Wat ik vandaag de dag mis op straat, is de saamhorigheid en het medeleven voor elkaar.
Het is zaterdagochtend 10.00 uur. Ik ben opgestaan met een lach want de zon schijnt en ik voel me gewoon lekker in me vel. Vandaag wordt een dag van vrolijkheid en beleefdheid. Op weg naar de bakker kom ik meerdere bewoners van mijn wijk tegen.
Zzzzzzzzzzzz …….zzzzzzzz …….. tringggggggg tringggggggg.
Godsamme, ik schrik me rot; alwéér die benedenbel; dat is de tweede keer al deze maand. De benedenbel en de bovenbel verschillen namelijk van toon, dit om de huurder niet in verwarring te brengen. Scherp als ik ben loop ik meteen naar de huistelefoon en zeg op mijn vriendelijkst: JAAAAA?
Even met Gert-Jan Morsink gebeld: “Goedemiddag, Oplopers hier. Mag ik je even storen?” Zo’n prijsvechter als Sandd wordt natuurlijk gekenschetst door een ‘platte organisatie’, vandaar dat de directeur van deze postbezorgingsbeunhaas zelf het toestel opnam. Handig, dat scheelde me weer een hoop gezeik met weerbarstige secretaresses. “Zeg Gert-Jan, kan ik via jou ook bombrieven en enveloppen met Antrax versturen?” Woedend vroeg de opperpostbode mij, waar ik deze aantijging op baseerde. Dat maakte ik hem snel duidelijk:
“Ik vond hem vorig jaar beter” zijn de woorden die mijn zwager komende tweede kerstdag ongetwijfeld tot me gaat spreken. Hij refereert dan aan de conference die de avond voor kerst uitgezonden zal worden. Refereert hij namelijk elk jaar aan. Ik heb aan veel dingen een hekel rond de jaarlijkse feestdagen, maar hij spant de kroon. De kwal. Rechtstreeks weggelopen uit een reclame voor de Leidse onderwijsinstellingen. Hij heet Charles en geen Wouter, maar verder gaat de vergelijking helemaal op.
Als onze kat lekker de tuin ingaat, houd ik hem regelmatig in de gaten aangezien hij nogal eens de heining overduikel en dan gezellig bij de buren op visite gaat. In zoverre nergens geen last, behalve als die Turkse buurvrouw aan de overkant haar was ophangt en dan hoor ik het al, zoals gewoonlijk.
