Zolang er mensen leven, zijn er ook mensen die ontevreden zijn over hun uiterlijk. Vroeger moest je daar gewoon mee leren leven. Te kleine borsten? Jammer! Last van cellulitus? Pech gehad! Tegenwoordig loop je even langs één van de talloze klinieken en “haal” je nieuwe borsten, een platte buik, een gladde huid, laat je neus verkleinen of je oren rechtzetten. Simpel toch?
Vooral tegenstanders van Youp van ‘t Hek vragen het zich altijd af: wat bezielt zijn publiek om zijn conferences bij te wonen en zijn columns te lezen? Zijn het masochisten? Het is juist zijn eigen Youp-publiek dat er van Youp van langs krijgt. Het publiek dat rijdt in Volvo’s, uitgerust met kinderzitjes en hondenrek. Oftewel de Bucklerlullen.
Vijftig jaar geleden waren hoofddoekjes overal in ons straatbeeld te zien. Vrijwel alle Nederlandse vrouwen liepen met hoofddoekjes op, om hun kapsels te beschermen tegen wind, roet en regen. In de jaren daarna zijn hoofddoekjes en andere hoofddeksels (zoals de mannelijke gleufhoed, uiteraard in de zelfde kleur als de “trainersjas”) uit het straatbeeld verdwenen. Maar sinds de jaren ’70 begint men weer steeds vaker hoofddoekjes te zien. Nu echter niet op de hoofden van Nederlanse vrouwen, maar op die van Turkse en Marokkaanse gastarbeiders. En niemand stoorde zich daaraan.
Vooraleer u met dit verhaaltje te confronteren moet ik u even weer eraan herinneren dat het glazen plafond niets anders is dan een barriere die opgeworpen wordt voor vrouwen en minderheidsgroeperingen wanneer het gaat om progressie in hun carriere. Het glazen plafond moet u zich dus voorstellen als een onzichtbaar plafond waar deze mensen niet doorheen kunnen.
Hee jij! Ja, jij daar. Ik zie je wel! Ik weet alles van je. Je bezoekt van die maatschappijkritische sites. Waarschijnlijk ben je links-radicaal en dus een potentieel gevaar voor de samenleving. Gefeliciteerd! Je bent de nieuwe binnenkomer op Bush’ ranglijst van potentiële terroristen.
