Potjandorie

Ik ben moe. Godverdomd ik ben moe en waardoor, waarom of waar is mij vrij onbekend al kan ik natuurlijk speculeren. Een ongenadeloze kater? Geslapen op een spijkerbed? Geneukt als een konijn? Een paar kilometer door de regen gerend? De laatste druppeltjes alcohol die zich nog in mijn bloed bevind? Naakt ondersteboven het volkslied gezongen met een speer door mijn keel? Een combinatie van enkele, zonet genoemde dingen, maar wat doet het ertoe? Helemaal niets en alles. Net waar je ziekelijke, zinloze interesse huist of verhuist.

Kwelgeest

Het deed pijn. Vijftien seconden en vierendertig knopen in mijn maag.
Niemand wist waar ik vandaan kwam. Toch, het had gekund dat ik het gewoonweg zelf niet wist en mijn confusie op alle anderen projecteerde.
Verwardheid is een staat van zijn, het is geen keuze. Maar even, na die eerste korte steek van wanhoop leek het heerlijk om in die wereld te blijven. Om geen heden te hebben, geen verleden, en bovenal geen toekomst om me zorgen om te maken.

Ik heb de waarheid in pacht

Nee, nee. Kauwen, kauwen en nog eens kauwen. Alleen het speeksel mag je doorslikken, niet de paddestoelen. In gedachten herhaal ik keer op keer het advies van de dealer die ons de ‘’psilocybine’’ zoals hij dat noemde heeft verkocht.

Sportyfus

Sommige dingen hebben zin, vele zijn domweg stompzinnig. Ongezonde strijd op sportief vlak valt in de laatste categorie. Maar besmet door inborst of omgeving: het is te genezen. Als dubbelgehandicapte spreek ik uit ervaring. Vele sporten heb ik namelijk met liefde bedreven, tot het moment kwam dat ik ziekelijk tekeer ging en mijzelf uitschakelde.

The Blues

De gloss op haar lippen plakt. Op haar wangen zit de mascara van de avond ervoor geklonterd. Geen mogelijkheden om zich af te schminken vannacht. Vannacht was wild en passioneel, voor zover ze zich kan herinneren. De grote hoeveelheid drank die ze gisteren heeft genuttigd eist zijn tol. Met een bonkend hoofd loopt ze naar het toilet alwaar de voedselresten in een bonte schakering in de pot gutsen.