Volgens een uitgerangeerde Amerikaanse generaal met de nogal nichterige naam J. J. – it’s all in a name – Sheehan is er in het leger geen plaats voor poten en potten. Sterker nog: hij is zelfs van mening dat het de schuld is van een stelletje luie, Hollandse flikkers dat er in 1995 in Srebrenica 8000 jongens en mannen zijn vermoord. Sheehan beroept zich op uitspraken van de toenmalige, Nederlandse generaal ‘Hankman – it’s all in a name – Berman’.
“Weet je, dat er allemaal beestjes in je haar lopen?” zegt Rita. Ik knik. “Ja, dat zijn onweersbeestjes, denk ik. Bij mij zie je dat goed, omdat ik zulk blond haar heb.” Ik sabbel op mijn pen en trek een frons in mijn voorhoofd. Wat een moeilijke rekenles! “Ik heb geen onweersbeestjes in mijn haar hoor,” zegt Rita, terwijl ze een pluk haar voor d’r gezicht houdt en deze afspeurt op zoek naar beestjes.
Het was op de N356, tussen Tietjerksteradeel en Dantumadeel. Daar reed een forse blauwe gezinswagen mij tegemoet. In een flits ontwaarde ik het bekende logo: De rijdende rechter. Wat een buitenkans om het neusje van de zalm van de Nederlandse rechtspraak in actie te zien. Omdraaien dus en erachteraan. Een kwartiertje later reed ik het pittoreske Metslawier binnen.
Als ik op een doodnormale dag weer de trein die als eindbestemming Utrecht Centraal heeft wil nemen, heeft mijn trein weer eens vertraging. En nou weer juist als ik rennend naar het station ben gegaan, omdat ik anders mijn trein zou missen. Dat is zo toevallig, echt iets wat mij nou altijd weer overkomt.
2. Walraven
Edward slaat zijn knieën over elkaar en kijkt naar de man voor hem.
Walraven ziet eruit alsof hij net uit bed komt.
Een warrige bos grijzend haar, grove zwarte wenkbrauwen boven vlezige wangen met een baard van enkele dagen.
