Job Cohen(62) is in mijn ogen niet de juiste man op de juiste plaats. Hij lijkt me een aardige kerel, maar dat is waarschijnlijk ook de reden dat het er zo onnatuurlijk uitziet wanneer hij zijn collegalijsttrekkers moet afvallen. Ik zie Cohen liever in een schommelstoel op zijn veranda genieten van de ondergaande zon. Zijn kleinkinderen om hen heen, zakje werthers originals erbij, en dan voorlezen. Zoiets.
Hier ziet ik dan, bepakt en bezakt, klaar om te vertrekken. Het is zover, we gaan straks rijden.
Het voelt vreemd, nog steeds dringt het niet tot me door, dat ik vanaf morgen voor vijf maanden in een ander land bivakkeer. Toen ik het idee opperde, leek het op een soort van fantasie, alsof het toch niet door zou gaan. Nu, zes weken later blijkt het pure werkelijkheid te zijn.
Denkend aan het RTL Carré debat van vanavond, zie ik vooral de shots in de pauzes voor me.
Job die bestookt wordt door een heftig gebarende Diederik Samsom en over diens kaalgeschoren schedel naar een verre einder tuurt.
‘Mijn hemel, waar ben ik aan begonnen’, hoor je hem denken.
Zaterdagmiddag, half 6. Nietsvermoedend zit ik in de trein. Eerste klas. Bij Almere Strand duvelt er een batterij vrouwen de coupé binnen. Van het soort dik, luidruchtig en provinciaal. ‘Oh hier is het lekker rustig Thea, ben ik hé-le-maal aan toe, aan rust’, roept er eentje, terwijl er een pakketje goodies uit haar IKEA-plunjezak tuimelt. ‘Ja heerlijk zeg, onze voetjes hebben het ook zo zwaar gehad vandaag. Wat een gesjouw en alles’, antwoordt Thea. Oh My God denk ik, heb ik dit? De dames zijn naar de Libelle Zomerweek geweest en hebben een zá-li-ge dag achter de rug.
Jan Dijkgraaf zat aan tafel bij Pauw en Witteman. De hoofdredacteur van HP/De Tijd verdedigde het beruchte interview van De Telegraaf met Ruben, hét Nederlandse jochie van dé vliegtuigcrash. Jan had er zelf niets mee te maken, maar vond het nodig om dit misbruik van persvrijheid goed te praten.
