Postbox

Echtgenoot kreeg een felblauwe enveloppe met spullen voor een poeptest toegestuurd. Ja, dat mag tegenwoordig, gewoon poep zeggen, niks geen ontlasting, defaecatie, grote boodschap of dergelijke inpakwoorden meer. Afijn, na een week uitstel, hij had er echt niet veel zin in, was het toch voor elkaar. Drie piepkleine buisjes zaten met bruin gevuld in een chique zilverkleurig couvert. Daar ik net stond te koken, had ik geen behoefte deze prestatie nader te aanschouwen.
‘Ik doe dat pakje morgen wel op de post, ik moet dan toch met de trein vanaf Culemborg naar Utrecht’, bood ik ruimhartig aan. De postbox in ons kleine dorp was geen optie, die wordt maar een keer per drie dagen geleegd, lezer, vandaar.

Zo lag het spul te overnachten in de koelkast, schuin boven de vleeswaren. Koel bewaren, maar niet langer dan 24 uur, stond in de instructie.
‘Ik neem je post mee, hoor’, riep ik de volgende ochtend bij het vertrekken, want de zes jazzmuzikanten die zich aan het installeren waren in onze huiskamer, hoefden niet van de hoed en de rand te weten, zeg nou zelf. Na het inchecken wilde ik naar de postbox aan de voorkant van het stationnetje. Nou, mooi niet, ik was al ingecheckt en kon er niet meer uit. Dan moest de poep maar mee de trein in, hij kon vast wel met 40% korting meereizen op mijn jaarkaart.

Station Utrecht, waar ik afgesproken had met een vriendin, lag helemaal in de verbouwing. Nergens postboxen. Buiten vroeg ik het aan voorbijgangers, winkelmeisjes en stratenmakers. ‘Nee, mevrouw, echt geen idee’. De vriendin begon mij een beetje raar aan te kijken dat ik zo geobsedeerd was door het brieven posten. Ze had natuurlijk trek in koffie. Maar ze zei niks.
Het leek of ik mijn tas begon te ruiken, het werd ook net zonnig. Een paar werklui waren in een centrumsteegje aan de riolering bezig. ’Bah, getver, ik ruik poep’, snoof mijn vriendin in de lucht en trok haar neus op.
‘Ja, daarom, zoek ik nou juist steeds naar een brieven bus’, zei ik.
Ze keek me geschrokken aan.’ In haar blik zag ik iets van ongerustheid.‘ Allebei zeventig’, las ik in haar ogen, ‘zou het bij haar het eerste beginnen, de aftakeling?’
‘Ik vertel het je straks allemaal onder de koffie’.
‘Oké’, zuchtte ze, ’nou, ik ben benieuwd, begrijp er echt niks van’.

Het grote hoofdpostkantoor, dat allang geen postkantoor meer is, leek mijn laatste redding en ja, daar gloorde warempel oranje tussen de nog ingepakte tenten op het plein ervoor, waar zowaar een blinkend gouden kalf zijn kop boven uit stak, vanwege het op handen zijnde filmfestival. Met een vette zucht van verlichting duwde ik de poepenveloppe in de gleuf van de postbox. Ik rook nog net niet aan mijn handen.

Bij het dichtst bij zijnde terras dronken we cappuccino’s met poepverhaal.