Voetbal

Het dak was open. Het was fris. Met mijn handen diep in de zakken en mijn kin in de kraag van mijn jas probeerde ik in te schatten wanneer de zon mij zou bereiken. Rij 21, stoel 250. Het zou nog wel even duren. Naast mij zat een jongen. Ik kende hem niet. Hij was zeven schat ik. Tussen mij en zijn vader in was hij in afwachting van wat er zou komen. Het jack goed dicht en de rood witte sjaal om de hals. Hij was beter op de kou voorbereid dan ik. Jong en ontvankelijk voor goed advies. Hij wel.

Het begint weer te kriebelen

Het leed is geleden. De overwintering op mijn Nova Zembla is voorbij. En ik ben niet de enige die weerkeert. Lust en liefde zijn terug van weggeweest. Moeder Natuur geeft het leven een schop onder zijn kont. Kom op, nu heb je wel lang genoeg stilgezeten.

Foppe op Gibraltar

Gibraltar wil bij de UEFA. Een normaal mens slaat zo een bericht lachend over terwijl hij een slok van zijn ochtendkoffie neemt. Zo niet ik. Het bericht fascineert mij. Voetballen op een rots vol met makaken die ondertussen de netten uit de doelen vreten.

Pepe

“16-jarig meisje verdachte van tientallen inbraken“, toont het krantenartikel onder mijn gepelde mandarijnschilletjes.
“Waar gaat het toch heen met de jeugd”, mompelt het, mij onbekende, fossiel dat noodlottig naast me is komen zitten, terwijl ze luidkeels kauwend haar boterham verwerkt.

Eurovision-leaks

Ik heb het geprobeerd, echt waar. En een week lang is het ook gelukt. Zeven dagen heb ik mijn mond erover kunnen houden. Het was moeilijk, maar ik heb het gered. Maar nu moet het er uit, ik mag het niet meer voor me houden.

De eerste dag

Het grauwe donkerbruine interieur van Heathrows Terminal 4 is troosteloos. Net zo troosteloos als de grauwgrijze Britse winterlucht erbuiten. Trouwens ook net zo troosteloos als het grauwgrijze Engelse wolkendek in de zomer, maar dit terzijde. De doorvoerhaven naar intercontinentale bestemmingen nodigt uit om er zo snel mogelijk de pleiterik te maken.

Ervaringsdeskundig

Ik ben een praktisch mens. Ik leer beter in de praktijk dan uit een boekje. Door veel mensen wordt dat gewaardeerd. Ik ben wat je noemt “een doener”. Ik pak de zaken meestal fysiek aan. Dan zie ik vanzelf wat er verbeterd moet worden. Ik moet het voelen zeg maar. In het begin gaan dingen vaak niet helemaal goed, maar al doende leer ik.

Moe-landers

15 Februari

Moe-landers. Je moet er toch maar op komen. Samen met het islamitisch stemvee, de hangallochtonen en de uitgeprocedeerde kindernegertjes zijn we toch maar een mooi, poetisch mengelmoes landje aan het worden.

Van de andere kant

Je zal het maar zijn. Als jongetje al niet geïnteresseerd in autootjes en voetbal, je kleren altijd schoon en onweerstaanbaar geobsedeerd door Barbie. Niet met de intentie haar de kleren van het lijf te rukken, maar vanwege de geweldige outfits die je altijd vliegensvlug over haar plastic lijfje trok. Soms had je zusje een heuse Ken in haar bezit waar je mee mocht spelen, maar die tot je teleurstelling niet zoveel keuze in zijn garderobe had. Daarentegen wel één vreemd intrigerende bobbel op kruishoogte.

Vertrouwen

Je moet erop vertrouwen dat iedereen rechts blijft rijden in Nederland en stopt als verkeerslichten op rood springen.
Maar wat als blijkt dat tal van afspraken ons vertrouwen niet waard blijken te zijn?

Pee-Es één

“Klop klop”.
“Bent u al wakker mevrouw van der Zande?”
“Mmmmm. Zet maar neer, ik kom er zo uit.”
Marieke, die stage loopt in bejaardencentrum “Het gulden geluck”, zet het dienblad met de boterhammetjes, het eitje en het kopje thee op de tafel.
“Gefeliciteerd met uw drieëntachtigste verjaardag, mevrouw van der Zande!”
“Ja ja, al goed meissie, bedankt.”

ColumnXcolumn

“Dat zijn toch geen columns op ColumnX?” Bevlogen spreekt hij me toe. “Jij zou dezelfde scherpe tong eens op papier moeten zetten die je in gesprekken hebt, dat zou pas een Column zijn!”
Het klopt dat ik erg gevat kan zijn in mijn uitspraken. Maar dat op ColumnX geen columns zouden staan?
Even denk ik aan het werk van Simon Carmiggelt. Dat waren ook geen zwaar provocerende teksten. Maar Simon schreef dan ook “Cursiefjes”. Is dat iets anders als een column?
“Op ColumnX staan alleen maar leuke verhaaltjes” oreert hij verder. “Een column moet uitdagen, scherp zijn,…..” Ik hoor het even niet meer, mijn eigen gedachten overstemmen het betoog. Wat is een column nou precies?