Humoristische prikkels activeren onder meer gebieden in de ventromediale prefrontale cortex’, aldus Meneer Wiki. Wat moet ik daar in vredesnaam mee? Van zo’n uitleg word ik op slag ernstig en durf zeker drie dagen of langer niet meer te lachen. Het is net als wanneer zoenen medisch fysiologisch uit de doeken wordt gedaan. Er ontstaat spontaan een wekenlange, wat zeg ik, een maandenlange afkeer.
Ratana bleef maar kijken naar het glas dat op de vloer lag. De steel en de voet waren nog intact, maar de rest lag in een aantal stukken ernaast. Het hoofd was verbrijzeld en nu scheen de zon erop en het glas lag naast zijn eigen prisma. Het zag er mooi uit nu de gedachten er waren uit gevloeid en zichtbaar bleven. Totdat een wolk zich voor de zon trok en Ratana alleen maar een kapot glas kon zien.
Even met het Westfries Gasthuis gebeld: “Goedemiddag, dokter Oplopers hier. Dokter Bernard in de buurt?” Brommerig vroeg de geneesheer wat ik wilde, want hij had het druk. “Amice, wilt u zo goed zijn, mij het medisch dossier van mevrouw B. st. Claire, geboortedatum 12 oktober 1924 even te laten faxen?”
Dag mevrouw Blokker.
Dag meneer.
Ik heb hier voor u drie pietenpunten.
Da’s mooi.
Ja, en thuis heb ik al vier sinterklazen en vijf pret -en pakjespieten gespaard.
En nu kwam u voor de boot.
Ja, de stoomboot, haalt u ‘m maar uit het water.
Ha ha.. die meneer.
Steeds vaker hoor ik de laatste tijd mensen in Amsterdam praten over de Italiaanse methode. Daarbij dacht ik in mijn naïviteit aan lekker eten. Pasta al dente met een beetje olijfolie. En verse pesto. Maar nee, dat werd daar niet mee bedoeld. Inmiddels heb ik een vermoeden van wat die term ‘Italiaanse methode’ dan wél inhoudt: dat gangsters net als in het zuiden van Italië het justitie-apparaat omkopen, zodat ze ongestraft hun gang kunnen gaan.
