Categorieën: Schrijfveer

1 reactie

Mien · 1 februari 2016 op 07:36

Aan boord gaan. Ik leg de tong in zijn nek en lik lief de nekharen die omhoog schieten. Ook op zijn borstelige handen rijst het dons. Zou ik hem dan toch geraakt hebben. De stijfe boord zit in de weg. Of mijn tong is te kort, dat kan ook. Langzaam trek ik zijn hemd open. Knoopje voor knoopje. De laatste vijf scheur ik van zijn lijf. Met twee handen. Kutknopen. Het is weer tijd voor lief. Ik aai zacht zijn rug en ga door de knieën. Daar waar het water staat. Stroef zakt het denim over zijn billen richting grond. Die moet snel uit. Die broek. Geen gezicht die kleine rode kaplaarsjes die onder het rimpelblauw uitsteken. Het is tijd om horizontaal te gaan. We schuiven samen op bed en raken verstrengeld in dekens en lakens. Ineens ben ik hem kwijt. Waar is ie nou gebleven? Het bed is megagroot. Daar zie ik hem liggen. Tegen de muur. Helemaal aan de andere kant. Een stukje laken en deken over zijn opgetrokken knieën, omklemd door zijn stevige armen. Pompey-Brutus-armen. Zijn hoofd rust erop. Verlegen, lief en bang. Zijn eerste keer?

Geef een reactie

Avatar plaatshouder