Riooljournalistiek?

Wat is belangrijker: het nieuws, of hoe de nieuwsbrenger aan het nieuws is gekomen? Deze vraag lijkt momenteel de gemoederen in Nederland knap bezig te houden. Mij ook. Het verhaal van de negenjarige overlevende van het vliegtuigongeluk in Libië heeft de Telegraaf heel wat abonnementhouders gekost. Het ging er niet om, dat het interview dat Jolande van der Graaf met Ruben gehouden had niet goed genoeg was, nee, het ging om de manier waarop de journaliste aan deze informatie gekomen was.

Mis het niet!

Het heeft even geduurd, maar eindelijk komt het er van. Na het grote succes van Uitzending Gemist wordt binnenkort Debat Gemist gelanceerd. Hèhè, dat werd tijd. Vanaf komend najaar worden alle Tweede Kamerdebatten op een site gezet. Het wordt mogelijk om alle debatten zowel live als in herhaling te volgen. Ik kan niet wachten! Zo snel mogelijk wil ik een nieuwe computer hebben om al het Haagse vuurwerk te kunnen volgen. Als een malle vlieg ik over de PC-afdeling van de V&D.

Tot op het bot

Een enkele keer kom een bericht tegen in de krant of op het internet welke me tot op het bot weet te prikkelen.

Ik heb het dan niet over de “standaard” berichten.
Overvalletje gepleegd hier, moordje daar gebeurt of Keeshond verwerkt pup bij Whippet ik lig er niet meer wakker van.
Neen, mijn trigger ligt eerder bij berichten als: “Flaporen redden 6-jarige jongen van dood.“
Nog mooier is het bericht: “Man belt 27.000 keer naar hulpdiensten.”

Rust zacht, bruggenbouwer!

De hand over hand toenemende verharding in samenleving en politiek. De straatvechtersmentaliteit die steeds meer de kop opstak in de politieke arena. Zaken waar Hans Dijkstal niet gelukkig mee was. Dijkstal was als bruggenbouwer in plaats van schreeuwlelijk niet meer in zijn element in ons parlement. Daarom besloot hij in 2002, na een gevoelige verkiezingsnederlaag van zijn VVD, de actieve politiek te verlaten. Ik heb dat altijd een groot verlies gevonden.