Ik moet hier weg en snel ook. Ik zet het bord op tafel en gooi een klaarstaand glas bier in één keer naar binnen. ‘Ik moet naar de auto, ik ben wat belangrijks vergeten in mijn haast.’ Boven begint Tessa te huilen. Wat een toeval, wat een mazzel.
We zaten samen voor de tv. Connie en ik. We keken Hokusai Bon. Het was niet te geloven. Het was zaterdagmiddag half drie. Een fatsoenlijk mens is dan bezig in de tuin, prutst ergens wat in huis of valt zijn vrouw lastig maar kijkt niet naar een kinderserie op tv.
De afgelopen weken is Nederland niet alleen in de ban van Wouter Bos maar ook in de ban van Idols, alweer zo een programma waarvan ik denk “hebben jullie niks beters met je tijd te doen? wat een onzin.”
Zo, de verkiezingen zitten er weer op. Alles weer bij het oude. Potter komt weer in zijn torentje. En Wouter Bos kan zijn trendy look weer opbergen.
Normen en waarden daar gaat het om. Het hebben van respect voor elkaar. Ik begin het te begrijpen. Wanneer ik dus onderuit gezakt op de bank naar de reclame kijk,omdat ik te lui ben om te zappen schiet ik overeind.
