Categorieën: Schrijfveer

1 reactie

Mien · 8 januari 2016 op 08:55

Ik heb het heel lang uitgesteld. Maar nu moet het er maar eindelijk eens van komen. Het kostte me aanvankelijk enorm veel moeite om de koe bij de horens te vatten. Maar het is gelukt. Finally. Maar er is een lange weg aan vooraf gegaan. Dat moet gezegd. Eerst moest een plan van aanpak opgesteld worden. Daar begonnen de problemen. Problemen om te overwinnen uiteraard. Hoe pak ik een plan van aanpak aan? Googelen ging toentertijd nog niet. Hoewel? In mijn hoofd deed ik het eigenlijk al. Met ‘ch’ weliswaar. Wat maakt het uit? Het resultaat was hetzelfde. Al snel vond ik een mooi lijstje. Punt een van de lijst van plan van aanpak. Ga op onderzoek uit. Verzamel zoveel mogelijk informatie. Ik bevroeg familie, vrienden, kennissen, buren, ja zelfs gewoon mensen op straat. Soms duurde het even om me nader te verklaren. Sommigen toonden veel ongeduld. Maar ik kreeg uiteindelijk toch de nodige tips. In Spanje moest ik zijn. Voor nader onderzoek. Ik bestudeerde het land en mijn onderwerp nauwkeurig en kwam al snel tot slotsommen. Daarvoor moest ik wel de nodige heilige huisjes en kastelen omwerpen. Daarmee werden het geen slotsommen maar slotaftreksels. Maar allez, het leverde een bevredigend resultaat en conclusie op. Ik moest in training. En niet zo maar een training. Nee, jarenlang heb ik de kunst proberen te beoefenen. Bloederige kunst. Aanvankelijk probeerde ik de horens te ontwijken. Ik dacht, die ga ik toch niet aanpakken? Ik moet er niet aan denken. Maar … oefening baart kunst. Ik oefende en oefende. Eerst in ontwijken en vervolgens in aanpakken. En dat gaf een overweldigend gevoel. Ik voelde, at, dronk en droomde horens. Van de ene op de andere dag. Met een rugzak volgeladen met oefening, ervaring en horens keerde ik terug naar Nederland. Erop of eronder. Daar kwam het nu op aan. Ik klom over het hek en staarde de lakenvelder doordringend aan. Jij bent het haasje dacht ik nog en viel aan. Doelbewust. Ik ving koe en haas, viet de horens en liet niet meer los. Zij raaste door de wei en probeerde me nog over het hek te slingeren. Maar gelouterd door ervaring onder de Spaanse zon handhaafde ik me in de groene arena. Ik drukte de lakenvelder met zijn horens tegen de grond en ging boven op zijn witte streep staan. Als winnaar. Verder met punt twee van het plan van aanpak. Het is nu een kwestie van doorpakken. Wie A zegt moet B zeggen. Van uitstel komt afstel. Zoiets.

Geef een reactie

Avatar plaatshouder