Na de nodige weerstandjes te hebben overwonnen is eindelijk de kogel door de kerk, sinds vandaag ben ik officieel verbonden aan sportschool ‘fit 4 you‘. Een spookbeeld wordt werkelijkheid, de door mij zo verfoeide Amerikaanse gezondheidsfilosofie heeft mij letterlijk bij de kladden gegrepen en sindsdien heeft schurende twijfel zich van mij meester gemaakt. Zelfverloochening, mijn beproefde makker, aangenaam.
‘Goedenmiddag, mag ik agent Blakerdood van u?’
‘Met Blakerdood!’
‘Agent, Blakerdood, met Kees Schilder. Ik heb uw concept proces-verbaal gekregen en voor ik op de inhoud inga moet er even iets van mijn hart.’
‘En dat is?’
‘Nou, in de adressering van uw proces-verbaal aan mij heeft u mij allervriendelijkst tot mejuffrouw bevorderd, wat echter in samenhang met mijn voornaam Kees helaas aanleiding tot pijnlijke vermoedens kan geven. Zou u dat even willen corrigeren,ja?’
Zonder iets te zeggen opende u de deur voor uw kleinzoon. Terwijl ik mijn jas ophing was u al naar de woonkamer gelopen en weer aan de eettafel gaan zitten. “Beste jongen, pak gerust wat te drinken voor jezelf. Ik hoef niks”, zei u gelaten. Ik ging zwijgend tegenover u aan de eettafel zitten. Met in mijn ene hand een warme kop thee en in de andere hand uw ijskoude hand. De wandklok in de woonmaker was al niet veel spraakzamer. “De wijzers van mijn wandklok staan stil. Mijn tijd zal spoedig komen op een moment dat God dat wil”, zei u met een geleende glimlach nadat u zag dat mijn ogen keken in de richting van de stilstaande klok die achter u hing. “Ik vergeet veel maar helaas niet dat mijn lichaam net zoals de klok achter me geen heel uur meer gaat slaan.”
God keek omlaag en weende bittere tranen. “Wat verschrikkelijk dat Ik Mijn beide zonen al een keer naar beneden heb gestuurd”, mompelde hij tegen zijn secretaresse Maria, “want die toffelemonen zijn volkomen de weg kwijt. In Amerika kun je tegenwoordig een non huren.”
Het waren rode deuren. Althans dat zweeft in mijn herinneringen. Het is namelijk al een flinke tijd geleden. Rode liftdeuren en een rode deur naar het trapportaal. In het midden van die laatste deur zat een rechthoekig, smal stuk glas, zodat je in het trappenhuis kon kijken. Niet dat het enig nut had waarschijnlijk, maar goed het zat er. Voor mij had het wel nut trouwens. Want die trappen waren de uitgang naar buiten.
