Themacolumn Pally en Meralixe

Mijn tuin, een graspleintje van nog geen honderd vierkante meter met enkele struiken en een haag als scheidingsmuur tussen de naaste buur ligt er stil bij. Nu ja, stil bestaat niet meer in het dorp waar ik woon maar ik ben tevreden. Ik kan bij een aangename lentezon, met mijn laptop en een notaboekje, gezeten aan een tafeltje rustig werken. Na weken binnen zitten is dit een plek die zelfs wat vreemd aanvoelt, die me soms zoals ook nu, uit de concentratie haalt als ik wil verder tokkelen op het klavier.
Mijn vingers zoeken voorzichtig naar de begintoetsen van Für Elise. Ta, ta, ta, ta, ta, ta, ta … Ta, ta, ta, ta … ta, ta, ta, ta. Gelukkig ben ik ze nog niet kwijt. Wie was die Elise nu eigenlijk? Ik heb het maar meteen onderwerp van mijn afstudeerscriptie gemaakt. De serre begint nu al lekker warm aan te voelen. De komende weken zal de serre mijn vertrouwde stek worden.

Ivan, mijn echtgenoot brengt me een kopje thee. Hij verwent me. De schat. Nog twee weekjes doorpezen en dan is mijn afstudeerscriptie klaar. Wat lief. Er liggen twee mariakoekjes op het Delftsblauwe schoteltje. Achter het theekopje. Had ik nog niet gezien. Ik doop ze in de thee en slobber ze snel naar binnen. Ze mogen niet in het theekopje vallen. Dat vind ik zo vies. Drijvende stukjes mariakoek in mijn thee.

Ik word altijd een beetje dromerig van de vroege lentezon. Door het raam zie ik twee minikonijntjes zitten en daar achter de witte kont van een volwassen exemplaar. Echtgenoot doet meteen het raam open en klapt hard een paar keer in zijn handen. De konijnen rennen weg, het maïsveld in, dat achter onze boomgaard ligt. Ze wachten even tot ze zich weer veilig voelen en komen na vijf minuten gewoon terug. Verdorie. Kutkonijnen. Ik wissel snel van partituur en kom al snel terecht bij Wagner.

Ha, ha, ik zal ze krijgen die knaagkeutels. Met gebalde vuisten ram ik op mijn klavier. De lampreien stuiven achter de rammelaar snel het maïs weer in. Bibberend staren drie paar bleke oogjes vanuit het maïs mij aan. Het lijkt wel een scene uit Waterschapsheuvel. Ja, dat geweldige Gesamtkunstwerk. De vraag alleen is wie speelt er hier nu toneel? Mijn echtgenoot kijkt me wat beteuterd aan. Uit zijn oren steken twee gele oordopjes. Van de Multimate. Overblijfselen van de verbouwing.

“Moet je nog lang studeren?” vraagt Ivan aan mij. Ik krijg een beetje medelijden met mijn echtgenoot. Zoals hij daar zo hulpeloos staat met die grote gele oordopjes van de Multimate in zijn oren. Geen gezicht. Ivan houdt niet van Wagner. Het roept teveel trauma’s op. Net als de konijnen van Waterschapsheuvel.

“Ik ben zo klaar Ivan, nog een paar dingen uitzoeken dan is dit hoofdstuk af. Wist jij trouwens dat Elise eigenlijk Therese heette. Ludwig schreef zijn stukje niet voor Elise maar voor zijn geliefde Therese von Malfatti . Wat een mineur. Zo zie je maar. Spelfouten mag je absoluut niet bagatelliseren!”

[i]De twee alinea’s die voor deze themacolumn gebruikt zijn komen uit de columns [b][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=13258]Diergaard[/url][/b] en [b][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=12874]Nestwarmte[/url][/b][/i]