Het is een mooie meid, die Patricia. Ze is 16 jaar en ze is pas begonnen aan een nieuwe reis. Ze heeft haar middelbare schooldiploma gehaald en volgt nu een studie op het MBO. Een nieuwe wereld is voor haar open gegaan. Ze woont in een klein dorp in Zeeland en heeft een hecht groepje vriendinnen. Ze zitten samen op voetbal en beleven veel plezier samen. Inmiddels is de herfstvakantie aangebroken en hebben ze veel plannen gemaakt. Ze kan niet weten wat haar te wachten staat.
Ik probeer je al een tijdje te bellen, maar je neemt niet op. Dat is vreemd, want je zou thuis moeten zijn. Hoewel je vergeet de laatste tijd steeds meer. Ik twijfel, zal ik bij je langs gaan. Kijken of je er echt niet thuis bent.
Uiteindelijk besluit ik om gewapend met de sleutel van je keukendeur toch maar even op de fiets te stappen. Iets zegt mij dat het nodig is.
Even met huize Van ’t Hek gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. Youp in de buurt?” Of ik even geduld had, vroeg zijn vriendelijke echtgenote mij. Nee, dat had ik niet: “Hoor eens, Debby, ik heb niet de hele dag de tijd. Ik heb geen zin om te moeten wachten op een of andere over het paard getilde arrogante bretel-humorist en zelfbenoemd maatnemer der goede smaak. Waar zit die vent van je dan?” Aan de andere kant viel een pijnlijke stilte. Een snik. Met een klein stemmetje vertelde mevrouw Van ’t Hek mij dat haar Youp naar de dokter was. Hij had nog steeds erg veel last van die druiper die hij had opgelopen bij de garderobedame van een Brabants theater. Op mijn vraag waarom haar man dan niet gewoon veilig, goed beschermend ingepakt het theaterleven had verkend, snikte Debby dat Youp altijd voor the real thing gaat. Dus geen Buckler zonder alcohol, en geen beurt zonder gevoel. Op de achtergrond hoorde ik een deur in het slot vallen. Youp kwam thuis. Met een bibberig stemmetje vertelde Debby hem dat er telefoon voor hem was, en hoppa, ik had Youp aan de lijn.
Binnenkort wordt de moslim aanval op Bali herdacht, en dat is elk jaar weer een moeilijk moment voor mij.
Op 12 oktober 2002 ontploften de bommen (een enorm krachtige bom in een geparkeerde auto die via een gsm werd gedetoneerd plus een zelfmoord bommer).
Sinds het vertrek van Boer Koekoek (“Voorzitter, wanneer krijg ík nu eens een beurt?”) uit de Tweede kamer heb ik niet meer zo om de politiek gelachen. Geert en de PVV. Werkelijk. Alsof ik een paar types uit Koefnoen zie rondlopen. Owen Schuhmacher als de stiekeme Indonees Geert Wilders, Jeremy Baker als de timmerende oplichter Dion Graus en Plien van Bennekom als de immer verongelijkte Fleur Agema.
