Wetenschappelijk is het inmiddels min of meer bewezen dat vogels gebruik maken van magnetietdeeltjes die in de zenuwuiteinden van hun snavel zijn gevonden. Ook is er geconstateerd dat vogels in hun hersenen over een zekere Cluster N. beschikken en zij zouden daardoor kunnen navigeren op het magneetveld van de aarde. Via deze weg kunnen ze kaartlezen én beschikken zij over een ingenieus navigatiesysteem waar TomTom nog een puntje aan kan zuigen. Na de overwintering vinden ze exact hun plek van vertrek terug, ze weten waar zij heengaan en doen dat zelfs perfect op elkaar afgestemd, vliegend in formatie, zonder files of botsingen.
Katten hebben ook iets heel bijzonders. Geen microscopische magnetietdeeljes maar een dusdanig ontwikkeld reukorgaan en tastzin dat ze hun huis altijd terugvinden. Als de eigenaar van de kat – al is het maar zeer de vraag of iemand eigenaar van een kat kan zijn… – verhuist kan de kat na enkele weken gewenning aan de geuren het nieuwe huis perfect opsnorren.
Zo liet ik drie weken geleden mijn twee wandelende takken vrij. Ik begon met 4 takkies maar na enkele maanden legde één het loodje. Die kon niet tijdig zijn habitat terugvinden en stierf aan uitdrogingsverschijnselen. Drie weken geleden lag Takkie 2 gelijkend op een dood takje levenloos op de bodem. Vrezend voor de leventjes van de achterblijvers, die blijkbaar niet goed gedijden in de vaas, ondanks de wekelijkse voorziening van verse klimop bedacht ik dat het humaner zou zijn om ze hun vrijheid terug te geven. In mijn wijk groeit er volop voedsel en ik zette de vaas buiten in de tuin en riep: ‘Ga en vermenigvuldig U!
De volgende dag was de vaas leeg. De twee takkies waren de wijde wereld in getrokken. Ik troostte mezelf met de gedachte dat vrijheid voor een ieder het hoogste goed is dus waarschijnlijk ook voor wandelende takken.
Gisteren was ik mijn tuin en beetje aan het fatsoeneren en vegen en zag de vaas staan die ik daar drie weken geleden had neergezet. Weemoedig dacht ik terug aan mijn vriendjes.
Tot mijn stomme verbazing bungelde aan de inmiddels verschrompelde klimop en met een laag regenwater gevulde vaas één takkie! Ik wilde hem uit de vaas trekken maar met zijn kleefpootjes hield hij zich stevig vast. Hij wilde niet!
Niet alleen vogels en katten vinden dus altijd hun huis terug maar blijkbaar ook wandelende takken.
Ik durf te beweren dat ik hier een belangrijke wetenschappelijk ontdekking heb gedaan hetgeen vraagt om verder onderzoek.
In dat kader heb ik een brief geschreven aan de faculteit Biowetenschappen in Utrecht.
Takkie 3 óf 4 hangt inmiddels genoeglijk in zijn vaas in de kamer, met een laagje fris zand op de bodem en verse klimop. De vaas staat open want hij gaat toch nergens heen. En gaat hij aan de wandel dan vindt hij zijn weg wel weer terug…
7 reacties
troubadour · 16 oktober 2015 op 12:51
Zo ben ik benieuwd wat voor deeltjes er in mijn, …ach laat maar, ook al vinden ze niks, ik blijf hem toch achterna lopen. Jammer dat jij seksistisch getinte opmerkingen zo veroordeelt Esther, nu moet je je beperken tot een verhaaltje over die pokke takke takken..
Vriend Troub
Esther Suzanna · 16 oktober 2015 op 14:26
*grijns* Ik ken je een beetje Troub, dacht ik zo…
Ik moest lachen dus…
Maaruh, wat vond je er eigenlijk van? Qua stukje dan…
*knipoog*
troubadour · 17 oktober 2015 op 09:16
Een leuk stukje! Op elk criterium dat je maar kunt bedenken scoor je voor mij een voldoende. Een schrijver die heel ver durft te gaan, op alle gebied, en die een keurig stukje schrijft, die lees ik liever dan een keurige schrijver die een keurig stukje schrijft. Het feit dat die eerste schrijver zomaar ontiegelijk uit zijn bol kan gaan, en de tweede schrijver niet, dat geeft me dat lievere gevoel.
Ooit bekende een schrijver dat hij niet van seksistische opmerkingen hield. “Oei”, dacht ik. Lieve groet van Troub.
Mien · 16 oktober 2015 op 13:04
Charles D. zou hier zeer verheugd over zijn. Ik durf het woord takkenrukker nu even niet meer in de mond te nemen. Dan krijg ik vast billenkoek van … Leuk stukje Esther Suzanna. En dan is het nog niet eens voorjaar!
Esther Suzanna · 16 oktober 2015 op 14:27
Haha, billenkoek gaat nou even net weer een takkie..eh tikkie te ver, Mien.
trawant · 16 oktober 2015 op 14:45
Wat vond ik er van:
Een leuk verhaal en lekker ritmisch opgebouwd naar de ontknoping.
De zinnen lopen soepel, de gebeurtenissen volgen elkaar logisch op en de taal is beeldend. Ik zie de vaas, de tak en de tuin.
Ook wat vette weetjes ertussendoor die me meteen deden denken
aan het vogeltje dat iedere ochtend rond dezelfde tijd tegen ons raam tikt en ook echt een roodborstje blijkt te zijn. Maar voeren daar beginnen we nog niet aan.
De aangekondigde brief vraagt om een vervolg.
In cijfers zou ik zeggen 8 ( en ook een plakplaatje!)
Esther Suzanna · 16 oktober 2015 op 19:55
*blij!*