meneer

Yolanthe

Toen ze langs me liep met kort glijdende, langzame passen zuchtte ze even met daaronder een bijna onverstaanbare gegrom. Haar bruin krullende kapsel was uit model en een van haar borsten hing uit haar jurk; haar tepels verstijfd, maar zonder de uitnodiging om ze aan te raken. De gele IKEA tas sleepte ze met zich mee en soms stootte ze tegen een stelling, waar dan soms een vaas uitviel. Ze was daar niet de enige mee, want overal in de IKEA was af en toe het geluid te horen van iets dat viel, kapot ging of de trage passen en daarmee het gerinkel van scherven. Overal was het gekreun te horen, het gezucht als een necrofiel hoogtepunt, steeds maar weer.

Door Callar, geleden

“Weet ik wel genoeg?”

Ik stel mezelf regelmatig de vraag: “Weet ik wel genoeg?” Weet ik wel wat er gaande is op onze Aarde, ons Terra. Echt een hele grote planeet zijn we ook niet en daarnaast zijn we ook nog eens voor 71 % bedekt met water. Des al niet te min gebeurd er een hoop op dit kleine stukje lithosfeer.

Door vdZouwen, geleden

Walgelijk

Mijn buurman aan de overkant-vierhoog op twee kamers inclusief keukenblokje-is een oude Turk. Hij begint te dementeren. Dus zou een verzorgingshuis de minst kwade van alle kwade oplossingen zijn. En de minst kwade wil, in dit land, altijd nog zeggen dat je terecht komt in een naar pis- en schijt stinkend kamertje dat gedeeld moet worden met twee andere kandidaten voor het eeuwige leven in een, naar wij hopen, veel humaner hiernamaals.

Door Kees Schilder, geleden

Iets Anders

‘Goedemiddag, waarmee kan ik u helpen?’
‘Ik heb een afspraak.’
‘Even kijken hoor… Ik zie aan uw neus dat u meneer Groeneveld moet zijn, klopt dat?’
‘Goed gezien. Zeg maar Hans.’
‘En u komt voor onze nieuwe brillencollectie, meneer?’
‘Ja. Met oogkleppen.’
‘Welk type oogkleppen had u gewenst?’
‘Tja. Wat heeft u?’

Door Neuskleuter, geleden

De Toeschouwer II – Een observatie ‘Between The Acts’

De wereld is vol onbekenden. De een lacht zonder reden en de ander huilt maar blijkt acteur te zijn. En dan is er de toeschouwer. De man op de achterste rij van de tribune die weigert te applaudiseren bij iedere punchline en zichzelf de kunst van het onzichtbaar maken heeft aangeleerd door simpelweg te zijn. Zijn droom bestaat uit een nihilistisch resumé van een een reis die zich liet kleuren door een psychedelicum waarvan de naam hem tot op heden onbekend is. Misschien dat het ‘leven’ heet. Maar zo snel als een samenvatting leest, zo snel is zijn droom weer voorbij.

Door Troy, geleden