Om deze tijd, 22 jaar geleden had ik samen met mijn twee zussen en zwagers uw begrafenis geregeld, de kist uitgezocht, de kaarten, de auto, u wilde eens in uw leven door 8 kerels gedragen worden, en dat gebeurde die vrijdag daarop, op weg naar uw graf. Om deze tijd 22 jaar geleden zaten mijn jongste zus en mijn helaas verleden jaar overleden broer te wachten op uw laatste adem, en dat zou vannacht pas om half 5 worden.
In Bacchus’ ornaat op het balkon.
Een warme pre-lente-morgen
onder een mooie Hollandse zon
maakt een volwassene weer kind,
vitaal en goed gezind.
Het is de stilte die heerst, de stilte voor een storm die nergens aangekondigd is. Het is de uitgang die ik zoek, maar verdomme waar zit de deur!! De angst knijpt mijn keel bijna dicht als ik over en onder mij allemaal draden zie, die spinnen zich om mijn lichaam heen. Ben ik nou gek aan het worden? Er zitten vreemde mensen in mijn hoofd, ik hoor ze praten, door elkaar. Donder toch op, laat mij met rust, ik wil alleen zijn.
Al jaren heeft ze geen gelukkig leven meer. Eigenlijk is het misgegaan waar voor iedereen het leven net begint. Een onmogelijke liefde, haar man die haar verliet voor een ander en een relatie met de getrouwde buurman.
Vandaag begon elf dagen geleden. Toen leek het me nog niets. Het kwam wel vaker voor, waarom zou het nu anders zijn, het gaat zo wel over. Als het nu niet over gaat dan gaat het straks wel over. Dat was elf dagen geleden een realistische gedachte. Misschien een stomme gedachte, maar hij was gebaseerd op het verleden. Dat verleden heeft dan wel bobbels en twijfelachtige gebeurtenissen, maar het kon nu nog na verteld worden, dus waarom zou het nu anders gaan?
