Elk nadeel heeft zijn voordeel, sprak de filosoof Johan Cruyff ooit. Dat geldt voor veel facetten in het leven, maar zeker voor het luisteren naar muziek. In mijn donkerste perioden geniet ik er het meeste van. Op dagen dat ik niet meer wist hoe ik de volgende dag moest halen, maakte muziek van onder meer Sparks, Sweet en Del Shannon grote indruk. Deze acts hebben gemeen dat ze allemaal nummers hebben met hoge, gierende uithalen. Een absolute meester daarin was sopraan [url=http://www.billymackenzie.com]Billy Mackenzie[/url] van [url=http://members.aol.com/associateslyrics/index.htm]Associates[/url]. [img align=left]http://comedy.allinfoabout.com/graphics/billy-m.jpg[/img]Deze maand is het 49 jaar geleden dat de Schotse vrijbuiter Billy Mackenzie in Dundee wordt geboren. Hij troeft in zijn tienerjaren Rob de Nijs (in ‘Het werd zomer’) af door niet op zijn zestiende, maar op zijn veertiende een relatie te hebben met een ‘rijpere’ vrouw. Al voor zijn twintigste is hij rondtrekkend door Amerika vader van twee kinderen. Als hij zich in 1976 weer in Schotland vestigt, komt hij in contact met Alan Rankine bij een cabaretauditie. Samen richten ze Associates op. Hun muziek is een unieke combinatie van (Philly) soul, jazz, glamrock en de dan oprukkende new wave. Het duo vertolkt in het Schotse nachtclubcircuit liedjes van onder meer Engelbert Humperdinck, Jacques Brel en Burt Bacharach. Hun eerste single, een manische versie van David Bowie’s ‘Boys Keep Swinging’, trekt meteen de aandacht. Maar hun opvallende debuutalbum ‘[url=http://www.mdmmedia.com/mdm/associatesnewsfour.htm#AP]The affectionate punch[/url]’ krijgt behalve van critici en een handjevol geïnteresseerden nauwelijks respons. Het tweetal laat zich niet uit het veld slaan en brengt onder moeilijke omstandigheden een groot aantal singles uit. Met ‘Party fears two’ scoren ze in 1982 zelfs een eerste Britse top tien hit, gevolgd door het album ‘Sulk’. Daarna wordt het angstvallig stil rond het opmerkelijke duo.

Na een paar jaar duikt Billy weer op met de kitscherige single ‘Waiting for the loveboat’, maar zonder zijn oude partner en vriend Alan Rankine. Ze hebben ruzie gekregen over de te varen koers. Het zondagochtenddrama ‘Breakfast’ wordt in 1985 dankzij Frits Spits een kleine hit in Nederland. Een grote commerciële doorbraak lijkt dichtbij, maar Mackenzie wil niet naar de pijpen dansen van de platenbazen. Hij komt daardoor in een isolement en zijn muziek verschijnt in de jaren daarna nog maar mondjesmaat op cd. De veranderlijke zanger merkt dat platenmaatschappijen en publiek hem dreigen te vergeten. Als zijn moeder overlijdt, zakt Billy in een diepe depressie. In 1996 werkt hij aan een comeback, maar een jaar later pleegt hij zelfmoord door een overdosis medicijnen te slikken. Een afschuwelijk einde voor een man die nooit de gemakkelijkste weg koos. Als eerbetoon aan deze eigenzinnige Schot moeten we de komende paasdagen niet naar de Mattheus Passion van Bach luisteren, maar massaal ‘Tell me Easter’s on Friday’ opzetten van het prachtige verzamelalbum ‘[url=http://www.bbc.co.uk/cgi-perl/music/muze/index.pl?site=totp2&action=list_album&album_id=1352560&rand=012 ]Singles[/url]’ uit 2004.


19 reacties

Anne · 16 maart 2006 op 18:02

Ik herinner me dat nummer nog goed: waiting for the loveboat, zo’n liedje met een vervreemdende werking, waardoor het me bijbleef. Erg mooi hoe jij altijd weer op een eigen manier monumentjes opricht voor levende dan wel dode artiesten.
Anne

wendy77 · 16 maart 2006 op 19:53

Anne verwoordt het geweldig. Een monumentje is het zeker. Je hebt me weer geboeid van begin tot einde en ik ken de beste man niet eens, haha

Eddy Kielema · 16 maart 2006 op 19:56

Dank jullie, Anne en Wendy! Er zit ook een nummer van The Associates in mijn dj-set van aanstaande zaterdag. Als de met bussen afgereisde fans mij niet direct kunnen vinden, dan moeten ze even goed tussen de coulissen in de foyer kijken, want daar sta ik tussen. Een podium of een apart zaaltje is voor deze debutant nog niet weggelegd. Net zoals Mario de pizzaman uit een commercial van héél lang geleden, moet ik onderaan beginnen! Hoewel, ik sta nog net niet in de kelder… 🙂

Ik verwacht trouwens wel een leuke attentie van de redactie en een toespraak van de burgemeester, want ik zie dat ik de 4500-ste column heb ingestuurd! 🙂

WritersBlocq · 16 maart 2006 op 20:01

Potdomme, weer kennis gemaakt met iemand waarvan ik punt 1 niet wist dat hij deze liedjes had gemaakt, en punt 2 niet wist dat hij niet meer leefde. Toch wel een heel waardig afscheid, door jouw column. Mooi triest zonde en gaaf zijn woorden die ongeveer beschrijven wat ik ervan vind. Bedankt weer, Eddy. Groetje, Pauline.

Ik heb twee van die prachtige CX-pennen, dus stuur ik er 1 naar je op 😀 😀

Li · 16 maart 2006 op 20:09

Misschien dat dit Billy Mackenzienummer een leuk alternatief is voor de meezing- en scratchconcerten van de Mattheus Passion? 😛

Li

Eddy Kielema · 16 maart 2006 op 20:16

[quote]Ik heb twee van die prachtige CX-pennen, dus stuur ik er 1 naar je op[/quote]
Wist je dat er mensen zijn die een moord voor zo’n pen plegen? In de volksmond spreekt men ook wel van een ‘balpenmoord’, geloof ik. Nou ja, Peter R. weet er alles van in zijn [url=http://www.peterrdevries.nl/column/textcolumnpeter046.htm]column![/url] Misschien kan de redactie hem strikken voor een gastcolumn als de 5000-ste column een feit is! 😛

WritersBlocq · 16 maart 2006 op 20:45

Weet je wat? Ik ruil mijn pennen in bij de redactie voor een laptop. Dat typt ook makkelijker weet je wel, met een pen zit ik maar te tikken en dat levert geen columns op, dat heb ik máánden geprobeerd. En ehm, een laptop met kruisboog in iemands oogbol schieten gaat niemand lukken, is wel zo veilig.
** einde off topic zin en onzin, zonde van je column (maar wel geinig toch?) **

Raindog · 16 maart 2006 op 23:40

Informatief als altijd. De muziek ken ik geloof ik niet, tenzij ik het zou horen. Neem me niet kwalijk dat ik je advies in de wind zal slaan en toch naar de Matthaus Passion ga luisteren…

😉

sally · 17 maart 2006 op 00:13

Weer erg interessant om te lezen Eddy.
Het leest lekker weg.

Groet Sally

Ma3anne · 17 maart 2006 op 08:23

Door jouw columns komen bijna vergeten mensen en hun muziek weer even tot leven.
Ik vind ook deze weer uniek!

Nana · 17 maart 2006 op 08:48

Je columns lees ik altijd en ze zijn steengoed!

Kees Schilder · 17 maart 2006 op 08:58

Schitterende geschreven weer.Toch houd ik het maar bij de Matthaus Passion.

Wright · 17 maart 2006 op 16:05

Weer met veel plezier gelezen. Ik ben erg benieuwd naar de grote van jouw muziekcollectie en waar laat je het in godsnaam?
Gefeliciteerd met de 4500ste column, ik was dus net te vroeg, grmf.. 😕

Eddy Kielema · 17 maart 2006 op 16:12

Ik kan me voorstellen dat je baalt, Wright! De plaatselijke fanfare staat hier voor de deur te spelen, omdat ik de 4500-ste heb ingestuurd. Maar dat kan ook ergens anders voor zijn, daar ben ik nog niet helemaal uit… 😉 Mijn muziekcollectie is niet heel groot hoor. Ik brand heel veel en heb nog op zolder een paar grote dozen met cassettebandjes staan. Elpees heb ik trouwens ook niet veel, want toen was ik nog te arm om veel geld aan muziek te besteden.

Wright · 17 maart 2006 op 16:23

[quote]De plaatselijke fanfare staat hier voor de deur te spelen, omdat ik de 4500-ste heb ingestuurd.[/quote]

*Herstel: In dat geval heb ik dus juist op tijd ingestuurd.. 🙄

KawaSutra · 17 maart 2006 op 17:13

M.u.v. The Sparks en The Sweet is deze scene een beetje langs mij heen gegaan. Daarom des te leuker om er eens over te lezen.

Troy · 18 maart 2006 op 00:20

Mooi eerbetoon aan één van mijn favouriete zangers. Hopelijk komen er op deze manier meer mensen in contact met deze bijzonder man met een van de opvallendste stemgeluiden ooit.

Mup · 18 maart 2006 op 21:44

Eddy, ik hoop dat je mijn complimenten nog serieus neemt, want ze komen altijd op hetzelfede neer, ik lees je met plezier, en ben een fan!

Groet Mup.

Eddy Kielema · 18 maart 2006 op 22:24

[quote]ik hoop dat je mijn complimenten nog serieus neemt[/quote]

Van complimenten kun je nooit genoeg krijgen, Mup, dank je wel! Ook de andere reacties vind ik erg bemoedigend om te lezen. Hartstikke leuk!

Geef een antwoord