Eenmaal komt de dag,
dat jij de Peus moet gaan vervangen.
De oude die is dood,
en die nieuwe, die ik zag,
was blauw en niet rood;
mijn gevoel hing in hun tangen. Tot zover dan de poëzie. Waar gaat het om? Zoals jullie weten rij ik al jaren met een Peugeot rond, met een dieseltje. Ja, ik weet nu al iemand die meteen haar Oost-Gelderlandse leesbril afgooit en een andere column opzoekt. Maar nee luister, het gaat hier om iets anders dan gewoon een auto, het gaat dieper: het gaat hier om gekrenkte gevoelens!

Op een bepaald moment ben je overtuigd door de vertrouwelijke verhouding die jij met je voertuig hebt opgebouwd. Niets mis mee, so far. Tot de dag waarop Kees (zo heten mijn Peuzen) voor een APK en een beurt moet worden weggebracht.

De garagist belt al na een uur dat er iets goed mis is. Nooit iets van gemerkt, maar goed: een fikse reparatie die de eigenlijke waarde overstijgt zal moeten worden uitgevoerd.
“Daar begrijp ik niets van”, zeg ik tegen de telefoonstem. “Ik rij er al ruim 265.000 kilometers mee, zonder problemen, en nu ineens is ’tie kapot?”

“Zal ik u met afdeling verkoop doorverbinden?” Vraagt de stoïcijnse stem.
“Jaaah? Ogenblikjeeee …tuut-tuut-tuut.”
“Goedemorgen, met Jan-Jaap ………..”
“……. Ja en?” Zeg ik chagrijnig.
“U bent op zoek naar een nieuwe auto?” Kweelt een zoet gevooisde Jan-Jaap stem.
“Nee” zeg ik. “Ik zoek nergens naar. Maar ik word zojuist overdonderd dat ik zonder auto zit als ik de reparatie niet laat uitvoeren. Dus wat heb jij mij te bieden?” Beantwoord ik zijn vraag met een tegenvraag.

“U zoekt nieuw of gebruikt?” Vraagt de nerd.
“Oké, nog een keer: ik zoek niks! Begrijp je: helemaal niks! Maar ik moet wieltjes hebben, en nu meteen!”
“Dan kunt u het beste even langskomen en kijken wij of er iets voor u in de showroom staat.” Opperde Jan-Jaap. “Wij hebben er schitterende aanbiedingen voor u bij staan.”
Mij bekruipt nu het gevoel dat als je vrouw zojuist is overleden en je belt de begrafenisondernemer dat hij dan zegt: “maar mijnheer, er lopen er hier nog twee rond, misschien iets voor u bij?”

Vanaf het eerste moment dat ik Jan-Jaap hoorde heb ik een pleuris hekel aan hem. Nu nog even zien wat voor verschijnsel het in het echt is …..

Een gladjakker met een uitgestreken smoel, komt met uitgestoken hand op mij af lopen. “Mijnheer Prlwytskovsky, naar ik aanneem? Goed u hier te zien. Waar wilt u beginnen? Bij de nieuwe of bij de gebruikte auto’s?”
“Luister eens even hier, beste man.” Zeg ik langzaam. “Hou jij je verkooppraatje maar, dan hoor je mij wel piepen als het voor mij interessant wordt.”

Bij een glimmende en gepoetste (hoe kan het ook anders) nieuwe Peugeot uit 2001 blijft hij staan.
“Lijkt mij echt iets voor u.” Lacht hij mij toe. De sleutels had de smiecht al meegenomen en hij opent de linkerdeur. “Stapt u gerust in en kijk of het u bevalt.”
“Deze auto heeft namelijk …..”
“Hé, het stuur zit links.” Roep ik.
“Ja mijnheer, dat is toch bij uw vorige auto ook zo? Of zit het bij die auto rechts?”
“Daar gaat het niet om.” Zeg ik. “Ik stel alleen vast dat het stuur, bij deze auto, links zit.”
“Deze auto heeft …..”
“Laat mij er eens een stukje mee rijden.” Stel ik voor, en Jan-Jaap start meteen de motor. Hij stapt uit en laat het portier uitnodigend voor mij open staan. Ik stap in en scheur met gillende banden, op twee wielen, de hoek om. Onderwijl natuurlijk een stop gemaakt, de motorkap geopend en wat rem en optrekproeven uitgevoerd. Het aftrekken zal ik ooit nog wel eens behandelen. Als onderwerp dan; hé?

Als ik terug kom en de auto op mijn manier netjes in een parkeervak flikker, vliegt Jan-Jaap meteen naar buiten en neemt de sleutels terug in ontvangst.
“En, hoe bevalt hij?” Vraagt hij mij angstig aankijkend.
“Is eigenlijk een kut-auto, net zoals alle auto’s die hier staan eigenlijk kutauto’s zijn.” Brom ik.

Veel dingen worden in Nederland namelijk niet als “kut” verwoord, terwijl zij wel als kut worden ervaren; en het uiteindelijk ook gewoon kutdingen blijken te zijn. Jammer. Want sommige auto’s zijn nu eenmaal gewoon kutdingen, anderen zijn iets minder kut en een enkele is gewoon goed. En juist die denk ik dan nu te kopen.

Met de smoor in verlaat ik de showroom, een verse Peus rijker. Buiten kijk ik nog even om, de werkplaats in, en zie nog net de letters ZH van mijn oude kentekenplaat. Door emoties overmant loop ik de weg terug naar huis. Lopen, want ja: zo’n kutauto moet natuurlijk eerst nog een beurt hebben.


10 reacties

Mien · 24 oktober 2008 op 07:39

Jouw Peus is niet alleen VOOR de APK WEGgebracht maar ook DOOR de APK OMgebracht …

Ik heb een groene Peus, maar kan niet wachten tot ie wordt omgebracht door wie dan ook! 😆

Mien 306

klapdoos · 24 oktober 2008 op 08:33

Auwwwww en dat doet pijn hé Peet zo een kutauto achter te laten in vreemde handen…Je zou haast willen schelden, wat een kutgarage, maar ik kan me voorstellen hoe kut jij je gevoeld moet hebben. Dat heb ik nou ook altijd als vrouwlief geen zin heeft. Kut met peren……
Groetjes van leny 😆 😆 😆 😆 :pint:

DriekOplopers · 24 oktober 2008 op 09:44

Ach, kop op! Voor je het weet, ben je weer gewend aan die nieuwe [d]kut[/d] auto. 😀

pally · 24 oktober 2008 op 09:58

Over een peusje, Prlwt, vind je deze ook weer lief. Maak een paar schattige kutdeukjes, bijvoorbeeld, 😀

groet van Pally

lisa-marie · 24 oktober 2008 op 13:59

ik heb gewoon hard zitten te lachen, heerlijke column.
Ach de nieuwe peus went ook wel weer. 😆

SIMBA · 24 oktober 2008 op 15:29

Je moet je aan deze Peus maar niet zo erg hechten…dan is de pijn minder over een paar jaar. 😀

Mup · 24 oktober 2008 op 18:14

Ja, wat ben je dan ook voor een lul dat je je zo door een auto en autoverkoper laat piepelen 😆

Groet Mup

KawaSutra · 25 oktober 2008 op 01:23

[quote]..want ja: zo’n kutauto moet natuurlijk eerst nog een beurt hebben.[/quote]

Als dat geen liefde is…… :love2:

klapdoos · 25 oktober 2008 op 14:39

PEET GOSER VAN HARTE MET JE 116DE COLUMN EN DAT ER MAAR VELE MOGEN VOLGEN, IK VOLG ZE ALTIJD MET GENOEGEN…..
GROET VAN LENY :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :pint: :wave: :wave: :wave: :wave: :wave:

Ma3anne · 25 oktober 2008 op 23:43

Knap dat je nog hebt omgekeken naar ZH je ouwe Peus. Ik heb een vier maanden geleden ook afscheid moeten nemen van mijn ouwe trouwe karretje en verdomd, ik heb hem een aai gegeven en bedankt en ben zonder verder te kijken weggelopen. Wat een rotgevoel was dat.

Inmiddels ben ik toch wel blij geworden met mijn nieuwe brikkie. Dus effe doorbijten nog; komt allemaal goed mien jong (= mijn Oost-Gelderse accent).

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder