Voor de caravan definitief naar de stalling gaat, besluiten echtgenoot en ik eind augustus 2012 nog een tripje te maken. We vinden een leuke plek op een kleine camping bij cultuurhoeveThabor in Ysbrechtum onder de rook van Sneek. We hebben weids uitzicht over de Friese dreven en het Friese paardenras staat mooi te wezen in het weiland naast ons onderkomen. Kortom een ideale stek om Gaasterland te verkennen.
Tijdens de tweede nacht van ons verblijf begint het flink te regenen en wel zo, dat het lawaai op het caravandak ons uit de slaap houdt. De wind trekt behoorlijk aan maar we hebben, op aanraden, de caravan zo neergezet dat we ons daar geen zorgen over hoeven te maken, denken we…
Tegen de ochtend valt de regen nog steeds met bakken uit de lucht en trilt de caravan mee onder het protest van de luifel tegen het stormachtige geweld. Het blijkt dat de wind is gedraaid en hij staat vol onder het tentdoek. Het doet denken aan het liedje van Hanneke en Janneke. ‘Jan de Wind die rukte en trok en op en neder ging de stok.’ In ons geval zijn het drie stokken die ondanks de stormbanden met woest geweld op en neer deinen.
Er rest ons maar één ding. Hangen aan die luifel om te voorkomen dat hij aan de haal gaat.
In ons nachtgoed vechten we in de stromende regen tegen de rukwinden totdat de luifel scheurt, één stok krom buigt en de boel ons om de oren dreigt te vliegen.
Met vereende krachten halen we het woest wapperende doek neer. Als we de kleddernatte bende onder de caravan hebben geschoven zien we dat de voortent van de ene buur het half heeft begeven en de buren, die aan de andere kant staan, hun vouwwagen hebben verlaten en in de “slechtweeraccomodatie” zitten. Ze zullen ons later vertellen dat ook zij aan hun voortent hebben gehangen, maar zich niet veilig meer voelden.
Binnen kleden wij ons tot op de huid uit en wrijven elkaar droog. Het elektrische kacheltje zorgt in korte tijd voor behaaglijke warmte en we kruipen weer onder het dekbed om verder op te warmen. Echtgenoot, die het langst buiten heeft gestaan, bibbert nog lang na van de kou.
De rest van de vakantie is het heerlijk weer en het kleine zonneluifeltje dat we altijd bij ons hebben, doet prima dienst.
5 reacties
Libelle · 21 augustus 2013 op 18:52
Heb het verhaaltje spontaan uitgelezen , zonder forceren. Ik hou van luxe camperen en reisverslagen geven verstrooiing. Wat jij gedaan hebt aan het bibberen van je echtgenoot interesseert me meer dan die scheur in de luifel. Was dat geen goede uitsmijter geweest?
Meralixe · 21 augustus 2013 op 20:45
Wij waren daar eens met de caravan in Balk. Nederland is een heeeeeerlijk fietsland!!! Vorige week waren we in ‘Genoea en Laak.’ (Ohé en Laak) Daar hadden de mensen enkele dagen er voor een storm gehad waarbij nagenoeg alle voortenten gesneuveld waren.
Die story’s met die voortent en wapperende luifels hebben we al lang achter de rug. We beperken ons tot één grote parasol die op één minuut veilig kan weg geborgen worden.
Ons grootste probleem was dat we na enkele soortgelijke avontuurtjes bij het minste zuchtje wind niet meer gerust lagen onder ons bij wijlen zeer gezellig ‘dekbed.’ 🙂
pally · 21 augustus 2013 op 21:36
Ik had ook nog wel een warm eindje verwacht of zo. Het is wel goed beschreven, maar dit onderwerp vraagt m.i. om wat meer hilariteit.
Nachtzuster · 25 augustus 2013 op 22:26
Lekker, Ferrara. Klagen tijdens kamperen. Ik ken het. Drie dagen stortregen tijdens een weekje kamperen met familie. Das erg. Verplicht klaverjassen, ruzie over niets en een zeiknatte hond in je tent. Ik vind hem leuk!
Sagita · 29 augustus 2013 op 10:42
Spannende momenten! Ferrara de laatste zin veroorzaakt een anticlimax. Gewoon weghalen.
groet Sa!