Sliptong

Een uurtochtje kon je maken, naar de zeehonden, vanuit de haven van Oude schild op Texel. Uit de vierkanten opening van een blauw hokje, aan de rand van de kade, stak een groot hoofd plus een klein stukje lijf, als een levende pasfoto. We bleven er even omheen drentelen. De pasfoto had ook nog een arm met een hand, die ons een wervend foldertje aanreikte. Hij kon zelfs praten.

‘Om half zes vertrekt er vandaag nog een extra boot, dames’, zei hij, ‘vanwege laag water’. Als hij praatte kwam er rond zijn ondertanden een stukje omgeslagen tong tevoorschijn. Hij sliste daardoor behoorlijk. Ik kon mijn ogen niet van die mond afhouden. Daardoor miste ik even de rest van zijn tekst. Mijn vriendin had wel alles gehoord. Onze 50-jarige vriendschapsviering op dit eiland, was reden om ’ja’ te zeggen tegen bijna alles wat op ons pad kwam. Dus na overleg bestelde zij kaartjes en ik bleef ondertussen gefascineerd naar die tong kijken. Zoiets zie je per slot van zaken ook niet elke dag. Hij was trouwens erg vriendelijk.

We moesten wel 2 uur wachten, maar dat hadden we er graag voor over. We sloegen die tijd gemakkelijk stuk met thee, appeltaart en te dure, afgeprijsde kleren passen in de havenwinkel.
Exact op tijd meldden wij ons terug bij het hokje van de Sliptong, nog net niet met saluut en hakgeklik. Het hokje was nog leeg. Een mens of zes stond er al te wachten. geen boot te zien.
Tot we een aantal meters beneden ons een piepkleine toerboot zagen liggen met wat mensen erin, waaronder ‘onze’ Sliptong. Een paar kwamen er via het steile trapje voorzichtig naar boven klimmen.
Het wachtgroepje week even een paar meter terug.
In het beneden-onder hoorden wij duidelijk de stem van de Sliptong.
’Ja, goed sso, Peter, je kan het, je kan het, nog even sso doorgaan’.
Na een tijdje verscheen het rode hoofd van een man met Downsyndroom, puffend, kreunend en zwetend net boven de kademuur. Hij trachtte de zwaartekracht te overwinnen en dat viel hem duidelijk zwaar, ook al werd hij voortdurend aangemoedigd en omhoog geduwd door de immer positief blijvende Sliptong. Die toonde geen enkel ongeduld. ’Goed sso , Peter, doorgaan, doorgaan, ja, ja, nog eventjess’.

Ons groepje keek toe, waarschijnlijk geen van allen bezig met het feit dat we te laat zouden vertrekken. Eentje stootte wat lacherig haar partner aan. Bijna boven zakte de man trillend weer een sport terug. Twee oudere mensen onder hem op de ladder, gingen uit alle macht meeduwen.
En ja, daar landde hij dan eindelijk, wankel en transpirerend op de kade. ‘SSie je wel, ‘juichte de sliptong, ‘ik ssei het wel, Peter, je kan het!’

De vrouw van het duwechtpaar zei tegen ons. ‘Peter is morgen jarig, dit is zijn verjaarscadeau’. Spontaan klapte het wachtgroepje en de aanstootvrouw klapte het hardst. Peter lachte breed.
’Fijne verjaardag, morgen!’, riepen we hem nog na en we zagen hem tussen zijn ouders in, wankelend verdwijnen. We hadden opeens iets gezamenlijks: Peter was een beetje van ons geworden.

Ach, en die logge hoopjes zeehond in de verte, die we later zagen, waren eigenlijk maar bijzaak. Ze leken opgezet, ze bewogen geen millimeter.

Mijn vriendin en ik fietsten na het tochtje tevreden terug naar de camping met in onze fietstas de net gescoorde sliptongetjes van vishandel van der Star.