Kent u ze ook, de al wat oudere vrouwen die op alle plaatsen waar ze komen meteen een zakje bruine boterhammen tevoorschijn toveren uit hun tas? Om vervolgens in zo’n boterham te bijten met een gezicht of ze zich in de grote filosofen verdiepen? En hoewel ik qua leeftijd, dat moet ik toegeven, tot dezelfde categorie behoor, kijk ik met verwondering naar dit fenomeen. Misschien bestaat er de een of andere speciale vereniging die ik nog niet heb ontdekt.Ik zou me kunnen voorstellen dat toetreden tot een dergelijk club alleen mogelijk is door vooraf een strenge training te volgen. Deze wordt verzorgd door een ervaren lid. Ik zie het al voor me: een tiental vrouwen met heel korte haren of slordige iets te lange kapsels voor hun leeftijd met in hun kleurloze grote tas of lange beige regenjas een plastic zak met brood haasten zich op dinsdagochtend naar een sombere leegstaande school.
Ze moeten in een kring gaan zitten en op het sein van de cursusleidster allemaal tegelijk hun zakje openen en zonder op of om te kijken en vooral zonder lach of glimlach alles opeten. Misschien doet de leidster dat wel eerst in devote stilte voor aan de cursisten.
Het lukt de aspirant-leden vast niet in één keer, daar zijn zeker tien ochtenden mee gemoeid, met veel huiswerk op de koop toe. Een zware opleiding. En er zakt een groot percentage dat vervolgens nog een keer op cursus moet.

Het vergt absoluut langdurige oefening: met een gewichtig gezicht in de schouwburg, de concertzaal, bij symposia, in de stationshal, bij het postkantoor, de dokter, de kapper enzovoort, een plastic zakje uit je tas te halen met geplette bruine boterhammen en die vervolgens zonder haast te verorberen zonder om je heen te kijken. Volkomen onverstoorbaar. Een bijna onmogelijke opgave.

Ik vermoed dat ze aan het eind van hun opleiding een diploma zullen krijgen en zal daar toch eens naar informeren als ik weer zo’n bruineboterhamvrouw ontmoet. Ik zie er dagelijks genoeg om me heen. Ik durf ze eigenlijk niet zo goed uit hun concentratie te halen, om eerlijk te zijn. Je weet toch niet wat je teweeg brengt.
Nou vraagt u zich wellicht af of ik dan zelf nooit zomaar in een openbare gelegenheid een boterham eet? Nee, nooit! Hooguit een pepermuntje of een dropje en dan geef ik er ook nog een paar aan eventuele naastzitters.

Ik geloof, onder ons gezegd, dat ik er daarom niet aan begin: ik zou mijn boterham meteen rommelig in stukken scheuren zodat de kaas op de grond viel en dan met glimmende boterhanden uitdelen aan de mensen om me heen. En als ze weigerden zou ik de stukjes gewoon in hun mond proppen. Want ja, ik kom uit een groot gezin en daar was delen was heilig. Dat raak je nooit meer kwijt.

Ik heb na rijp beraad met mezelf dan ook maar besloten me niet op te geven voor die cursus. Ik zoek liever iets waar ik vrolijker van word en bovendien ontbreekt waarschijnlijk de aanleg. Dan lijd ik wel honger tot ik thuis ben of ga een gezellige broodjeszaak binnen…….

Categorieën: Maatschappij

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

12 reacties

pepe · 25 februari 2007 op 09:50

😆
Ik zal toch eens opletten wat de oudere vrouwen om mij heen doen.
Ik zie voornamelijk zakjes met bruine boterhammen verdwijnen in vuilbak of de berm, terwijl de jongeren hun broodje hamburger of kroket opsmikkelen.

Het is beslist geen Pally-cursus!

Ma3anne · 25 februari 2007 op 09:59

Ja, Ik ken ze, deze vrouwen. Een paar in mijn directe vriendinnenkring en ikzelf ook af en toe. 😆
Ik zal je nog wel eens uitleggen, dat dit zonder cursus ook kan.

SIMBA · 25 februari 2007 op 10:31

Ik ken er ook een paar…maar die hebben suikerziekte. En moeten dus vanwege die suikerspiegel regelmatig iets eten.
Dit zóu dus een verklaring kunnen zijn 😀

DreamOn · 25 februari 2007 op 11:11

…dit verhaal verklaart ook de beschimmelde boterham tijdens onze zeereis… 😉

Geweldige column, ik zie de vrouwen ook voor me. En er zit ook altijd van dat saaie beleg op zo’n boterham: geen lekkere tonijnsalade met sla, nee, een ielig plakje kaas of worst. Daarna volgt dan ook nog het onvermijdelijke appeltje…

Goed gedaan Pally, met plezier gelezen! 😀

Dees · 25 februari 2007 op 11:41

Erg leuk, jouw observeer en fantaseer er op raak columns. 🙂

Nana · 25 februari 2007 op 12:08

Ai Pally ik zag even mijzelf happen in een ….Dat geeft zeer te denken hoor.

Trukie · 25 februari 2007 op 14:11

Oh Pally maar goed dat je vorige week niet in mijn tas kon kijken 🙂
En in de trein was ik blij mee.
Maar ik geloof dat ik de dames wel ken die jij bedoelt. Meer gewoonte dan noodzaak. De jeugd heeft een flesje water, de senioren een bruime boterham. In de stad zie ik het minder. Maar ja, daar kun je om de twee meter wel knaagwaar kopen.

Li · 25 februari 2007 op 14:31

Ja Pally, ik ken ze ook! Als ze op koffie- bijklepvisite komen dan slaan ze zelfs mijn lekkers-voor-bij-de-koffie af en toveren dan vervolgens de Bruine BH tevoorschijn.:roll:

Li

WritersBlocq · 25 februari 2007 op 14:43

Ik heb altijd een Duitse snee bij me, belegd met Hollandse belegen. Zo ook vorige week tijdens de ‘reis’ naar ons meat-ding. Als ik elke keer als ik trek had botterrammen moest kopen, was ik allang failliet gegaan. Ik heb altijd trek, en eet verspreid over de hele dag. Bij mij zijn ze trouwens wel gewikkeld in zilverpapier, dat kraakt namelijk ècht lekker :lach:

DriekOplopers · 25 februari 2007 op 16:52

Leven en laten leven, zou ik zeggen. Maar de locatie is soms wel, en soms niet gepast. In de trein okee, maar in de schouwburg nee. zoiets denk ik.

Het kan nog veel erger, en die herinnering haal jij weer bij me naar boven, Pally! Schuimbekkend en met een boze kop wil ik dit verhaal met je delen.

Soms zie je idioten… Een poosje geleden. De trein van Amersfoort naar Amsterdam. Aan de andere kant van het gangpad zaten een meneer en mevrouw van een jaar of 50. Duidelijke natuurmonumententypes. Hij driekwartbroek (zou sowieso al verboden moeten worden) plus boswachtersbaard. Meneer had zijn boterhammetjes al opgegeten, maar zijn broodtrommeltje was nog open. Want de laatste kruimeltjes moesten ook nog op…

Okee, ik ben tegen het nodeloos weggooien van eten. Maar deze meneer is meer dan een half uur bezig geweest met een natgelikte vinger de laatste kruimeltjes uit alle hoeken en gaten van zijn broodtrommeltje te vissen. Een half uur! Dat tafereel moeten aanschouwen is een helse kwelling. Je kan er niets van zeggen, want meneer veroorzaakt geen feitelijke overlast, maar het liefst had ik hem zijn trommeltje door zijn strot getimmerd.

In de lengterichting? Nee. Overdwars.

arta · 25 februari 2007 op 20:07

Hahaha, je beschrijft mijn moeder! Als zij langer dan 2 uur buiten de stad moet zijn (regel 3 van de cursus bruine bolletjes) heeft ze altijd 12 ( géén 11, géén 13, regel 7)kleffe bruine bolletjes met gebakken ei bij zich… En dan staat ze erop om het met iedereen die zich maar in haar buurt begeeft te delen. Je begrijpt dat ze al vele eenzame tochtjes achter de rug heeft! 😀

Ik heb enorm gelachen om je column!

schoevers · 6 maart 2007 op 07:35

Wat een leuke column! Ik heb ‘m met smaak (bruine boterham?)gelezen.
Nooit zo op gelet, die bruine boterhamvrouwen. Die bakken ze bruin, zeg! Wat een geluk dat mijn eigen echtgenote er geen brood in ziet!

😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder