In de huiskamer is het stil, op het tikken van de klok na. Het meisje kijkt wanhopig van de klok naar het grote, zwarte, glanzende monster. Nog even. Vijf minuutjes. Ze drinkt haar thee en verkruimelt haar koekje. Buiten hoort ze stemmen. Ze kijkt uit het raam. Kinderen rennen door de straat. Ze lachen en praten hard. Dan slaat de klok. Half vier. “Niet kruimelen. En schiet op met je thee. Je moet studeren,” zegt de moeder.

Gehoorzaam, met nog één laatste verlangende blik naar buiten, staat het meisje landerig op. Ze loopt naar de enorme Steinway vleugel en neemt er achter plaats. Ze zucht. De vleugel neemt een belachelijk grote plaats in, de hele huiskamer lijkt zich met het instrument te vullen, de meubels weggedrukt in een hoek.

Het meisje begint te spelen. Eerst toonladders. Eindeloos toonladders. Vingeroefeningen. Sonates. Haar kleine, vaardige vingertjes lijken over de toetsen te vliegen. “Goed je best doen,” spreekt ze zichzelf moed in. “Dan wordt mama niet boos.” De moeder staat te strijken. Toch houdt ze het meisje scherp in het oog. Bij ieder foutje dat ze hoort, zegt ze alleen maar: “Opnieuw.”

“Uw dochter heeft een groot talent. Maar leg er niet te veel druk op,” heeft de pianoleraar pas nog gezegd. “Ze heeft er niet zoveel plezier meer in. Misschien zou ze wat minder moeten studeren en wat meer buiten spelen.” Buiten spelen. De moeder wordt nog boos als ze er aan denkt. Had zij vroeger maar zo’n kans gekregen!

Blokfluitles, dat mocht nog net. Maar haar droom om concertpianiste te worden moest ze al snel opgeven. Een piano was te duur. Maar zij heeft wél alles over voor haar dochter. Later zal ze spelen in de grootste concertzalen van Europa. Het meisje zal haar moeder dankbaar zijn. Even komt er een trotse blik in haar ogen, als ze naar de prachtige vleugel kijkt. Haar man vond het onzin. Veel te groot, veel te duur. Maar ze heeft doorgezet. Het gaat tenslotte om de toekomst van het kind.

De klok tikt…bijna vijf uur. De metronoom tikt het ritme van de eindeloze etudes. Het meisje hoort de klok. Nog een half uur. Misschien dat ze dan nog éven naar buiten mag. Ze is onrustig. Kan bijna niet meer stil op de kruk blijven zitten, haar hele lijf kriebelt. Ze wil rennen, dansen, schreeuwen, lol maken met andere kinderen. De gymjuf heeft gezegd: “Jij zou op turnen of ballet moeten gaan, je bent zo lenig en sierlijk!” Ze heeft het thuis maar niet gevraagd. “Je speelt slordig,” zegt de moeder geïrriteerd. Het meisje bijt op haar lip. Probeert zich te concentreren op de lastige nocturne van Chopin. Haar kleine vingertjes lijken maar te struikelen over de toetsen. Nog een laatste poging tot concentratie. Bijna foutloos speelt ze het muziekstuk uit. De klok slaat half zes. “Mag ik nog heel even naar buiten?” De moeder schudt het hoofd. “Nee, we gaan zo eten.”


14 reacties

LouisP · 11 november 2010 op 07:49

Stilist,
‘k ben d’r stil van….

Mien · 11 november 2010 op 08:05

Mooie variatie op het thema: Musica Sacra.
Maar dan niet voor degene voor wie het eigenlijk bedoeld is. In het protest hoor ik een schallende hoorn van Mahler weerklinken.
Wie van de dames op CX is klassiek opgevoed. Ma3, Pally, Avalanche? Je ne c’est pas.

[b][url=http://images.piens.be/breakingnews/cgp.jpg]Mien Yamaha[/url][/b]

Avalanche · 11 november 2010 op 09:36

Qua stijl vind ik dit echt DO. Mooi voorbeeld van hoe ouders de liefde voor muziek kunnen verwoesten.

WritersBlocq · 11 november 2010 op 09:53

Ik twijfelde, Pally of Do’tje, en weet nu wel zeker dat het Do is.
Mooi stukje.

dreamer · 11 november 2010 op 10:30

Mooi stuk!

LouisP · 11 november 2010 op 10:48

Raadwieikbencolumns…dat vind ik keileuk..maar soms ook niet. Soms voel ik dat stukjes er niet zijn om te raden wie het is..dan wil alleen maar lezen..

SIMBA · 11 november 2010 op 12:29

Volgens mij heb ik deze al eens gelezen….maar het is een mooi stukje; tragisch mooi.

arta · 11 november 2010 op 13:14

Ik zou zeggen: Do, maar die kiest bij thema’s vaak voor een, voor haar, andere invalshoek en deze past juist… Toch Do!
Prachtig stuk!

pally · 11 november 2010 op 13:45

Do of Li?
Een heel mooi stukje, fijntjes…

groet van Pally

Anti · 11 november 2010 op 15:10

Echt een heel vilein sfeertje neergezet, echt erg mooi. Het deed me als eerste aan Do denken, maar ik ben echt de slechtste rader die er bestaat.

Chantalle · 11 november 2010 op 21:44

Voor mij is dit een Pally!
Mooi en triest tegelijk.

Frans · 11 november 2010 op 23:18

Een bekend thema heel mooi beschreven. Als het kind trouwens haar liefde voor turnen of ballet zou volgen, werd ze net zo gedrild om er alles uit te halen. Het is jammer maar helaas is er nog nooit zoals m´n vader altijd zei een meester uit de boom gevallen. Om ergens in uit te blinken moet je bereid zijn om tot het uiterste te gaan.

lisa-marie · 12 november 2010 op 09:43

ik heb ervan genoten en…
ben nu heel slecht in raden want het laatje gaat wel open in mijn hoofd maar niet ver genoeg.
ik ga toch voor Do of toch voor Pally :eh:

Ma3anne · 12 november 2010 op 22:11

Ik begrijp natuurlijk wat je wilt vertellen, maar ik vind het een beetje te ‘smartlapperig’ beschreven.
Als je bewust dat genre muziek hebt willen uitlichten, vind ik het een geslaagde column.
Bedoel je het serieus, dan word ik er wat kriebelig van.

Geen idee wie dit geschreven heeft. In elk geval iemand met veel gevoel voor drama. 😥

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder