Romantisch trouwen in Zuid Frankrijk zie ik voorop een reisgids staan. Het is helemaal in momenteel, trouwen in het buitenland. Het laatste halfjaar hebben we drie uitnodigingen gehad. Een bruiloft in Denemarken, Portugal en eentje in Zuid Frankrijk. Een beetje absurd vind ik het wel, omdat je toch bepaalde mensen uitsluit om de bruiloft bij te wonen. Niet voor iedereen is het mogelijk een dergelijke reis te betalen en/of de benodigde vrije dagen op te nemen. We besloten op de laatste uitnodiging in te gaan.
Een prachtig park in zuid Frankrijk is het decor voor de bruiloft. Dertig luxe bungalows zijn afgehuurd voor dubbel zoveel genodigden.
Bij aankomst ontmoeten de gasten elkaar op het gazon dat grenst aan het zwembad.Over en weer worden handen geschud en hier en daar driemaal hartelijk luchtgezoend.
Bekende kreten worden geslaakt als: “Je bent nog niets veranderd, goh, wat ben jij groot geworden” en “jij lijkt precies op je vader/moeder.”Veel gezichten ken ik maar die namen…
Daar heb ik het volgende op gevonden. Bij twijfel: voornaam “Hé” en achternaam “Hoeist.”
De drank vloeit rijkelijk deze avond en heel langzaam maar zeker komen de familieroddels op tafel. Er wordt gefluisterd dat de bruiloft bijna niet doorgegaan is, omdat de bruidegom de wittebroodsweken zijn broekje te buiten is gegaan en zij daar bij toeval achter kwam.
Ach, het leek zo`n mooi paar. Maar ik besluit me niet te laten ontstemmen door deze lasterlijke informatie.
Rond middernacht, als nog een klein clubje nachtbrakers rond de tafel zit, ontdekt iemand het achtergebleven fototoestel van de pastoor.Het is een oom van de bruid. Hij zal het bruidspaar trouwen.Een beetje lacherig bekijken we de fotoshots van onze geestelijke. Hij is gek op kinderen. Dat blijkt! Vooral jongens. Het zijn er wel veertig. Netjes poseren ze voor de camera in allerlei standen. Verbijsterd fantaseren we er samen op los wat dit dan wel te betekenen heeft. Mijmerend stap ik die nacht m`n bed in.
De volgende mooie zwoele zomerdag mogen we in een romantisch kerkje in een pittoresk dorpje, getuige zijn van het `jawoord` van een bruidegom die eeuwig trouw beloofd?, na de preek van een pastoor met dubieus beeldmateriaal.
Vader en moeder van de bruid weten elkaar heel “onopvallend” te ontwijken door zo ver mogelijk van elkaar plaats te nemen. Na vijfentwintig jaar huwelijk en drie kinderen op de wereld te hebben gezet heeft hij ontdekt de voorkeur te geven aan de herenliefde.
Inmiddels staan in het park de tafels prachtig gedecoreerd rond het zwembad, omringt door honderden fakkels. Romantiek ten voeten uit.Een en al rozengeur en maneschijn.
De pastoor is druk doende met z`n grote hobby. Alle kinderen worden vereeuwigd op zijn gevoelige plaat(s).
Plotseling een opstootje omdat de broer van de bruid héél erg veel te veel aandacht besteed aan een vrouw die hoort bij een gewichtige sportvriend van de bruidegom. Een vechtpartijtje is het gevolg waarbij vijf tuinstoelen, drie heren, inclusief de bruidegom met gevulde envelopjes in de binnenzak, in het zwembad beland.
Kortom het werd een bruiloft om nooit te vergeten.Met gemengde gevoelens nemen we afscheid.Erg romantisch, trouwen in Zuid Frankrijk.Het was een en al roze schijn en mannegeur.


16 reacties

KawaSutra · 8 oktober 2005 op 13:53

[quote]omdat de bruidegom de wittebroodsweken zijn broekje te buiten is gegaan [/quote]Zo zie je maar weer hoe schijn bedriegt als je wat beter kijkt zoals jij. Je hebt er weer een heerlijk verhaal van gemaakt Sally met een subtiel sausje ironie. Smullen dus…. 😀

wendy77 · 8 oktober 2005 op 14:13

Ik heb er ook van genoten.

Kees Schilder · 8 oktober 2005 op 14:43

Daarom zeg ik altijd dat ik een begrafenis moet bijwonen als ik zo’n uitnodiging krijg 😀
Steengoeie column Sally

Trukie · 8 oktober 2005 op 15:19

Ver weg lijkt zo mooi, tot je dichterbij komt.
Ik blijf dus maar dicht bij huis.
Je had wel (meer dan) stof genoeg voor een hele leuke column

Geertje · 8 oktober 2005 op 17:12

Met veel plezier gelezen column! 🙂

melady · 8 oktober 2005 op 22:44

[quote]Alle kinderen worden vereeuwigd op zijn gevoelige plaat(s).[/quote]

Gouden randje om zulke zinnen!

Mooi verwoord.

Mosje · 8 oktober 2005 op 22:48

Ik ga ook trouwen binnenkort. Maar niet in Zuid-Frankrijk. Is me te gewoontjes.
Rome is the place to be.
😛

pepe · 9 oktober 2005 op 10:49

Mosje… ik dacht dat je in (G)Almere ging trouwen 😉

Sal, met plezier gelezen en ik ben blij ik nooit meer hoef te trouwen.

WritersBlocq · 9 oktober 2005 op 10:52

[quote]Er wordt gefluisterd dat de bruiloft bijna niet doorgegaan is, omdat de bruidegom de wittebroodsweken zijn broekje te buiten is gegaan [/quote] :laugh: :laugh: die hou ik erin!
Leuke column Sally, maar wel weer vaak een spatie gemist na de punt aan het einde van de zin, en wat taalfoutjes die mijn pret niet hebben kunnen drukken 🙂

Eddy Kielema · 9 oktober 2005 op 11:13

[quote]Het was een en al roze schijn en mannegeur.[/quote]
Leuke zin!

Raindog · 9 oktober 2005 op 16:54

Erg leuke column Sal. Kosten noch moeite gespaard voor ‘de dag van je leven’, ook al duurt die misschien maar heel even.
Erg treffend gepakt.

Wright · 9 oktober 2005 op 17:36

[quote]Ik ga ook trouwen binnenkort. Maar niet in Zuid-Frankrijk. Is me te gewoontjes.[/quote]
Dacht dat we het nog even geheim zouden houden? 😮 😳
Leuk geschreven, Sal!

KingArthur · 10 oktober 2005 op 09:19

In het water gevallen (de bruiloft) denk ik dan. Volgens mij is de lokatie ook niet bepalend voor een geslaagd samenzijn maar juist het gezelschap.

Dees · 10 oktober 2005 op 10:29

Geweldige column. Zat nog even te wachten op de Festen taferelen om los te barsten, maar dat komt dan ws bij de volgende bruiloft in dit illustere gezelschap

klungel · 10 oktober 2005 op 10:49

Bij dit soort bruiloften vind je mij aan of heel dicht bij de bar.

Goed geschreven.

bert · 11 oktober 2005 op 21:19

Eigenlijk is het gewoon triest, al die uiterlijke schijn tegenwoordig. Veelal inhoudsloos.
Goed beschreven Sally 🙂 🙂 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder