Elke dag als je de deur uitstapt is er die waakzame blik in je ogen. Die blik die vreemden waarschijnlijk als uitzonderlijk zullen beschrijven, terwijl je zelf weet dat hij niets anders dan angst uitstraalt. Je kijkt om je heen en je ogen registreren alles wat er in de directe omgeving zichtbaar is. Je ziet niets vreemds en je stapt snel je auto in. Als je eindelijk in je veilige bolide zit, voel je dat je iets meer ontspannen bent. Langzaam rijd je weg, maar laat je toch verleiden tot steelse blikken in de achteruitkijkspiegel. Geen bekende auto’s achter je. De kust is veilig. Bij elk stoplicht kijk je naast je of je toevallig iets bekends ziet. Je begint jezelf toch een tikje paranoïde te vinden en heel even is er die glimlach. Meter voor meter laat je de angst een beetje los en na een minuut of 10 zit je weer vrij relaxed achter het stuur.

Je laat de vreemde gebeurtenissen van de laatste tijd de revue passeren en komt tot het besef dat je angst niet ongegrond is. Sinds een paar weken krijg je vreemde telefoontjes en je hebt geen idee door wie je gebeld wordt. Ook heb je het gevoel dat er steeds iemand naar je kijkt, maar telkens als je je omdraait is er in geen velden of wegen iemand te bekennen. Dan zijn er nog die pakketjes die bij je thuis worden bezorgd, terwijl je zeker weet dat jij ze niet besteld hebt. Je hebt het gevoel langzaamaan gek te worden.
Geestesziekte komt in de familie voor en je begint je een beetje ongerust te maken. Zou je echt zelf………? Nee, zeg je resoluut tegen je spiegelbeeld. Hooguit een beetje in de war, maar dat komt vanzelf wel weer goed.

Als je op de plaats van bestemming bent, zet je rustig de auto in een parkeervak en stap je nietsvermoedend uit. De angst heeft plaats gemaakt voor een beetje verwarring en daar heb je je nimmer door laten leiden. Als je de straat oversteekt hoor je het gassen van een auto en dan opeens is er doodse stilte..

Goedemorgen, ik wil graag melding doen van een ongeluk.
Goedendag mevrouw, kunt u mij precies vertellen waar u zich bevindt en wat er is gebeurd?
Ja hoor, ik bevind me vlakbij de Willemsbrug en ik ben per ongeluk tegen iemand aan gereden die overstak. Ik zag hem echt niet.
Kunt u me zeggen in welke staat het slachtoffer verkeert, mevrouw?
Uhmm… nou, het ziet er niet al te best uit. Misschien kunt u beter een ambulance sturen.
Goed mevrouw, de ambulance is al onderweg. Kunt u het slachtoffer misschien reanimeren?
Liever niet. Hij ruikt nogal uit zijn mond, dat doet hij al jaren overigens.
Oke, mevrouw. Het is de bedoeling dat u bij het slachtoffer blijft totdat ambulance en politie ter plaatse zijn, zodat we een verklaring van u kunnen opnemen.
O, geen probleem hoor, ik eet toch makkelijk vanavond.
Dank u wel voor de melding mevrouw.
Graag gedaan hoor, was helemaal geen moeite.

Je ogen gaan even open en je blik zoekt de mijne. Pas nu weet je dat je angst de hele tijd gegrond is geweest. Je ogen smeken om hulp. Hulp is onderweg, alleen weken te laat.

Slaap zacht mijn liefste, slaap zacht!


11 reacties

Prlwytskovsky · 7 januari 2007 op 13:36

Maar verder gaat het goed met je? 😉

WritersBlocq · 7 januari 2007 op 14:05

Aangrijpend geschreven, goede twist, klasse!

arta · 7 januari 2007 op 17:15

Mooi geschreven!
🙂
Je laat, wat mij betreft, wel veel aan de verbeelding over tussen alinea 4 en 5!

Li · 7 januari 2007 op 19:37

Er blijft veel onbeantwoord…

Li

SIMBA · 7 januari 2007 op 20:12

Dat doet ze anders nooit hoor…… 😉

Wel met arta en Li eens….maar toch is het een beauty!

pally · 7 januari 2007 op 21:59

Ik lees deze column als een vervolg op jouw andere drie columns. Ook qua inhoud verbeeldt je volgens mij hetzelfde probleem.
Of begrijp ik het niet goed?
Ik heb het gevoel dat je in elk van die stukjes op een andere manier dezelfde liefde ‘vermoordt’
of dat probeert.
Ik vind de variaties knap.
groet, Pally

DriekOplopers · 7 januari 2007 op 22:05

Een goed opgeschreven raadselachtig, tikje griezelig, verhaal. Het grijpt mijn aandacht, en laat niet meer los.

Driek

Chantalle · 8 januari 2007 op 11:21

Dank jullie voor de reacties. Is gewoon fijn als andere schrijvers je stukjes waarderen. Het feit dat ik iemands aandacht weet te grijpen maakt me trots. Ik ben ook dankbaar voor de tips, zo leer ik iedere keer weer iets om mijn columns te verbeteren.

Pally: Inderdaad, het is een vervolg op de stukjes van hiervoor. Als nieuwe Columnx-er wist ik nog even niet dat je hier ook vervolgverhalen kon insturen en deze een eigen titel kon geven.

Arta, Samba en Li: Het was juist de bedoeling dat er vragen onbeantwoord zouden blijven. Ik ben blij dat dit dus gelukt is.

pepe · 8 januari 2007 op 20:49

Echt M&M

Of te wel mysterieus mooi!!

Verrassend hoe goed jij schrijft, ik ben al fan, nu nog een club oprichten 😉

KawaSutra · 10 januari 2007 op 00:31

Intrigerend!
Aanvankelijk lijken de eerste alinea’s op de ik-figuur te slaan geschreven in de jij-vorm. Die misvatting blijkt pas als je daadwerkelijk op de ik-vorm overstapt. Om het verhaal vervolgens te begrijpen moest ik het wel even opnieuw lezen maar dat was zeker de moeite waard.

Bitchy · 10 januari 2007 op 08:48

Luguber goed geschreven.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder