Ooit had ik een relatie. Een [i]long term relationship[/i], een [i]liaison d’aversion.[/i].
Rancune, dat was haar naam. Ze was bloedmooi. Lang donkerrood haar gegolfd in meerdere lagen. Rancune droeg geen make-up en keek je liefst recht in je ogen aan. Ze stelde zich voor met een lieve lach en een warme, zachte hand. Ik heb jaren lang een innige band met haar gehad, een verhouding zo u wilt.
Rancune lag besloten in mijn hart, ziel en zaligheid. Als we gearmd over straat liepen leek de wereld van ons. Tijd en ruimte beperkten zich tot het trottoir dat we betraden.

Onze gemene deler leek besloten te liggen in een dode hoek spiegel. Eentje waar het gegeven op voorhand te zien viel als die ene passant, dat gezicht uit het verleden het domein van die vierkante meter binnendrong. Dan begon Rancune een wijsje te neuriën. Een vage blijk van herkenning de eerste keer. Ik zocht de woorden bij de melodie. ‘Killing in the name of’ van Rage against the Machine. Verdomd ja.

Primair instinct nam bezit van mijn lieve Rancune. Ze spuwde vuur met haar ogen en blies als een zwarte kat in nood. Een fractie, een seconde. Langer duurde het niet. [i]The Machine[/i] vluchtte weg, een steeg in, de nacht in.
Rancune gaf me dan een knipoog en een zoen op mijn wang.

Rancune is niet meer, ze is dood. Onze wegen scheidden zich op een punt dat een T-splitsing leek, maar een doodlopende weg bleek te zijn.
Zo nu en dan denk ik nog eens aan haar als ik op een gure dag door een winkelstraat loop en de wind achter mijn oren hoor fluiten. Als passanten komen en passanten gaan. Als omgangsvormen mijn [i]primal fear[/i] groeten denk ik nog wel eens aan haar. Dan trek ik mijn kraag omhoog en zing zachtjes verder waar zij stil viel. [i]Fuck you, I won’t do what they tell me.[/i]

Categorieën: VC-Martijn

17 reacties

Eddy Kielema · 1 mei 2005 op 12:06

[quote]Onze gemene deler leek besloten te liggen in een dode hoek spiegel. Eentje waar het gegeven op voorhand te zien viel als die ene passant, dat gezicht uit het verleden het domein van die vierkante meter binnendrong.[/quote]
[quote]Onze wegen scheidden zich op een punt dat een T-splitsing leek, maar een doodlopende weg bleek te zijn.[/quote]
Iets te veel (onbegrijpelijke) beeldspraak.

sally · 1 mei 2005 op 12:20

Deze hele column is één brok beeldspraak.

Ik vind het weer een absolute topper.

Hoop dat ik ooit in staat zal zijn dergelijke prachtige beeldspraken te bedenken.

Liefs
Sally

champagne · 1 mei 2005 op 12:24

Ik struikelde over exact dezelfde zinnen als Eddy…we krabbelen nu samen weer overeind 😉

Dees · 1 mei 2005 op 12:37

Tsja, ik vind juist die zinnen mooi. Dat zijn zinnen die in mijn hoofd dansen en waar zich beelden en mogelijkheden bij vormen. Mooi, zuiver stukkie column, wat mij betreft.

Eddy Kielema · 1 mei 2005 op 12:58

[quote]we krabbelen nu samen weer overeind[/quote]
Ik was even bang dat ik niet over die berg van beeldspraak heen kwam, maar het voelt goed om steun bij elkaar te vinden, Champagne. Samen moet het ons lukken! 🙂

WritersBlocq · 1 mei 2005 op 17:57

Met die intuele zinnen van je laat je Eddy en Champagne krabbelen, win-win-situatie 😀
Had ze een rancuneus, of was het een grote gok?

Louise · 1 mei 2005 op 19:08

Heel subtiel een paar echte feiten. Mierzoet, sumier eigenlijk. En dan de rake klappen via beeldspraak.
Ik vind het smullen.

Li · 1 mei 2005 op 20:30

[quote]Mierzoet, sumier eigenlijk.[/quote]

Het woord bitterzoet kwam in mijn nog ietwat benevelde koninginnedaghoofd op. 😉

Wright · 2 mei 2005 op 09:29

In eerst instantie wou ik me even optrekken aan Eddy en Champagne, maar het werd langzaam licht.
Zo mooi geschreven…

viking · 2 mei 2005 op 11:42

Voorwaar, twee maal onbegrip vindt elkaar!

Eddy Kielema · 2 mei 2005 op 14:13

Idd, je kunt van deze column zeggen wat je wil, maar hij verbroedert iig wel! 🙂 De inhoud blijft voor mij niettemin een beetje duister. Kan iemand misschien een tipje van de sluier oplichten?

Ma3anne · 2 mei 2005 op 14:49

Ik houd er wel van om me al hersenkrakend door proza/poëzieteksten te werken.

Geweldig mooi weer!

Raindog · 2 mei 2005 op 17:45

Ik vind hem wel enigszins moeilijk moet ik bekennen. Zo van dat je vermoedt waar het over gaat maar het net niet helemaal weet. Mooie woorden, dat weer wel.

melady · 2 mei 2005 op 23:14

Prachtig Martijn ik ben verliefd :love: op zulke mooie columns.

Melady 🙂

pepe · 3 mei 2005 op 06:18

Gewoon een heel mooi stukje.
Dat niet iedereen hetzelfde gevoel heeft bij het lezen van deze column, vind ik erg mooi.
Knap!!

ignatius · 3 mei 2005 op 23:02

Klasse.

vanlidt · 8 mei 2005 op 10:12

[i]I met a boy called Frank Mills ….[/i]

Het is ….eeh … poëzie.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder