De christenunie wil dat er geen vrachtwagens meer op zondag rijden. Ze hebben hiervoor een ijzersterk argument: ‘de andere landen doen het ook!’. Als gunstige bijkomstigheid noemen ze terloops dat het natuurlijk ook bij zou dragen aan de zondagsheiliging.
Met de feestdagen bijna weer in het zicht is het traditiegetrouw de gewoonte om allerlei zaken te overdenken en onze naastenliefde te tonen. Maar wat is er in dit doodzieke land nu nog voor positiefs te overdenken? Intolerantie, discriminatie, geweld en corruptie voeren hoogtij aangevoerd door de graai en snaaicultuur van het haagsche pluche die zo’n totaal gebrek aan zelfkritiek en maatschappelijke betrokkenheid ten toon spreiden dat ze onderhand een karikatuur van zichzelf geworden zijn.
Even met de fractiekamer van de ChristenUnie in de gemeente Midden Drenthe gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. Ik doe aan waarzeggen. Ik weet zeker dat ik nu heel snel uw fractievoorzitter aan de lijn krijg.” En inderdaad, in een wip had ik de heer Bent aan de telefoon. Nieuwsgierig vroeg hij mij, waarmee hij mij van dienst kon zijn. Dat was de eerste fout. De dienst is zondag pas. Twee keer, trouwens. De heer Bent kon niet lachen om mijn gebbetje. Jammer, want als goedgemutst columnist houd ik wel van een geintje, zo op zijn tijd. Dus ik kwam terzake, en vroeg de getergde fractievoorzitter: “Klopt het, dat je bezwaar hebt gemaakt tegen een folder van het dorpshuis, waarin tarotcursussen worden gepromoot?”
Respect voor dieren, zo noemt het ALF (Animal Liberation Front) zich tegenwoordig. Marketing-technisch een sterke keuze, daar het bevrijden van dieren vaak gepaard gaat met criminele methodes, en in recent verleden tot de dood van vele dieren heeft geleid. Een groepnaam met ‘Respect’ erin, wekt daarentegen meer vertrouwen. Vertrouwen dat, zo blijkt al snel uit hun laatste actie, volledig misplaatst zou zijn.
Even met het advocatenkantoor gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. Meester Vermeeren in de buurt?” Fluks werd ik doorverbonden met de jurist in kwestie, die een enorme hoeveelheid onbegrijpelijke wartaal uit begon te slaan. Iets van dat ‘ie bij mij beleefd informeerde, inzake welke kwestie ik meende hem te mogen disponeren, terwijl hij juist druk doende was met zijn studie van importante jurisprudentie aangaande de wettelijke grondslag ex jure voor de kledingregels in een gehospitaliseerde omgeving. Of iets van die strekking. U begrijpt, dat ik die woordenbrij niet helemaal kon onthouden. Dus ik slikte mijn opkomende lachbui in, en vroeg: “Zeg Frank, als je in de rechtszaal aan het werk bent, draag je dan een toga?”
