Het genot bij onze buren.

“Hey jij. Ja jij. Kom eens dichter bij als je durft. Ooooh ja, zie je het ook? Mmmm, lekker lezen!”
Net als ik trilden de autospeakers kort en hevig na van de zojuist uitgezonden commercial van ’s werelds grootste columnsite: Column XXX.

Oh thy verleiding

‘Geen enkele vrouw is onbereikbaar, zolang je haar maar echt wilt,’ heb ik ooit eens gehoord en ja, daar zit wat in. Wat ze er niet bij vertellen is dat de prijs die je moet betalen voor de mooiste vrouwen, de meest interessante vrouwen, nogal hoog is. Toen Samson’s kleine teen begon te tintelen had hij kunnen weten dat er iets niet in de haak was met Delilah en toch zwichtte hij voor haar charmes. Ook Julia bleek achteraf een drama queen met suïcidale neigingen.

De geest en het lichaam

Als iemand tegen mij zei: “de geest is sterker dan het lichaam!” betekende het meestal dat ik ergens mee moest stoppen of juist iets moest gaan doen, het is maar hoe je het bekijkt, en daar vervolgens geen zin in had. Dat werd dan nog verergerd door het toontje waarmee die zin werd uitgesproken.

Gedachtenspinsels uit Hahei

Een zwarte, lege vlakte spreidt zich voor mij uit. Het is nacht en dus valt er niets te zien, maar dat geeft niet. Het ruisen van de zee op de achtergrond en de zwoele zomerbries die mijn gezicht aait is nu meer dan voldoende. Deze tijden van relatieve stilte gebruik ik vaak om alle indrukken in de voorraadkamer van mijn geheugen op te slaan. Ik vraag mij spontaan af hoeveel MB het zou zijn. Ik bedoel, als je de herinneringen in Mega Bytes kon uitdrukken. Aardig wat schijfjes bij elkaar.

Daarheen en weer terug

Na een week of drie hier vergeet je als het ware de tijd. Je verliest de haast en vind de rust. Hoe standaard dat misschien ook klinkt, het overkomt je hier simpelweg. Door alle indrukken, de vele interessante mensen en dieren die je ontmoet, lijkt het soms een andere wereld.

Waar het mij om gaat.

God, waar moet je over schrijven als je maar aan een ding kan denken.
Best vervelend hoor van onze Sven, die asociale kou in Mongolië en de val van het kabinet, maar ik ga op avontuur. Eigenlijk ben ik al maanden geleden vertrokken alleen deze keer neem ik ook mijn lichaam en wat bagage mee. Nieuw Zeeland, daar zit ik nu. De naam sprak al jaren tot mijn verbeelding. Zoiets als Zeeland, maar dan compleet vernieuwd, dus beter.

Halfbloed godin

In de warme gloed van de namiddagzon beweegt zij soepel en verwelkomt de avond in haar herkenbare, rijk uitgedoste tuniek.
De zon laat haar huid goudbruin stralen in kleuren en tinten waar een herfstbloemstuk jaloers van wordt en de dames om haar heen eveneens.

De sloerie en de magiër: deel 2 én 3

Haar hut was gemaakt van een eenvoudig mengsel van takken, klei en een vreemdsoortig materiaal dat ik niet herkende. Het was dié substantie die de gloed veroorzaakte. Een keer eerder had ik een dergelijk materiaal gezien, doch slechts enkele seconden. Toen ik het wilde aanraken greep ik er dwars doorheen alsof het lucht was. De illusie die de grote sloerie opgeroepen had getuigde werkelijk van een groot talent. Ondanks mijn afkeer voor haar moest ik erkennen dat ik respect voor haar vaardigheid in magie had.

De sloerie en de magiër: deel 1

Duisternis. Het was rond middernacht in het grote eekhoornrijk. De eerste nachtdieren begonnen gestaag hun opmars te maken. Het geritsel stelde mij gerust. Buiten het feit dat het betekende dat er geen sloeries in de buurt waren, herinnerde het mij ook aan de tijd dat ik nachten lang filosofeerde met koning Squirl.

De waarheid alstublieft.

Het was laat in de avond en ik had zojuist een ontzettend spannende film gezien. De film was opgenomen in de stijl van “The Blair Witch Project”, zodat het leek of ik zojuist een thuis-video had gekeken. Ik haalde even diep adem en zoog de zuurstof naar binnen. Een seconde of vijf later ademde ik weer uit waardoor mijn lichaam zich nog dieper in de stoel nestelde. Doodstil maar vol spanning staarde ik naar de aftiteling die op mysterieuze wijze van onderin mijn scherm naar boven toe bewoog.

Gezellig uit solliciteren

‘Allereerst, welkom Jeanine.’
‘Dankjewel, ik heb hier enorm naar uitgekeken!’
‘Dat is goed om te horen mevrouw. Nou, vertelt u eens, waarom…‘
‘Heeft u een momentje? Voordat we gezellig gaan klessebessen, mag ik misschien even naar het toilet? Al vanaf dat ik in de auto stap moet ik vreselijk nodig drukken en ik wil niet dat u denkt dat ik zo’n gezicht trek omdat ik uw verhaal niet begrijp.’
‘Euh.. ja, maar natuurlijk. Gaat u gang.’
‘Gelukkig, want hij geeft al kopjes geloof ik, haha. Waar is het toilet?’
‘Dan moet u links de gang door, langs de kantine en dan u ziet het vanzelf.’
‘Oké, zo terug!’