Het is nu of nooit. Het staat er flinker dan het is. Ik blijf wie ik ben. Bij mij is het altijd straks of nooit. Ik heb wel nu besloten om binnen afzienbare tijd een beslissing te nemen. De keuze staat ook vast. Ik ga of voor wie ik ben of voor wie ik hoop te worden. Hoe het uitpakt, kan ik nog niet zeggen. De toekomst zal het leren. Ik stop om te beginnen een maand met de alcohol. Dit keer pak ik het anders aan. Niet meer in m’n eentje vechten tegen de zucht, tegen de bierkaai, om er maar weer eens zo’n kwasi grappige Frans-woordspeling tegen aan te gooien. Nee, ik ga dit keer op de professionele toer. Samen met lotgenoten en onder begeleiding van deskundigen van de verslavingszorg.
Wie weet dat ik in de wekelijkse gespreksgroepjes tot inkeer kom, dat ik inzie dat al dat gezuip me niks heeft opgeleverd.
Sterker, dat ik door al dat geslemp m’n kansen heb verzopen.

Het veelbelovende ventje van weleer moest zo nodig aan de fles en zo schoof hij de beloftes voor zich uit. Ik kan altijd nog wat van m’n leven maken. Zo is dat als je jong bent.

Trouwens als journalist deed ik zinvol werk. Ik had wel degelijk wat van m’n leven gemaakt. Dat ik m’n salaris dagelijks gebruikte om in het cafe de dag te kunnen afdrinken, had ik dik verdiend. Bovendien had ik nog tijd zat om de sleur straks een keer te doorbreken.

Heb ik m’n mogelijkheden inderdaad verzopen? Als ik zie wat anderen doen, blijf ik ver achter. Ze schrijven boeken, maken muziek, vergroten hun kennis, zetten zich als politicus in voor de samenleving, voeden hun kinderen op en wat al niet meer. Ze doen het met wisselend succes, maar ze doen het toch maar. Zonder drank.

Waar ben ik bang voor? Ik heb me verscholen achter de roes. Het hoeft niet groots en meeslepend. Wie leeft er nu groots en meeslepend?
Het zijn de kleine dingen die het doen. Ja, dat heb ik me ook lang voorgehouden. Als je maar een goede ouder, vriend of buurman bent, dan is dat voldoende.

Maar wat als je misschien meer kan zijn? Heb ik meer in me dan gewoon? Heb ik m’n talenten vergooid? Da’k ’t niet weet. Ik heb het niet eens geprobeerd. Ik wilde niet arrogant zijn.
Wat verbeeld ik me wel om te denken dat ik meer dan gewoontjes kan zijn?

Zonder drank en met heel veel inzet was ik misschien toch een wat betere journalist geweest.
Of mogelijk een verdienstelijk schrijver.
Wie weet had ik een gezin gehad, was ik een minnaar die zijn gelijke niet kent. In ieder geval in de ogen van m’n vrouw, die immers tot over haar oren verliefd op me is. En degene van wie je houdt, is zoals iedereen weet de beste minnares die je kunt treffen. Zo werkt dat met de liefde.

Ik heb m’n kansen op ’n vervuld leven verzopen; ze laten liggen voor het dagelijkse plichtmatige drankgelag annex feest in de kroeg.

Zelfs dat heb ik niet met overgave gedaan. Ik deed het slechts om het echte leven uit te stellen. Ik maakte me wijs dat forever young betekent dat je nooit volwassen moet worden. Dat kon altijd nog.

Ik heb het nu zo lang uitgesteld om op z’n minst te proberen om boven de middelmaat uit te stijgen dat het te laat is. Zo kan ik er nog steeds voor weglopen. Door mezelf voor te houden dat er nu geen tijd meer is om er wat van te maken. Ik heb m’n kans gehad. Jammer maar niks helaas want ik heb de drank nog.

Nee dus. Ik ga er niet meer intrappen. Ik verloochen mezelf niet langer. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met die spitsvondige uitvluchten.
Ik wil het nu eindelijk wel eens weten. Wat het is om volwassen te zijn en ja, ik ga de uitdaging aan om er wat van te maken. Ik wil weten of ik meer in m’n mars heb dan ik tot nog toe heb laten zien.

Mocht ik echt niet verder komen dan wat gestuntel op een toetsenbord en als er dan alleen maar eenzaamheid op m’n pad ligt, kan ik altijd nog aan de drank. Dan zij het zo, maar wel met overtuiging. Dan wordt Frans een overtuigde zuiperd.
De toekomst zal leren of het alcoholisme een nieuwe impuls krijgt of dat er een nieuwe minnaar van het leven is geboren.
Och wat; het is nooit nu of nooit. Er is altijd straks nog.


Frans

Ooit schreef ik voor een regionaal dagblad. Daar hadden ze na 22 jaar genoeg van en nu probeer ik het hier. Na een grote tussenpauze hoop ik de draad weer op te pakken.

