Fransen likken hun wonden, porten hun gal. Voor dat alles is slechts een verklaring. Portugal heeft op het Europees kampioenschap voetballen de gedoodverfde favoriet verslagen met een nul. Op zondag 10 juli 2016 om precies te zijn. De nul ga ik hier even niet van een naam voorzien. Die heeft immers al zoveel te lijden. Wat zou de nul in kwestie toch graag eens een tien zijn, in het nationale elftal, op het moment suprême. Het heeft niet zo mogen zijn. Maar ‘What the fuck’, ‘Que porra’; hij die van mij in deze column uit zelfbescherming geen naam krijgt, heeft wel mooi samen met zijn maten internationaal succes behaald in een groot toernooi.

Zijn conculega, waarvan ik de naam hier net zo min noem, heeft dat nooit voor elkaar gekregen. Zal dat ook nooit meer doen, want hij heeft bedankt voor zijn eigen nationale elftal. Don’t cry for me Argentina. Merci zei hij, ik doe niet meer mee. Daar zit geen woord Frans, Latijn of Chinees bij, uitgezonderd merci. ‘Ik doe niet meer mee!’, zei de Barcelonese nummer 10. Iets wat de Madrileense nummer 7 nooit zou zeggen. Desnoods op zijn knieën zou deze laatste nog sterven in het veld, voor volk en vaderland. Ware het niet dat ‘en un momento dado’ een ‘edel’ besef tot hem doordringt. Eigenlijk een ‘Éder’ besef. Hij kan het niet alleen. Nu niet. Nooit niet.

En zie, als een ware musketier neemt hij afscheid van de groene mat. Met tranen in zijn ogen en de tong tussen de tanden, maakt hij een knieval voor zijn team en voor een heilig goed, para a Copa Europe, pour la Coupe Henri-Delaunay. ‘Een voor allen, allen voor een’, dat moet hij toch even gedacht hebben in het hol van de blauwe leeuw. En zie hem nu eens juichen, coach in de dop, een jonge hond die zijn Copa Europe omarmt als een kleine baby, zijn kindje. Een klein vak op de grote tribunes van Stade de France in Saint-Denis explodeert. De Eiffeltoren trilt en beeft, voor al degenen die het willen zien. Grenzeloos is het geluk dat uit de harten van de Portugezen stuwt. In arren moede hebben hun mannen een voetbaloorlog beslecht. Tactisch, geraffineerd, sans rancune, saudade completo. Parabéns Portugal!


Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

13 reacties

NicoleS · 12 juli 2016 op 13:12

Ik vond het prachtig om de Portugezen te zien winnen. Schitterend. Mooie column ook☺

van Gellekom · 12 juli 2016 op 14:53

Crédito onde crédito é devido zou ik willen zeggen. Ik ben een groot fan van de rechtstreekse zoon van de God Ra; Ronaldo.

      van Gellekom · 13 juli 2016 op 08:41

      Zeker niet ! Meer zoals die van het Rariteitencabinet der plastisch chirurgen. Zij die extra oren aannaaien bij kakelende vrouwen en dat dan een make-over noemen. Die Ra bedoel ik. En in dit geval een voetballer die , omdat hij nu eenmaal Ra’s zoon is, en tegen een bal kan schoppen,meer verdient dan het bruto nationaal produkt van heel Afrika. Waar gaat het heen met de wereld..Er is nog veel winst te behalen bij het afwerken van planeet Aarde, heer God, zou ik haast willen zeggen.

Snarf · 12 juli 2016 op 16:49

Ní thuigim peile agus gur fearr aon focal ciallmhar mar gheall air. (Gaelic) Maar wel een geslaagde column!

Yfs · 12 juli 2016 op 19:41

Ten tijde van de wedstrijd zat ik zwijmelen bij een romantische DVD Mien! Aan mij is voetbal helaas niet besteed.
Toch heb ik deze column met plezier gelezen en heb je er als primer goed mee gescoord! 😉

Esther Suzanna · 12 juli 2016 op 22:46

Passievol!

Bruun · 13 juli 2016 op 08:36

Mooie column. Je voorliefde voor de sport spat er vanaf. Met genoegen gelezen.

    Mien · 13 juli 2016 op 08:59

    Geld ook voor mijn naliefde. Het blijft genieten Bruun. Dank voor je reactie.

J.oost · 13 juli 2016 op 20:30

Ik kan Yfs een hand geven, voetbal, daar heb ik niets mee. Sorry Mien 🙂

Geef een reactie

Avatar plaatshouder