Rolstoel

“Mooie oranje rolstoel heb jij!” “Echt niet, er is van alles mis mee!”
Een klein, lief, hartveroverend meisjes met staartjes vertelt me over banden die niet deugen en een voetenplankje dat losgeraakt is. “Papa heeft het met een schroef vastgezet”, onthult ze. Haar staande vriendinnetjes doen er het zwijgen toe.

Daarheen en weer terug

Na een week of drie hier vergeet je als het ware de tijd. Je verliest de haast en vind de rust. Hoe standaard dat misschien ook klinkt, het overkomt je hier simpelweg. Door alle indrukken, de vele interessante mensen en dieren die je ontmoet, lijkt het soms een andere wereld.

Laag niveau groep

Het was een groot gezelschap dat in het restaurant zat te eten. Een familiediner. Ik hielp een vriendin uit de brand door me die avond als serveerster in haar restaurant over dit gezelschap te ontfermen, terwijl zij in de keuken een driegangen diner stond te bereiden. Zij hielp wel mee met het uitserveren van de gerechten, maar verder bleef zij in de keuken en mocht ik deze groep van hun natje en droogje voorzien. Geen makkelijke klus. Mannen die mij zo’n beetje uitkleedden met hun ogen en dubbelzinnige opmerkingen maakten, terwijl hun echtgenotes een beetje gegeneerd voor zich uit keken.

Horeca in de problemen

“Alstublieft, meneer. Eet u smakelijk. Wat zegt u, een fles Chateau Raisignan erbij? Sorry, meneer, die hebben we niet beschikbaar. Ja, ik weet het, hij staat op de wijnkaart, maar hij is niet voorradig. Weet u wat? Neemt u een fles van onze voortreffelijke huiswijn. Ik mag u wel verklappen: het is een echte Veuve Kliko.
Ja, het is rustig vandaag. Ik ben blij dat u er bent. Sorry voor het lawaai, meneer. Ik heb een deel van mijn pand verhuurd aan een levensmiddelengroothandel, en daar zijn ze nu de vrachtwagen aan het laden voor de bevoorrading van de winkels morgen.

Denkdingen (4)

Walraven glijdt met zijn rechterhand onder de hals van zijn T-shirt en wrijft over zijn linkerschouder. Dat doet hij vaker, is Edward opgevallen.
Het bolletje huid of god weet wat hij er vandaan haalt rolt hij tussen duim en middelvinger zorgvuldig rond en laat het dan achteloos naast zich op de grond vallen.
Minstens twee bolletjes en dan al die gesprekken.
Als hij ze zou laten liggen groeide daar een berg van bolletjes terwijl Walraven steeds verder zou slinken. Tot er niets meer van hem over was.