Subtop

Ik hoop zo dat hij aan mij zal denken. Maar zelfs na mijn quasi onschuldige vraag of het ook familieleden mogen zijn, komt mijn naam niet in zijn top vijf. Nelson Mandela, de aardrijkskundeleraar, Vincent van Gogh, Michael Jackson en als laatste Benjamin Burnley, de zanger van een of andere band. Zie hier het lijstje van meest inspirerende personen van mijn oudste zoon. Het verzinnen van die vijf namen ging niet zonder slag of stoot. Het was onderdeel van een huiswerkopdracht voor het vak Levensbeschouwing. Leerlingen moesten een uitgebreide ‘Wie ben ik’ over zichzelf schrijven. Het leek een hele klus, maar het grootste deel had mijn zoon zo in zijn laptop staan. Alleen de namen van vijf personen die hem hebben geïnspireerd, daar liep hij op vast. “Mam, wat zijn jouw inspirerende personen?” Het zijn van die vragen die ik meestal op de halfautomaat beantwoord. Mam, wat eten we vanavond? Mag de tv aan? Mogen we naar het pleintje? Ik open mijn mond om snel even te antwoorden. “Nou. Bijvoorbeeld. Tja. Uhhhm.” En plots ben ik wakker.

Wie zijn eigenlijk mijn inspirerende personen? Ik pak een stoel en ga naast hem achter de laptop zitten. Met een schok zie ik zijn foto. “Nee hè! Dat kun je echt niet maken! Dat kan écht niet!” De enige persoon die mijn zoon als antwoord heeft kunnen bedenken is goed voor een stevige twijfel aan mijn opvoedkwaliteiten. Waar is het verkeerd gegaan? Hoe kon dit gebeuren? Ik moet me inhouden om hem niet achter zijn toetsenbord vandaan te trekken en hard op de delete knop te drukken. In plaats daarvan vraag ik met onderdrukte woede: “Hoe kom je nou bij díe man?” Mijn zoon voelt nattigheid en kijkt me schuchter aan. “Ik heb er toch ‘Niet verkeerd bedoeld’ achter gezet!”. Inderdaad, ik zie het nu staan, maar dat maakt het alleen maar erger. “Ok, dan leg het mij maar eens uit. Wat is er volgens jou zo inspirerend aan die man?”
Even is het stil, maar mijn puberende zoon laat zich niet zo gemakkelijk meer de les lezen door zijn moeder. De dertienjarige weet zich te vermannen. “Ik vind het goed dat hij gewoon durft te zeggen wat hij vindt. Hij is opgekomen voor wat hij goed vond aan de wereld en wat fout. Dat vind ik knap.” Die logica ontroert me. Het komt wel goed met die jongen. Maar toch, deze foto vraagt om een stevige correctie, dit is echt te erg. Stel dat hij hier morgen mee in de klas verschijnt, ik hoor de telefoon van de mentor al: “ We zouden u graag even willen spreken. Uw zoon heeft gisteren bij levensbeschouwing een opmerking gemaakt waar de lerares door van slag was. Er hebben me ook al ongeruste ouders gebeld over dit incident. Kunt u na school even komen?”

Nadat ik hem heel beslist heb uitgelegd dat iemand die de dood van mensen op zijn geweten heeft nooit of te nimmer inspirerend kan en zeker ook niet mag zijn, ga ik hem helpen met zijn zoektocht naar alternatieve namen. Het valt niet mee. Ik blijk zelf ook weinig inspirerende personen gekend te hebben in mijn leven. Boeken wel. Uitspraken, films. Maar personen? Mijn oma. Die ene striptekenares uit België waarvan ik de naam niet eens ken maar die tijdens een documentaire door haar huis liep zoals ik dat ook wel zou willen, in een warme, zwarte, gebreide trui met van die mouwen waar je heerlijk je handen in kunt verstoppen. Als ik aan die scène terug denk word ik nog jaloers. Maar dat is niet uit te leggen.
Sommige mensen is het niet gegeven om te eindigen in een top vijf van meest inspirerende personen.