Penceelstreek

Het huisvuil ziet er precies hetzelfde uit als bij ons, alleen in Italië ligt het aan de kant van de weg. Maar indien u eraan gewend bent, zoals ook aan de scooterrijders, die een aanval doen op uw buitenspiegels, wanneer ze door uw file slalommen, dan kan het genieten beginnen.
Helemaal natuurlijk als u Toscane bezoekt. Na de 17de eeuw is hier niets meer veranderd en daar zijn wij toeristen gek op. Niets veranderd? Of het zou verval moeten zijn. In San Gimignano bijvoorbeeld, de ‘stad van de prachtige torens’. Van de 76 hoge torens zijn er sedert de 13de eeuw 52 in elkaar gedonderd. Vroeger symboliseerden ze de rijkdom van de eigenaar. Hun nazaten hielden kennelijk niet zo van vergezichten.
In de stad staat het Museo Civico, het is gevestigd in het Palazzo del popolo, het stadhuis en uw 65 pluskaart of Roxpunten maken er geen enkele indruk. U moet gewoon entree betalen. Maar wat betekent het slijk der aarde nog, wanneer u de rust en de sereniteit ondergaat in de omgeving van eeuwenoude kunst? De fresco’s zien er wat vervallen uit, maar een geoefend oog ziet alles wat het wil zien en hoe groter de inspanning des te lekkerder de Prosecco, straks terug de camping, in mijn geval utopia geheten.

Opvallend is dat je geen kinderen vindt tussen de toeristen. Die verpozen zich elders, onder het toeziend oog van de leuke buren, met wiens kinderen ze spelen in het grote zwembad, in mijn geval ‘blue lagoon’ geheten. Dit jaar zijn de spuitpistools in, ze beschieten elkaar met een krachtige straal water. Ook in de supermarkt. Al de kinderen met een B-diploma hebben een duikbril op. Ze botsen tegen je benen aan en kijken nog boos ook. ’Zet een echte bril op, blinde bliek’, meer zei ik toch niet.

In datzelfde Museo Civico in Gimignano hangen de ‘huwelijkstafereel’-fresco’s van Memmo di Filipucci. Het geeft een indruk van het huwelijksleven van een welgestelde familie in de vroege 14de eeuw. Wat een geluk had ik, de fresco’s waren zeer duidelijk, alsof ze met plezier gerestaureerd waren! Een dame ligt op haar zij in bed en laat haar flinke borsten onbedekt. Haar gemaal, ook fris gewassen, nadert haar, terwijl het kamermeisje zich discreet terugtrekt.

Onze jeugd mist het allemaal. Geen enkele bewondering tonen ze voor het gegeven dat Memmo het resultaat niet kon zien van wat hij schilderde op het moment van de penseelstreek. Maar hij moet iets geweldigs in gedachten hebben gehad. Het is niet voor niets dat ik nog graag spreek over flinke memmo’s.