Mijn tante Ans, of eigenlijk niet mijn echte, meer een Wahlverwantschafte tante is dood. Had ik haar zelf uitgekozen of koos zij mij? Ik weet nog goed dat ze voor eerst bij ons thuis kwam. Een tengere, in het zwart geklede, een zeer elegante tante die ik mezelf graag toeeigende. Was het om het zwart, want ik droeg toen bij voorkeur zwarte jurkjes net als zij. Of was het mijn bos met krullen die ik van haar had kunnen erven. Als ik tenminste er een van haar geweest zou zijn. Ik had haar talent wel willen erven en daarom wilde ik graag bij haar logeren om te leren en dat mocht. Ze had een antiquariaat in Den Bosch. Een winkel die bijna omviel van de boeken. In het midden stond een grote huiskamertafel met een dik donker – of was het dieprood – tapijt. As, koffie, koek en wijn verdwenen in het kleed. Waarschijnlijk ook zweet en tranen maar daar spraken we niet over.
Kletsend koffiedrinkend en almaar rokend zaten daar Ans en Miep. Tweelingzussen samen. Opvallend was dat Miep het stoerste oogde, een echte Marva, maar eigenlijk was het de frêle uitziende Ans die het sterkste was.
De winkel leek wel een chaos maar Ans wist precies wat waar stond. En ook wist ze precies een boek op waarde te schatten. Het waren allemaal oude boeken, tweedehands, maar ook antiquarische exemplaren en op het verzinkkleed lag een grote folio met een prachtige leren band die ze nauwkeurig aan het beschrijven was.
Daar leefde ze in haar winkel. Het was gezellig en goed. Het bruiste van creativiteit want ze maakte ook de afbeeldingen en omslagen voor de catalogi. En zo begon ik te dromen van een antiquariaat. Zij was het die zei dat het kon, maar je moest het wel durven. Zij was begonnen toen bleek dat haar man het geld voor het grote gezin op had gezopen, eerst boekje voor boekje en gaandeweg werd het meer. Haar man was haar dienaar geworden en reed haar naar veilinghuizen en beurzen tot aan zijn dood. Daarna waren het anderen die haar bijstonden in het antiquariaat.

Zo had ze mij ooit de antiquariaatscatalogus van haar dochter getoond. Onovertroffen. Maar ze was nu dood. Ik leek op haar, had ze gezegd. Mijn moeder vond dit minder, maar ik vond het wel fijn. Dan was ze dus toch een beetje van mij.
Elke beurs moest ik even naar haar toe en in de soms super sjieke beurzen stond haar huiskamertafel met het diepe donkerrode – ietwat morsige tapijt – te midden van haar eigen donkere boekenkasten, bloemen, koffie en een enorme asbak. Maar vooral ook die bijzondere boekencollectie.
Op een dag vroeg ik haar waar ben je nou het trotste op en zei zij heel zachtjes: op mijn geborduurde boekbanden in de koninklijke bibliotheek. Dus lieve Ans, ik zet je foto, die vandaag in de krant stond, naast je roodgeborduurde boekband met lege vellen. Tussen mijn familie in de fotolijsten op mijn kast. Naast mijn droom.

Categorieën: Diversen

15 reacties

pepe · 16 maart 2007 op 13:31

Prachtig weer.
Tante Ans is niet meer, toch hoop ik van harte dat jouw droom mag uitkomen.
Een tante Nana met winkel mag er van mij best komen, wie weet kom ik dan een keer snuffelen tussen de oude boeken.

Eddy Kielema · 16 maart 2007 op 13:38

Mooi eerbetoon!

Li · 16 maart 2007 op 13:41

[quote]Een winkel die bijna omviel van de boeken. In het midden stond een grote huiskamertafel met een dik donker – of was het dieprood – tapijt. As, koffie, koek en wijn verdwenen in het kleed. Waarschijnlijk ook zweet en tranen maar daar spraken we niet over.[/quote]

Wat een prachtige sfeertekening Nana.
Ik ‘voel’ het met al mijn zintuigen.

Li

SIMBA · 16 maart 2007 op 13:46

Oef, moest je alweer afscheid nemen!
Mooie column.

pally · 16 maart 2007 op 14:33

Treffend de geschreven foto van je tante Ans en haar omgeving neergezet, Nana!

En soms is een niet echte tante er juist wel een.

Heel mooie column!

Groet van Pally

arta · 16 maart 2007 op 14:40

Soms voelt niet-familie als méér familie!
Heel mooi neergezet, Nana.
Leuk ook om vaker van je te lezen!
🙂

miltenburg · 16 maart 2007 op 14:45

Net zoals Li al zij vind ik ook dat de situatie als een foto neerzet. Dat vind ik een boeiende manier om te schrijven, want zo heb je echt een beeld bij het hele veraal. Ga zo door;)

WritersBlocq · 16 maart 2007 op 15:22

Jeetje, wat een mooi plaatje Nana. Het lijkt wel een soort levensliedje.

Dees · 16 maart 2007 op 19:21

Nana laat zich zien. En is mooi om te zien. Mooie column over een zo te lezen mooi mens (twee mooie mensen).

Anne · 16 maart 2007 op 21:49

Mooi Nana, en dat kleed, dat dikke kleed, dat beeld zal me bij blijven..

KawaSutra · 16 maart 2007 op 22:39

[quote]…een Wahlverwantschafte tante …[/quote]

Leuk die verwijzing naar nicht en tante in het werk van Goethe (Die Wahlverwandtschaften).
Ik vind het een prachtige column Nana met heel veel mooie sfeertekeningen. Ik heb het als een film gelezen.

Nana · 16 maart 2007 op 22:54

Misschien komen er nog wel meer filmpjes over Wahlverwandtschaften…met muziek dan. ;-)Soms moet je je eigen familie kiezen of maken.
Enne Pepe je bent welkom hoor…

DreamOn · 17 maart 2007 op 16:22

Erg mooi Nana!
Groetjes DO

Ma3anne · 18 maart 2007 op 10:25

De beschrijving van het tafelkleed spreekt boekdelen.
Het beeld blijft hangen.
Sterkte met dit verlies.

Joy · 18 maart 2007 op 15:28

Mooi omschreven. inderdaad veel sfeer

Geef een antwoord