Met een glas rode wijn in onze handen zitten we naast elkaar, op het Kloetingse dorpsplein, tegen het muurtje van de kerk. We bekijken en beoordelen de aanvoer van de verse lentefeest-gasten. Omdat het dit jaar op zijn `Amerikaans` is, sjouwen ze allemaal iets mee. Bier, wijn, chips, soep, taart, het maakt niet uit wat. Het wordt bij binnenkomst op een grote tafel neergezet en het feest is pas klaar als alles op is.
Boven het door brandstapels verlichte en schemerige oer-tafereel valt de digitale klok die erboven hangt nogal uit de toon. De gifgroene cijfers op het donkere display houden zich niet aan het aantal bestaande uren en tellen vliegensvlug, bijna onnavolgbaar en oneindig door.
Het is kil vannacht. Zelfs het warme dekbed kan het niet doen verdwijnen. De kou komt van binnen. Ze kijkt op de wekker en baalt dat het pas vijf minuten later is. Zuchtend probeert ze de slaap te vatten. Nog drie uur te gaan voordat die rotwekker haar uit bed schreeuwt.
Soms kom je op je pad harde tegels tegen, daarover kun je struikelen. Dan sta je weer op, en loopt verder, een ervaring rijker door de val en hopende en oplettend dat het je niet weer gebeurt. Je loopt wat voorzichtiger het harde pad des levens op, hopende dat je er niet afglijd.
In de hete zomer van 1978, pakten mijn vriend en medekraker John Deere en ik een paar onderbroeken, een tandenborstel en ons paspoort in een zo klein mogelijke rugzak en gingen richting het zuiden. Liftend natuurlijk, want we bezaten geen hol en het interesseerde ons nog minder en als dat een dag niet lukte, namen we de trein, zonder kaartje te kopen. Totdat wij er werden uitgedonderd. Voor het eerst van mijn leven zag ik de bergen en sneeuw in de zomer.
