Afbrokkelende waardigheid.

Mijn oma is mijn oma niet meer. Eigenlijk is ze al jaren geleden opgehouden met oma zijn.
Ze is ook geen moeder meer, nee oma is weer een kind geworden. Een opstandige peuter lijkt ze af en toe. Vreselijk om te zien, een vrouw van 87 die tekeer gaat als een verwend kind van drie.
Ze speelt wel graag met de poppen en met de blokken, dan is ze even zoet.

Para-abnormaal?

Tegenwoordig kan de je tv niet aanzetten of we hebben hier een Geestfluisteraar, een Ghostwhisperer, Robbert ten Broekke, Joke Schols, en niet te vergeten Char. Maar dat is mijn favoriete helderziende.

Bruineboterhamvrouwen

Kent u ze ook, de al wat oudere vrouwen die op alle plaatsen waar ze komen meteen een zakje bruine boterhammen tevoorschijn toveren uit hun tas? Om vervolgens in zo’n boterham te bijten met een gezicht of ze zich in de grote filosofen verdiepen? En hoewel ik qua leeftijd, dat moet ik toegeven, tot dezelfde categorie behoor, kijk ik met verwondering naar dit fenomeen.

Sterven op afspraak

Het is alweer bijna 22 jaar geleden, dat mijn moeder zelf de regie over haar sterven nam. Dat was haar keuze, dat had men te respecteren.. Dat deden wij kinderen ook…Alhoewel het te triest voor woorden was, mocht ik als een na de jongste, mocht haar begrafenis regelen, terwijl zij lag te sterven.. Hoe ironisch is het lot van de mens.

Levensmoe en vrouwenschuw

Als ik ’s morgens mijn kinderen naar het kinderdagverblijf breng, is het altijd druk. Spitsuur met hangende, jengelende, krioelende kinderen. En dat is lastig en kan vervelend zijn, maar je weet dat je binnen vijf minuten weer weg bent en een ander, die daar gek genoeg zelf voor heeft gekozen, de kinderen weer in het gareel probeert te krijgen.