Je kunt er de klok op gelijk zetten. Als je hem over straat ziet lopen is het vier uur in de middag. Het tijdstip dat zijn tweede huis de deuren opent. Onder het genot van een biertje neemt hij plaats voor zijn beste vriend Jack en geeft hem een bemoedigende schouderklop. Vervolgens trekt hij zijn portemonnee want Jack zit altijd om geld verlegen. Ze hebben een speciale band; die twee. Hij kan al zijn problemen bij hem kwijt wanneer hij maar wil, want Jack is er altijd. Hij maakt als het ware deel uit van het meubilair. Gesprekken met zijn vriend liggen altijd prettig in het gehoor; die ratelt aan een stuk door. Een aangenaam tijdverdrijf, een geduldig oor; wat wil een mens nog meer?
Heel af en toe lost Jack een deel van zijn schuld af. Dan zie je het gezicht van de gulle gever opklaren. Een rondje voor de hele zaak moet verhullen dat hij de rest van zijn investering waarschijnlijk nooit terug zal zien. Maar dat is niet zo erg, hij is de tel toch allang kwijtgeraakt.
Soms hebben ze ruzie. Wanneer Jack een andere bezoeker heeft uitbetaald kijken ze elkaar de hele dag niet aan. Dat was tenslotte geen onderdeel van de onderliggende verstandhouding. Maar die ruzies duren nooit lang, tenslotte weet je bij Jack nooit wanneer hij weer over de brug komt.

Wat zijn vriend Jack niet weet is dat zijn leven inmiddels in een diep dal terecht is gekomen. Door zijn vrijgevigheid en hartelijke sociale contacten is hij in de loop der jaren diep in de schulden geraakt en kan hij nog maar nauwelijks zijn huur betalen. En als zijn dochtertje tijdens het weekeinde bij hem komt logeren moet hij alles bij elkaar garen om haar een aangenaam verblijf te kunnen bieden. Het is niet makkelijk om van een WAO-uitkering rond te komen en zeker niet als je in het traject van de schuldsanering bent beland.

Eigenlijk is zijn dochtertje zijn enige reden om Jack even opzij te schuiven. Alleen tijdens haar aanwezigheid kan hij de knagende verleiding weerstaan. Dan maakt hij nieuwe plannen voor de toekomst; zijn dromen om zijn baan als vrachtwagenchauffeur weer op te pikken. De kranten worden uitgepluisd op geschikte vacatures en vervolgens de mooiste sollicitatiebrieven geschreven. Hij neemt zich voor om Jack vaarwel te zeggen zodra hij de nog openstaande barrekening kan betalen. Want diep in zijn hart weet hij ook wel dat Jack een slechte invloed op hem heeft. Ook het drankgebruik zal hij minderen. Een biertje mag dan gelijk staan aan een sneetje brood maar dat zal hij vanaf nu niet meer gebruiken als excuus om weer de fout in te gaan.

Het is weer zondag. Tijd om afscheid te nemen van zijn dochter die net zijn koelkast heeft beplakt met een schema waar haar vader zich de komende week, als zij er niet is, aan dient te houden. Een schema van opstaan, ontbijten, huishoudelijke taken verrichten en op tijd warm eten. Volgende week zal ze controleren of hij zich aan haar schema heeft gehouden. Vrolijk zwaaiend en na een dikke kus neemt ze afscheid van haar vader. Met tranen in de ogen zwaait hij haar uit vanaf zijn balkon. In de verte is nog net het dak zichtbaar van zijn oude woning die hij jaren geleden heeft moeten verlaten na de echtscheiding. Gelukkig woont zijn dochtertje in de buurt zodat hij haar vaak kan zien.
Dit in tegenstelling tot zijn oudste dochter uit een eerder huwelijk. Dat contact heeft nooit een kans gehad door zijn drukke bestaan als internationaal chauffeur. Misschien kan hij die sollicitaties toch nog maar beter even uitstellen tot zijn dochtertje wat groter is. Hij is nu zo belangrijk voor haar en zij voor hem en de kans dat hij haar dan kwijtraakt is onverdraaglijk.

Terwijl hij de geschreven sollicitatiebrieven verscheurt loopt hij terug naar de keuken. Hij neemt zich voor het schema van zijn dochter te volgen maar tekent alvast wat kruisjes in voor het geval hij het zou vergeten.
Hoe laat is het eigenlijk….?

Categorieën: Maatschappij

Avatar

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

19 reacties

Avatar

Dees · 10 juli 2006 op 08:53

KawaSutra, denk ik 😀

(sorry, wil er ook een goed hebben, leuk om weer eens iets van jouw hand te lezen en mooie column)

Avatar

KingArthur · 10 juli 2006 op 10:06

Mooie tekst weer. De titel vind ik in dit geval net te negatief gekozen of begrijp ik het verkeerd? Het is toch nooit te laat.

Avatar

Mosje · 10 juli 2006 op 11:42

Ik sluit me aan bij Desa, denk ook dat deze van Kawa is.
Mooi stukje weer.

Avatar

Eddy Kielema · 10 juli 2006 op 14:29

Kan het ook niet zo zijn dat iemand onder de naam van iemand anders een column instuurt? Niets is meer zeker in deze tijden… Is Kawa wel Kawa…???

