De ene na de andere ijsberg stort in zee, de ijsberen verdrinken in de noordelijke ijszee, de Eskimo’s zakken massaal door het ijs en de gletsjers smelten helemaal weg. Bij het zien van zoveel ellende moeten wel de tranen in je ogen staan. Na het zien van “An inconvenient truth” houd je het gevoel over dat nu de tijd is aangebroken om te handelen.
Na elf jaar in de randstad gewoond te hebben, in een villadorp tegen de duinen aan, verhuisden we met ons jonge gezin naar een piepklein dorp aan de Linge. Het was emigreren. We spraken nog net ongeveer dezelfde taal. Hoewel het even duurde vóór ik begreep dat ‘temékus’, straks betekende en skutsen, schaatsen.
Met verwondering heb ik vorig weekend naar schaatsen gekeken. Ik bedoel de schaatspakken. Die zijn tegenwoordig allemaal erg aerodynamisch. Elke honderdste van een seconde telt. Het verschil tussen een gouden plak en een vijfde plaats. Maar er zijn grenzen.
Ik ben een mens met een sterke behoefte aan vaste grond onder mijn voeten, letterlijk. Als kind heb ik erg lang een enorme angst voor water gehad. Vooral in de zee, waar je je eigen voeten niet kon zien. Even geen bodem voelen bracht me in paniek….
“Drie maal toeteren”, Ab is er klaar mee.
“Excuus”, met warme schaamteblossen wordt de met dozen oranje snorren gebarricadeerde achterdeur van Thialf door een verraste steward ontzet. Net als het invalidentoilet bij gebrek aan moeilijk plassende cliëntèle als veredelde voorraadkast dienst doet, is ook deze bij wet verordonneerde kruipruimte volgestouwd met onverkoopbare merchandising.