15 reacties

Avalanche · 10 november 2010 op 11:35

Voor het eerst geroerd door een column van jou. Alleen al voor het lef om dit hier te schrijven verdien je wat mij betreft een groot compliment. Daarnaast vind ik het een goed geschreven stuk. Nog een compliment, dus.

dreamer · 10 november 2010 op 11:54

Goed geschreven, met ontroering gelezen. En bedankt: het gaf me de schop onder mijn kont die ik nodig had! Dank!

LouisP · 10 november 2010 op 12:15

Frans…..
wat goed en eerlijk geschreven!
Weet dat je stukken over Bridget me nu 1000 keer meer waard zijn…..
Goeien bal Maat!

louis

Bitchy · 10 november 2010 op 12:22

Ik reageer amper op de stukjes nog, puur omdat ik denk *wie ben ik, om kritiek te leveren*, maar deze raakt me zo dat ik niet anders kan.

Door dit stukje te schrijven en in te sturen, maakt het je meer dan *gewoon*, mss maakt het je zelfs wel bijzonder. Er zijn maar weinig mensen die het lef hebben om hun zwakheden ten toon te spreiden.

:kus:

pally · 10 november 2010 op 15:27

Hele mooie en moedige column vol zelfspot, Frans!
Door je Bridgets kon ik niet heenkomen, maar dit is andere koek :wave:

groet van Pally

Frans · 10 november 2010 op 16:02

Het zal toch niet dat een van mijn verhalen – ik durf het na dit compliment geen verhaaltje meer te noemen – op de een of andere manier iemands leven beinvloed. Daar moet ik in al m´n hoogmoed aan een Joods zegsgewijs denken over het redden van een leven waarmee je de hele mensheid …. Ik hoop dat het een invloed ten goede is, maar wat een compliment. Dat hart onder de riem had ik dan weer heel hard nodig. Dank.

dokterblues · 10 november 2010 op 16:31

Ik vind het dapper dat je er in elk geval voor uit wil komen dat je verslaafd bent aan de drank, dat is al een hele stap. Het is helaas een feit dat alcoholisten vaker plannen maken om af te kicken, maar daar blijft het dan ook bij. Misschien is het een idee om, als je eenmaal in therapie bent, nog eens iets te schrijven. Ik wens je in elk geval veel sterkte toe.

dreamer · 10 november 2010 op 18:36

Zeker ten goede! Iets met herkenning in bepaalde stukken. You can run, but you can’t hide…and running is for people with a better condition (than me). Misschien schrijf ik nog wel eens over de uitvluchten en de uitdaging. Voor nu (en straks) in ieder geval veel succes, laat dat toetsenbord maar rammelen!

arta · 10 november 2010 op 18:47

Frans, wat heb je dit goed neergezet, enne… Elk leven beïnvloed andere levens in meer of mindere mate. Ik hoop echt voor je dat je het volhoudt. Wanneer een verslaving je grootste liefde is, blijft er weinig ruimte over voor andere dingen/mensen…

WritersBlocq · 10 november 2010 op 22:08

Hee, goed verhaal. Iedereen neemt aan dat dit autobiografisch is, ik weet het niet. Hoeft niet en het kan wel.
Indien voor het eggie: sterkte (zonder drank!) en knap!!

Schorpioen · 10 november 2010 op 23:00

Maak hier een vervolgverhaal van. Als het één grote successtory wordt, zal ik niet verveeld gaan kijken.
Zet ‘m op.

Ontwikkeling · 11 november 2010 op 10:16

Lieve Frans, jemig man, wat ben jij enorm gegroeid het afgelopen halfjaar. Je overstijgt jezelf hiermee. Hoewel je je grenzen lijkt te hebben overschreden in het leven, lijk je hier een heel goede grens te kunnen trekken.
Ik ben er stil van en dat gebeurt niet gauw. Moedig dat je over je verslaving durft en kunt te schrijven, kenbaar te maken.
Je hebt de moed openheid van zaken te geven, jw wilt de schouders eronder gaan zetten. Die zaken verdienen een grenzeloos respect.

Oh ja, ook nog over t schrijven: de laatste zin vind ik prachtig! (het hele stuk trouwens for that matter)

Anti · 11 november 2010 op 15:13

Goed stuk, vervolgverhaal zeker geen slecht idee!

DreamOn · 11 november 2010 op 17:53

Knap. Zowel je column – nuchter opgeschreven ( 😀 ) zonder zelfbeklag of wijzend met je vingertje naar mensen/omstandigheden die jou zo ver hebben gebracht.
Eerlijk naar jezelf gekeken.
Volgens mij ben je dan al heel ver.
Toegeven dat je verslaafd bent. Toegeven, dat je het aan jezelf te wijten hebt.

Kom op, je kan het. En niemand is ‘gewoontjes’ we hebben allemaal ons eigen verhaal. En hoe ouder je wordt, hoe boeiender het verhaal, dat je te vertellen hebt.

Mien · 13 november 2010 op 00:41

De bakker en de brouwer zijn onmisbaar in ons leven. Maar met hun levenselixers moet je wel zorgvuldig omgaan.

Mien

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder