist allang dat zij vanaf het begin dat ik de verhuiswagen zag degene was die ik al jaren zocht. Wat was ik idolaat van deze vrouw, waarvan ik de naam nog niet eens kende,. Een naambordje had ik nog niet gezien en in het telefoonboek stond zij ook niet. Internet maakte mij ook niet wijzer. Dus alles was nieuw voor mij. Behalve de liefde die ik voelde voor haar. Dit was niet zomaar een kleine verliefdheid die na een paar maanden weer overgaat en als je het lichaam hebt verkend fiets je weer naar de volgende vrouw om weer andere ontdekkingen te doen.

Nee dit was totaal anders. Zij was degene die mijn leven zou gaan veranderen, als zij maar wilde.
Dat was de vraag die ik mijzelf nog steeds stelde toen wij voor het eerst bij de lift oog in oog met elkaar stonden en elkaar voor het eerst spraken.

De keren dat ik haar haastig achterna rende de trap af als ik haar zag, was ik altijd net te laat. Ik zag haar dan haar auto instappen en wegrijden. Maar nu zou ik haar niet laten gaan.

Of zij zin had om bij mij een kopje koffie te drinken als ze zin had tenminste. Bescheidenheid is altijd een raakvlak waar de meeste mensen voor zwichten, zolang je maar niet aandringt. Mijn versierkunst wilde ik niet op haar uitproberen, bang om haar kwijt te raken,

Maar de koffie werd geaccepteerd en zij ging met mij mee naar mijn flat. Daar is zij nog. Ik had mijn antennesysteem nog intact, het werkte nog. Ook zij was nieuwsgierig naar mij bleek later bij de gesprekken die wij hadden. Nu zijn wij al drie jaar samen en nog is de liefde hevig, vol passie en vol emotie. Wij houden van elkaar.

Toch vraag ik mijzelf soms af, wat zou er gebeurt zijn als ik haar niet om dat ene bakje koffie had gevraagd bij de lift..
Niemand zal het weten en eerlijk gezegd…ik wil het niet weten.


klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

10 reacties

Prlwytskovsky · 14 maart 2009 op 11:12

Het kost je even een bakkie koffie, maar dan heb je ook wat.
Goed gedaan joh, veel geluk samen. :duimop:

KawaSutra · 14 maart 2009 op 22:47

Sorry, ik kan het niet laten. ’t Is ook zo oubollig en ligt zo voor de hand: op ieder potje past een dekseltje.
Maar mooi beschreven Leny.

doemaar88 · 15 maart 2009 op 13:57

Een stukje met romantiek. Haast sprookjesachtig geschreven. Ik vind het mooi.

klapdoos · 15 maart 2009 op 14:06

Peet dit is zomaar een verhaaltje hoor, mijn vrouw en ik zijn al jaren samen en wij hebben elkaar zeker niet bij een lift ontmoet, we wonen al jaren beneden…
groet van leentje 😆

klapdoos · 15 maart 2009 op 14:07

Kawa, oubollig of niet, geen betere spot dan zelfspot. En aangezien ik daar een handje van heb, gewoon lekker doorgaan met je mening ventileren, doe ik ook. Mijn moeder zei altijd al “Plat op plat vult geen gat”..
groet van leny 😆

klapdoos · 15 maart 2009 op 14:08

Doemaar88 bedankt voor je lieve commentaar, wordt er bijna verlegen van..
groet van leny

Germa · 15 maart 2009 op 16:21

Hallo klaproos,

Leuk geschreven, liefde zit overal!

Mien · 16 maart 2009 op 07:33

[quote]Een naambordje had ik nog niet gezien en in het telefoonboek stond zij ook niet[/quote]

Zonder naam een telefoonnummer opzoeken in het telefoonboek? Heeft de hoofdpersoon in jouw verhaal het hele telefoonboek dan doorgepluist op adres?

Dat noem ik nog eens ware liefde :hammer:
Hopelijk woonde ze in een kleine gemeente.

Mien

maurick · 16 maart 2009 op 08:24

Mooi stukje, maar het schort hier en daar wat aan je interpunctie.

Maar bovenal vind ik het goed geschreven. Veel geluk samen! 😀

Marley_jane · 18 maart 2009 op 02:05

Mooi en idd, zoals al genoemd sprookjesachtig.

Geef een antwoord