Avatar

DreamOn · 10 juli 2006 op 15:24

Mooie column, Kawa. En wat heerlijk, dat je niet eest hoeft te raden! Een rustig gevoel.

Eén puntje van kritiek:
[quote]De kranten worden uitgepluisd[/quote]
moet volgens mij zijn:
De kranten worden uitgeplozen.
Maar verder een mooie krul en een sticker van je favoriete motor! 😀 😀 😀

Avatar

Eddy Kielema · 10 juli 2006 op 15:52

[quote]een mooie krul en een sticker van je favoriete motor[/quote]
Ik vind dat Kawa op zijn minst een kus van de juf verdiend heeft! 🙂

Avatar

DreamOn · 10 juli 2006 op 15:56

Nee Eddy, 🙁 dat mag tegenwoordig niet meer. Voor je het weet heb je een proces aan je broek hangen. Ik houd het toch maar bij die krul en sticker. Ik weet zeker, dat Kawa daar blij mee is. 😉

Avatar

WritersBlocq · 10 juli 2006 op 21:20

Titel en uitsmijter kloppen in mijn kijkers juist wel.
Mooi geschreven hoe iemand zijn leven lelijk vergooit.

Avatar

KawaSutra · 10 juli 2006 op 22:54

Tja, eens een gokker; altijd een gokker. Dus in mijn optiek, King, is het vaak te laat. Maar een beetje optimisme kan geen kwaad, daar heb je gelijk in.

@Eddy, Kawa is alleen Kawa als er Kawa op staat! 😀

Tot slot Trudy: :red: Je hebt helemaal gelijk, ik heb nog hoopvol het internet afgezocht maar je hebt gewoon gelijk. Een sterk werkwoord is een sterk punt! En ik zal je niet vervolgen! 😀

Avatar

sally · 10 juli 2006 op 22:59

Heel mooi stukje Kawa. Ik sluit me bij WB aan.

liefs
Sally

ps. Erg fijn dat jij ook eens een foutje maakt 😀

Avatar

DreamOn · 11 juli 2006 op 00:09

Bedankt Frans, daar krijg je een dikke zoen voor! :kiss:

Avatar

Li · 11 juli 2006 op 11:23

Triest verhaal. Mooi ingetogen geschreven. Zo iemand eindigt vaak, met het goedkoopste halve litertje dat er in de supermarkt te koop is, in een bushokje.

Ik raakte de draad ietwat kwijt bij het dochtertje. In mijn fantasie zag ik een klein hulpeloos meisje. Toen ik verder las, bleek ze in staat te zijn om een compleet schema achter te laten 😛

De schrijfstijl is anders dan ik van je gewend ben, maar het is zeker niet minder.

Li

Avatar

Eddy Kielema · 11 juli 2006 op 15:54

[quote]Bedankt Frans, daar krijg je een dikke zoen voor! [/quote]
Tja, Trudy, dat wordt dus een proces aan je pantalon… 😉

Avatar

Mup · 11 juli 2006 op 17:47

Weer een column die je raakt Kawa, het schema van die ‘kleine’ op de koelkast, kippe(n)vel. Er zijn veel waarschijnlijk veel mensen met een jack en een vriend in hun omgeving,

Groet Mup.

Avatar

Troy · 11 juli 2006 op 18:34

Hoi Kawa,

Ik was zo opgeslokt in al dat geraad dat ik bijna vergeet om je column te lezen; schande. Ook ik zie dat de schrijfstijl van deze column weer net even anders is. Leuk om te zien hoe je afwisselt en steeds weer een andere vorm probeert te zoeken. Het werkt prima in dit verhaal. Realistisch geschreven.

Avatar

DreamOn · 11 juli 2006 op 20:36

@ Eddy: nee hoor, want het is vakantie en dan mag ik zelf weten wat ik doe 😀 😀 😀

Avatar

KawaSutra · 11 juli 2006 op 21:36

@Li: Inderdaad een beetje verwarrend wellicht. Het meisje is zo rond de 9 jaar. Zeker een knappe prestatie om een schemaatje op te zetten, maar wel in de vorm van ‘boter, kaas en eieren’ zoals we ons allemaal nog wel kunnen herinneren. Blijft toch een boeiend gegeven, de liefde tussen ouder en kind.

Nog even over het thema. Als het aan mij lag zouden alle gokmachines, zoals de Jackpot-fruitautomaten, verboden moeten worden. Het plezierige tussendoortje dat het voor sommige mensen is weegt m.i. niet op tegen het leed dat andere mensen zichzelf daarmee aandoen.
Een gokverslaving overwin je nooit, je kunt de lokaties hooguit mijden als de pest, maar dan moet je heel sterk in de schoenen staan.

Bedankt voor jullie reacties.

Avatar

Ma3anne · 12 juli 2006 op 10:44

Knap geschreven weer, Kawa. Ontroerend, hoe hij probeert de helpende hand van zijn dochter te pakken. Triest, dat hij die zelfs weer loslaat, zo verslaafd als hij is…

Avatar

bert · 14 juli 2006 op 12:02

Realistisch verhaal over de problemen van onze maatschappij.
Heel goed op papier gezet. 🙂 🙂 🙂

Geef een antwoord